Η ανακοίνωση πως η τελευταία προσθήκη στη σειρά Twilight της Stephenie Meyer, με τίτλο «Χαραυγή», θα γινόταν σε δύο μέρη ήρθε να δέσει με τη «μόδα» των καιρών. Εξάλλου την ίδια τακτική ακολούθησε και ο πιο επιτυχημένος μάγος του box office.
Με τη διαφορά όμως, πως στο Harry Potter η χρονική ευχέρεια του «σπασίματος» σε δύο μέρη του βιβλίου έδωσε την ικανότητα στην αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς να αποπνέει την αίσθηση του πρόχειρου και διεκπεραιωτικού, αλλά του ολοκληρωμένου και πιστού στο βιβλίο, φιλμ.
Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη «Χαραυγή» του Bill Condon (που μας «μίλησε για το σεξ» στο Kinsey).
Στο “Breaking Dawn” η πλοκή είναι τεντωμένη σε μία σχεδόν δίωρη ταινία γεμάτη από νερόβραστες και ανώριμες εκδηλώσεις εφηβικού έρωτα. Οι αναγνώστες της Meyer σίγουρα θα απογοητευτούν από την κινηματογραφική προσαρμογή του τελευταίου μέρους. Εκτός του ότι αποτελεί έναν από τους πιο σκοτεινούς και ώριμους τόμους της σειράς, έχει και έντονη τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική δράση.
Η ταινία όμως προσαρμοσμένη και «ευνουχισμένη» για το ανήλικό της κοινό απέβαλε κάθε ώριμο μοτίβο. Στιγμές που θα έπρεπε να είναι υπογραμμισμένες σκηνοθετικά λάμπουν δια της απουσίας τους αντικατεστημένες από μειλίχια μονταρισμένες σκηνές γεμάτες άνευρο ρομαντισμό, ενώ η έντονη δράση που τόσο εντυπωσιακά είχε ενορχηστρωθεί στο προηγούμενο μέρος της σειράς εδώ απουσιάζει παντελώς.
Στις δύο ώρες της ταινίας, σε μία απόπειρα να παραχθεί κινηματογραφικός χρόνος, θα δείτε το γάμο του πολύκροτου ζεύγους (με όλες τις περιττές λεπτομέρειές του), τις αντιδράσεις του περίγυρου και τη σύλληψη του παιδιού τους. Η Bella μετά από τόση υπομονή και επιμονή -ομολογουμένως- ολοκληρώνει τη σχέση της με τον Edward και καρπός αυτής της αφύσικης επαφής είναι ένα ημίαιμο πλάσμα.
Η εγκυμοσύνη όμως λόγω της φύσης του παιδιού αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή της Bella που για να σωθεί πρέπει να μεταμορφωθεί και η ίδια σε βαμπίρ.
Ενώ λοιπόν το πρωτογενές υλικό προσφέρεται για έντονη σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των συγκρούσεών τους, η ευκαιρία απλά περνά ανεκμετάλλευτη, ιδίως χάρη στην κακή γραφή της Rosenberg . Η παραγωγή της ταινίας όπως αρμόζει σε κάθε blockbuster τίτλο με ανήλικο δημογραφικό δεν ξεφεύγει από τα κλισέ και τις εξιδανικεύσεις, παραμένοντας έτσι ένα επιφανειακό εγχείρημα.
Το ίδιο ισχύει και για τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών που έχοντας κλειστεί στα προκαθορισμένα πεζά «καλούπια» επιβεβλημένα από τις ποπ νόρμες δεν εξερευνούν τα όρια τους. Το θετικό όμως για τους Pattinson και Stewart είναι πως μέσα από τόσες ταινίες ανέπτυξαν μία χημεία ικανή να πείσει έστω και για λίγα καρέ.
Η «Χαραυγή» της Meyer γεννήθηκε μέσα στην αντίθεση, μέσα στο πάθος, σφυρηλατημένο από την απαγόρευση και την ένταση.
Το γεγονός όμως, πως το φιλμ προσπαθεί να αποδώσει αυτήν την υφή ενώ παράλληλα παλεύει να μην χάσει την ταμπέλα «κατάλληλο για ανηλίκους», καταφέρνει να δημιουργήσει μία ταινία χωρίς αναφορά που εξαρτάται από το σεξ αλλά «φοβάται» να το πουλήσει ευθέως. Μία χαμένη ευκαιρία που λόγω χώρου και χρόνου θα μπορούσε να υλοποιηθεί καλύτερα, τοTwilight δεν κάνει καμία υπέρβαση και παίζει εκ του ασφαλούς. Η επόμενη ευκαιρία θα έρθει του χρόνου με το δεύτερο μέρος της «Χαραυγής», αν και το καλάθι μας πάντως είναι μικρό.
Ίδωμεν.
*1/2
Δημήτρης Ρέντζιος
