Είναι συνήθης η ερώτηση του κατά πόσο ένα χαρακτηριστικό μίας ταινίας μπορεί να ισοπεδώσει τη γενική της εικόνα. Το Dream House είναι εν τέλει μία πραγματεία πάνω σε αυτήν την ερώτηση.
Ο Will (Daniel Craig) αποφασίζει να παραιτηθεί από μία δουλειά μεγάλων αξιώσεων και έντονου στρες στη Νέα Υόρκη με σκοπό να αφοσιωθεί στη γυναίκα του (Rachel Weisz) και τις δύο κόρες του. Γι’ αυτό το λόγο αγοράζει ένα σπίτι στην ήσυχη επαρχία όπου μπορεί να ζει με πιο άνετους ρυθμούς και όπου μπορεί να ολοκληρώσει το νέο του συγγραφικό έργο.
Το σπίτι τους είναι κατά τα φαινόμενα μία ονειρική αγορά χαμένη στα ατμοσφαιρικά μουντά δάση της Νέας Αγγλίας, μέχρι τη στιγμή που ο Will μαθαίνει πως υπήρξε και ο χώρος όπου ο πρώην ένοικός του δολοφόνησε την οικογένειά του. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν αρχίζουν να λαμβάνουν χώρα δυσοίωνα συμβάντα και μυστηριώδεις εμφανίσεις αγνώστων.
Εκεί ξεκινά τόσο η γραφή του David Loucka όσο και η σκηνοθεσία του Sheridan να ξετυλίγουν με καθηλωτικό ενδιαφέρον την πλοκή -για αρχή-.
Υπάρχουν φυσικά και εκείνες οι στιγμές που ο γνωστός για το My Left Foot Jim Sheridan προσπαθεί να προκαλέσει εντυπώσεις με φτηνά τρικ και σκηνοθετικούς αντιπερισπασμούς, αλλά η αλήθεια είναι προφανής (ακόμα και από το ίδιο το trailer της ταινίας που αποτελεί ένα μεγαλειώδες spoiler). Κατά τα άλλα η χημεία Craig-Weisz φαίνεται να αποδίδει τα μέγιστα στην ταινία και να τροφοδοτεί κάποιες σκηνές με αρκετή... αγωνία.
Το φιλμ είναι ικανό να κρατήσει το ενδιαφέρον των θεατών για τη μία σχετικά ενδιαφέρουσα ανατροπή στη μέση της (μιλάμε για την ίδια ανατροπή που αποκαλύπτεται στο trailer) αλλά ακόμα και εκεί η ουσία της έγκειται στην πληγωμένη ψυχοσύνθεση, τη διαχείριση του πόνου και την ικανότητα του ανθρώπου να ανταπεξέρχεται στην απώλεια.
Όλα αυτά προκαλούν τον θεατή ακόμα και να παρακολουθήσει την ταινία ακόμα μία φορά, μόνο και μόνο για να αντιληφθεί τη διακριτική εκμετάλλευση του φακού από τον Sheridan ως προς την απόδοση όλων αυτών των διακυμάνσεων.
Όλα όμως καταρρέουν στα τελευταία λεπτά της ταινίας.
Η εντύπωση που δημιουργείται μάλιστα αν αφήσουμε κατά μέρος το παρακείμενο της παραγωγής (που ήταν αρκετά επεισοδιακό) είναι πως οι τελευταίες σελίδες του σεναρίου γράφτηκαν απλά για γραφτούν χωρίς σεβασμό στη ροή ή στη συνοχή της ταινίας.
Το Dream House είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που προσπαθεί να αποφύγει τα κλισέ μίας κατηγορίας που βρίσκεται σε έξαρση τα τελευταία χρόνια.
Το επιτυγχάνει με τον λάθος τρόπο καταφέρνοντας παράλληλα κάτι πρωτοφανές. Ευτελίζει μία ταινία αρκετά τυχερή ώστε να πλαισιωθεί από τις ερμηνείες των Craig, Weisz και Watts και τη σκηνοθεσία του Sheridan. Κάτι πήγε πολύ στραβά σε αυτήν την παραγωγή.
**
Δημήτρης Ρέντζιος
