Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον το πιο δημοφιλές άθλημα είναι το boxing μεταξύ ρομπότ τα οποία ελέγχονται από ανθρώπους. Ο Charlie Kenton (Hugh Jackman) είναι ένας τυχοδιώκτης πρώην μποξέρ με ελάχιστες αναστολές και επεισοδιακά ανεύθυνος, ο οποίος ασχολείται με το άθλημα αλλά όχι με μεγάλη επιτυχία.

Οι επιπόλαιες αποφάσεις του τον φέρνουν μονίμως μεταξύ σφύρας και άκμονος, ενώ τα χρέη «τρέχουν» και η ζωή του φαίνεται να είναι ένα συνονθύλευμα κακών επιλογών. Όλα όμως αλλάζουν όταν η πρώην γυναίκα του πεθαίνει και αναγκάζεται να αναλάβει την κηδεμονία του γιου του Max (Dakota Goyo) για ένα καλοκαίρι.

Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να γίνει κατανοητό το γεγονός πως όλα αυτά κάπου έχουν ξαναειπωθεί. Είτε στο Rocky είτε στο The Champ είτε στο Transformers είτε σε κάθε ταινία με πανομοιότυπο σενάριο. Όλα είναι εδώ. Από την άβολη -αρχικά- σχέση πατέρα/γιου, στο δέσιμο τους και από το συναισθηματικό ναδίρ στο ζενίθ.

Είναι η κλασική ιστορία του «αδυνάτου» που πέρα από κάθε προγνωστικό καταφέρνει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες και να επιβληθεί. Ακόμα και τα παραδοσιακά ιντερμέδια με την εμψυχωτική μουσική είναι εδώ, ακόμα και οι generic «κακοί», «καλοί» της υπόθεσης, ακόμα και οι  κλισέ ατάκες συνοδευόμενες από τα συναισθηματικά μπερδέματα. Με μόνη ειδοποιό διαφορά όμως, την ύπαρξη των τρίμετρων μεταλλικών θηρίων και τις εντυπωσιακά ενορχηστρωμένες CGI μονομαχίες τους.

Διαβάζοντας την υπόθεση γνωρίζετε ήδη το τέλος αλλά και τι να περιμένετε από αυτήν την ταινία. Το φιλμ βρίθει από κλισέ και σίγουρα θα μπορούσε να πει αυτά που έχει να πει σε λιγότερο από δύο ώρες αλλά σε αυτές τις δύο ώρες μπορείτε να απολαύσετε την αστείρευτη ενέργεια του Hugh Jackman, το θράσος του νεαρού Goyo και τη φινέτσα της Evangeline Lilly.

Φυσικά και δεν εξαντλούν το υποκριτικό τους ταλέντο αλλά παραδίδουν κάτι αξιόλογο που είναι ικανό να διασκεδάσει για λίγη ώρα και να μην έχει τη «ρετσινιά» του επαναλαμβανόμενου ή του απλά διεκπεραιωτικού.

Ο Shawn Levy (Night at the Museum, Cheaper by the Dozen) γνωρίζει πολύ καλά πώς να κάνει ένα οικογενειακό, ανάλαφρο φιλμ και δεν ξεφεύγει στιγμή από την πεπατημένη, γεγονός ωστόσο, που ζημιώνει εμφανώς τη ροή και το appeal της ταινίας και την καθιστά ανίκανη να σταθεί χωρίς τα υποκριτικά κεφάλαια που διαθέτει. 

Ακόμα και έτσι όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα καλογυρισμένο blockbuster που είναι ικανό να απασχολήσει το θεατή για λίγη ώρα. Κάπου ανάμεσα στην αυτόφωτη λάμψη του Jackman και την εντυπωσιακή παρουσία του μεταλλικού «βενιαμίν» ίσως κάποιοι βρουν το λόγο τους να παρακολουθήσουν αυτήν την ταινία. Με χαμηλές προσδοκίες μάλιστα, ίσως να είναι και πιο εύπεπτη.

**

Ρέντζιος Δημήτρης