Καταγράφει στο ημερολόγιό του την ένταση ανάμεσα στο μεγάλο θεατρικό και την εκρηκτική Marilyn Monroe, όπως αυτή ξεδιπλώθηκε το 1957 στα γυρίσματα της ταινίας τους «Ο Πρίγκιψ Και Η Χορεύτρια». Ο νεαρός όμως τελικά δεν ξεφεύγει από την ακαταμάχητη γοητεία της.

 Ποια είναι η λυδία λίθος μιας επιλεκτικής βιογραφίας όπως η συγκεκριμένη; Το πρώτο πράγμα που ίσως σας έρχεται στο μυαλό είναι η ερμηνεία του πρωταγωνιστή που επιτελεί το δύσκολο έργο της απόδοσης ενός υπαρκτού προσώπου. Στην προκείμενη περίπτωση η απάντηση είναι η ισορροπία μεταξύ της ανάλαφρης διάθεσης που προσιδιάζει σε μια κομεντί και των ταξιδιών στη σκοτεινή πλευρά που επιτάσσει ένα κοινωνικό δράμα.

Αυτή η ισορροπία δυσκολεύει τον (κυρίως τηλεοπτικό) σκηνοθέτη Simon Curtis. Η Marilyn Monroe υπήρξε η επιτομή της αμερικάνικης εκδοχής του θηλυκού, αισθησιακή και εύπεπτη. Ήταν όμως και μια δυστυχισμένη γυναίκα γεμάτη ανασφάλειες, παραδομένη στα νύχια του συστήματος και ταλαιπωρούμενη από ποικίλους εθισμούς.

Εν τέλει η βασισμένη σε βιβλία του Colin Clark ταινία μετεωρίζεται ανάμεσα στις δύο προσεγγίσεις χωρίς να επιλέγει καμία. Εις υπεράσπισίν της βέβαια θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ίδια η ζωή της μυθικής σταρ ήταν μια διαδρομή με το τρενάκι του λούνα παρκ, γεμάτη απότομες κορυφώσεις και συνταρακτικές πτώσεις.

Ανοιχτά πλάνα, ευρυγώνιες λήψεις και ορισμένες παραδοσιακές τεχνικές (όπως τα κοντρ-πλονζέ) σε συνδυασμό με στρωτό μοντάζ δίνουν μια vintage χροιά στο αισθητικό αποτέλεσμα, ενώ οι εσωτερικοί χώροι καλυμμένοι με άφθονο χρώμα γίνονται πεδίο δράσης του αρχετυπικού pin up girl.

Τι θα ήταν όμως τα σκηνικά χωρίς το έμψυχο δυναμικό; Το «Επτά Μέρες Με Τη Μέριλιν» επωφελείται από ένα σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν βρετανικό επιτελείο ηθοποιών που ανεβάζει ψηλά τον υποκριτικό πήχυ. Προεδρεύων ο Kenneth Branagh που υποδύεται εκπληκτικά τον Sir Lawrence Olivier με επιμονή στη λεπτομέρεια.

Αναπόφευκτα ωστόσο οι προβολείς πέφτουν πάνω στη Michelle Williams που πήρε την τοληρή απόφαση να αναλάβει ένα ρόλο που άπειρες ηθοποιοί και impersonators έχουν επιχειρήσει στο παρελθόν, με ελάχιστη όμως ευστοχία.  Τα mannerisms είναι το μόνο εύκολο. Η Marilyn μοιάζει τόσο στερεοτυπική και απλοϊκή που παγιδεύει εκείνη που την υποδύεται και η ουσία του χαρακτήρα της χάνεται μέσα στο κατακόκκινο κραγιόν και τα πλατινέ μαλλιά.

Η Williams μπορεί να μην διαθέτει τις χυτές γάμπες και τη γραμμένη μύτη της Monroe, αλλά έχει κατανοήσει άριστα την ψυχολογία της. Χωρίς να επιλύει όλες τις αντιφάσεις της ζωής της Norma Jeane Baker, η ταλαντούχα Αμερικανίδα λάμπει όταν πρέπει και παράλληλα συλλαμβάνει το ευάλωτο, χαμένο κορίτσι που δεν γνώρισε ποτέ τον ανεπιτήδευτο έρωτα. Που πάλεψε για 36 χρόνια με τον απάνθρωπο μύθο που έπλασε το Hollywood με συνένοχο την ίδια.

Η ταινία του Curtis τελειώνει με μια ευχάριστη νότα και προσγράφεται σαν μια γλυκόπικρη biopic, στημένη σωστά και παιγμένη πολύ καλά (κάτι που κατά πάσα πιθανότητα θα της εξασφαλίσει αξιοσέβαστη πορεία στα βραβεία). Αυτό που της λείπει όμως είναι το ιδιαίτερο όραμα που θα την έκανε αξέχαστη.