Ο Sherlock Holmes και ο έμπιστός του John Watson ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τον James Moriarty, έναν παρανοϊκό καθηγητή εφάμιλλο του θρυλικού ντετέκτιβ στην ευφυΐα, αλλά στερούμενο συνείδησης και ηθικών αναστολών.

Το δίδυμο και η μυστηριώδης Madame Simza θα αγωνιστούν για να ξεσκεπάσουν και να ανατρέψουν σχέδια που, αν υλοποιηθούν, θα αλλάξουν τον κόσμο και τη ροή της ιστορίας.

Μετά την επιτυχημένη εμπορική πορεία της πρώτης περιπέτειας (μισό δισεκατομμύριο δολάρια εισπράξεων), η κατά Guy Ritchie εκδοχή του Holmes επιστρέφει στο πανί. Η αιτία της επιτυχίας της πρώτης ταινίας ήταν το γεγονός ότι εμφύσησε action πνοή στον ελαφρώς «σκουριασμένο» βικτωριανό ήρωα, διατηρώντας παράλληλα την ελιτίστικη διάθεση που τον χαρακτηρίζει στο πρωτότυπο υλικό.

Έτσι ο Sherlie έγινε ένας κλασάτος και διανοούμενος οιονεί υπερήρωας, με την ικανότητα να επεξεργάζεται στο μυαλό του τις καταστάσεις πριν αυτές εξελιχθούν. Στο δεύτερο installment της σειράς αυτή η πρωτοτυπία έχει, όπως είναι φυσικό, ατονήσει και οι συγκινήσεις που αναμένουμε είναι πιο ουσιαστικές. Ίσως για αυτό να μην έρχονται ποτέ.

Ολόκληρο το οικοδόμημα είναι χτισμένο γύρω από έναν κακό με ανθρώπινες διαστάσεις, ελάχιστα καρτουνίστικο, ο οποίος προσπαθεί να μας «τρομάξει» με τη βαθμιαία εκδηλούμενη παραφροσύνη του και τον κυνισμό με τον οποίο αντιμετωπίζει την ανθρώπινη φύση. Πρόκειται για έναν εγκληματία με υπόβαθρο που τελικά δεν δένει σωστά με τον larger than life κόσμο του Game Of Shadows.

Η Μεγάλη Βρετανία της εποχής παρέχει πλείστες όσες ευκαιρίες για ανάπτυξη μύθων και ύφανση μυστηρίων, αλλά η αποκάλυψη μιας συνωμοσίας με στόχο την πρόκληση παγκοσμίου πολέμου, γειώνει μεν το σενάριο στην πραγματική ιστορία της Ευρώπης, περιορίζει δε τον παράγοντα έκπληξη.

Το σκηνοθετικό αποτύπωμα του Ritchie με την «αλήτικη», cockney ματιά, ευτυχώς είναι παρόν. Οι περισσότερες σεκάνς είναι άριστα σχεδιασμένες στο μυαλό και άριστα εκτελεσμένες στο πανί, είτε πρόκειται για καταδιώξεις, για καταστροφές ή για μάχες.

Πέραν του σκηνοθετικού ατού, η ταινία διατηρεί ένα πολύ καλό επίπεδο στις ερμηνείες. Και αν η χημεία του πρωταγωνιστικού ντουέτου έχει λίγο ξεθυμάνει και ο Jude Law μοιάζει να βαριέται σε κάποιες σκηνές, μένουν οι ευφυείς ατάκες και το ιδιαίτερο αγγλικό χιούμορ, που ενσαρκώνονται ιδανικά στο πρόσωπο του Stephen Fry, ο οποίος κάνει την εμφάνισή του ως μεγαλύτερος αδερφός του Holmes.

Ατυχής είναι και πάλι η επιλογή του γυναικείου lead, με τη Rachel McAdams να αφήνεται πρόχειρα πίσω και να έρχεται στην παρέα η Noomi Rapace (του The Girl With The Dragon Tattoo) που κινείται σε χαμηλούς τόνους.

Ατόπημα πρώτο: καμία εξέλιξη και καμία ανάπτυξη χαρακτήρων. Ατόπημα δεύτερο: η ταινία δεν παίρνει την ανάσα φρεσκάδας που έχει ανάγκη και αρχίζει λίγο λίγο να κουράζεται, ζώντας στη σκιά του αναπάντεχα πρωτότυπου προκατόχου της.

Πάντως «Το Παιχνίδι Των Σκιών» έχει στο οπλοστάσιό του έναν ικανό σκηνοθέτη και έναν πάντοτε αξιόπιστο Robert Downey Jr με αρκετές απολαυστικές στιγμές. Για αυτό φτάνει στο φινάλε χωρίς πολλές αμυχές, προσφέροντας το ευχάριστο δίωρο που οφείλει.