Τη σεζόν 2002 μία ομάδα baseball με πολύ μικρό budget κατάφερε να κάνει μία εξαιρετική χρονιά ανταγωνιζόμενη ομάδες με διπλάσιο και τριπλάσιο budget.

Οι Oakland Athletics είναι αυτή η μικρή ομάδα και η υπόθεση του φιλμ ακολουθεί τα χνάρια μιας αληθινής ιστορίας. Ο Pitt αυτή τη φορά υποδύεται τον Billy Beane, τεχνικό διευθυντή  και πρώην αθλητή baseball των Oakland A’s, ο οποίος με τη βοήθεια του απόφοιτου από το οικονομικό τμήμα του Yale και ειδικού στη στατιστική, Peter Brand (Jonah Hill) εφαρμόζουν μία νέα τακτική στην εύρεση παικτών ανατρέποντας για πάντα τη θεωρία του baseball.

Σε αυτήν τους την απόπειρα βρίσκονται αντιμέτωποι με το «κατεστημένο» και τη βιομηχανία που το στηρίζει.

Η ταινία πραγματεύεται κάτι πατροπαράδοτο. Πραγματεύεται την ανατροπή ως γενεσιουργό αιτία της επιτυχίας. Είναι αυτή που καταφέρνει να αντιστρέψει τους ρόλους και τις προτεραιότητες και να δώσει το πλεονέκτημα σε έναν φαινομενικό Δαυίδ.

Ο Miller που έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο box office με το Capote, είναι για άλλη μια φορά εξονυχιστικός στη διαχείριση του βιογραφικού υλικού αλλά αυτή τη φορά ενσωματώνει και αυθεντικά πλάνα, παραδίδοντας ένα υβρίδιο που κινείται στα όρια του ντοκιμαντέρ, το οποίο καταφέρνει να συγκινήσει και να υπογραμμίσει παράλληλα τους χαρακτήρες και τα κίνητρα τους.

Η ταινία καταφέρνει να διατηρεί ένα ανάλαφρο τόνο με τις έξυπνες και σαρκαστικές νύξεις τόσο του Hill, που παρόλο το σοβαρό του ρόλο δεν φαίνεται να ξεχνά το κωμικό του υπόβαθρο, όσο και του Pitt που έχει αποδείξει πολλάκις πως είναι ένας χαμαιλέοντας με ευρεία εκφραστικότητα.

Κάπου εκεί υπάρχει και η επιβλητική μορφή του Phillip Seymour Hoffman που ως ο παλιομοδίτικος προπονητής της ομάδας Art Howe, αντιτίθεται στις νεωτεριστικές τακτικές του Beane αλλά ο χρόνος του στο φακό είναι πολύ μικρός για έναν «οσκαρικό» του βεληνεκούς του.

Γενικά η γραφή κυρίως του Zaillian (Gangs of New York και Schindler’s List) αλλά και του Sorkin (The Social Network, A Few Good Men) είναι υποδειγματική και καταφέρνει να αναδείξει μία κατά άλλους κοινότυπη ιστορία, διανθίζοντας την με δόσεις ανατροπών και όμορφα ενορχηστρωμένων διακυμάνσεων που όμως δεν καταφέρνουν ποτέ να ξεφύγουν από έναν αντιφατικό πυρήνα.

Οι Beane και Brand παλεύουν με πάθος και σθένος για να ανατρέψουν τα δεδομένα του baseball βασιζόμενοι σε αριθμούς και στατιστικές. Ο Miller καταφέρνει να χρωματίσει τον αγώνα τους με συναίσθημα ξεχνώντας πως, όπως τα περισσότερα αθλήματα το baseball βασίζεται στην ανθρώπινη δύναμη και θέληση, μεγέθη τα οποία δεν μπορούν να υποταχθούν σε πίνακες και στατιστικές.

Ωστόσο, ίσως και αυτή να είναι και η τελική κρίση του Mille,r το γεγονός πως παρά το περιθώριο για υπέρβαση ο άνθρωπος έχει όρια τα οποία οφείλει να γνωρίζει και να εκμεταλλευτεί.

Μία ταινία με βάθος και χαρακτήρα, δε σταματά μέχρι το τελευταίο λεπτό να εκπλήσσει με τον τρόπο που καταφέρνει να φιλοσοφήσει πάνω σε ζητήματα και να αγγίξει ακόμα και εκείνους που δεν ασχολούνται με το άθλημα καθώς τα μηνύματά της είναι προσιτά αν και πολλές φορές διφορούμενα. Ο Pitt μετά το Tree of Life συνεχίζει ένα σερί από “home-run” που φέτος ίσως τον οδηγήσει και στο δρόμο των Oscar. Α και υπάρχει και cameo του Bobby Kotick στην ταινία.

Τι άλλο θέλετε;

****

Ρέντζιος Δημήτρης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.