Δεν είναι παράξενο πλέον να βλέπουμε τον πάλαι ποτέ συμπαθή Nicolas Cage να ευτελίζει την καριέρα του συμμετέχοντας σε κινηματογραφικές «αρπαχτές».
Προφανώς επιθυμεί να σιγουρέψει το συνταξιοδοτικό του πλάνο. Είναι δύσκολο όμως να βλέπουμε ηθοποιούς όπως την Nicole Kidman και τον Ben Mendelson να πράττουν αναλόγως.
Το Trespass είναι μία κοινότυπη ταινία όπου το ευκατάστατο ζεύγος (Cage, Kidman) και η έφηβη κόρη τους (Liana Liberato) πέφτουν θύματα ομηρίας στο σπίτι τους. Ο Cage ασχολείται με την κοπή και πώληση διαμαντιών, επιχείρηση που του έχει αποφέρει αρκετά χρήματα και τον έχει καταστήσει υποψήφιο στη λίστα επίδοξων εγκληματιών.
Αν προσθέσουμε και κάποιες αφηγηματικές αναδρομές τόσο από τη πλευρά των εγκληματιών όσο και των θυμάτων και κάποια κατ’ επίφαση “twists” στην πλοκή έχουμε τον κορμό της ταινίας και μία σεναριακή, υποκριτική και σκηνοθετική άσκηση στη ματαιότητα.
Από την αρχή μέχρι και το τέλος ο θεατής θα αισθανθεί κυριολεκτική κόπωση.
Δεν είναι μόνο το γεγονός πως όλα αυτά, λίγο ή πολύ είναι πραγματολογικό υλικό δεκαετιών από ποικίλες «οικιακές» ή παντός τύπου ομηρίες αλλά και το ότι απουσιάζει παντελώς η ουσία όλων αυτών των ταινιών. Η διεκπεραιωτική γραφή του νεότευκτου Gajdusek (The Mechanic) και πολύ περισσότερο η ρηχή σκηνοθεσία του Schumacher δεν καταφέρνουν ούτε να σκιαγραφήσουν τους ήρωές τους ικανοποιητικά ούτε και να «χρωματίσουν» με suspense το φιλμ.
Στις ταινίες ομηρίας υπάρχει ένα συνεχές δράσης-αντίδρασης, ένα παιχνίδι εξουσίας και ψυχολογικού πολέμου ανάμεσα στα θύματα και τους δράστες. Στο Trespass είτε αυτό απουσιάζει παντελώς είτε όταν υπάρχει είναι καρικατούρα της ορθόδοξης προσέγγισης που απλά προκαλεί νευρικό γέλιο στο θεατή.
Άλλο ένα ζωτικό στοιχείο που απουσιάζει είναι το δέσιμο του θεατή με το δράμα του ήρωα. Ίσως εδώ η Kidman να κάνει μία προσωπική υπέρβαση και μία φιλότιμη προσπάθεια αλλά αποτυχαίνει παταγωδώς και καταφέρνει απλά να προσδώσει ύφος παρωδίας.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά όλες οι καταστάσεις είναι προδικασμένες, πράγμα για το οποίο ευθύνεται η υπεραναλυτική σκηνοθεσία του Schumacher. Οι «προοικονομίες» στην αφήγηση είναι εντονότατες και κατά καιρούς προσβάλλουν τη νοημοσύνη του θεατή με την ίδια διακριτικότητα με την οποία προβάλλονται. Εξίσου προσβλητικό είναι και το διάστικτο από «τρύπες» σενάριο που προσάπτει κυριολεκτικά «ασύλληπτα» κίνητρα στους χαρακτήρες, ενώ ουκ ολίγες φορές παραβαίνει και τους νόμους της φυσικής και των ανθρωπίνων ορίων.
Δε πρόκειται λοιπόν για μία απλά κακή ταινία. Μιλάμε για μία κινηματογραφική νάρκη την οποία καλό θα είναι όσοι δεν έχετε υπομονή ή ευέλικτη αίσθηση του χιούμορ ή απλά εκτιμάτε 90 λεπτά από τη ζωή σας, να αποφύγετε. Οι προσβολές στην 7η Τέχνη πληθαίνουν τελευταία και είναι ειρωνικό να διαπράττονται από πρωτεργάτες της.
*
Δημήτρης Ρέντζιος
