Ένας ιδιόρρυθμος χειρουγός ανακοινώνει στην επιστημονική κοινότητα ότι κατασκεύασε ανθεκτικό τεχνητό δέρμα, ισχυριζόμενος ότι το έχει δοκιμάσει μόνο σε ποντίκια.
Όμως στην κατοικία του, την οποία χρησιμοποιεί και για τα πειράματα που κάνει, ζει αποκλεισμένη μια πανέμορφη κοπέλα που εκτελεί χρέη πειραματόζωου και είναι η αφετηρία της επικίνδυνης εμμονής του.
Τι κι αν έχουν περάσει 30 και πλέον χρόνια από το σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους (Pepi, Luci, Bom Y Otras Chicas Del Montón), ο Pedro Almodóvar παραμένει απολαυστικός. Και αν η αισθητική του έχει εξελιχθεί και «ανορθωθεί» χάνοντας ένα μέρος από τα punk και κιτς στοιχεία της, η φλόγα και η παιχνιδιάρικη διάθεση ενός νεανία παραμένουν ενεργότατα μέσα του.
Στη νέα του ταινία, βασισμένη στο γαλλικό μυθιστόρημα Mygale, παντρεύει για μια ακόμη φορά μοναδικά το θρίλερ με το μελόδραμα και αγγίζει τα όρια του τρόμου, τηρώντας ευαίσθητες ισορροπίες που αν παραβιάζονταν θα γεννούσαν ένα φιλμικό έκτρωμα.
Συνεχίζοντας την σικ επίθεση που άρχισε με τις «Ραγισμένες Αγκαλιές», διατηρεί την τεράστια έπαυλη με τις ατελείωτες σκάλες και τον εξεζητημένο διάκοσμο και μέσα εκεί στήνει μια υπερβολική αλλά βαθιά ανθρώπινη ιστορία που κρύβει μεγάλες εκπλήξεις.
Βέβαια ο κόσμος της γενετικής και των α λα Nip/Tuck μεταμορφώσεων στον οποίο καταδύεται τον δυσκολεύει λίγο, του είναι κάτι καινούριο και έτσι αγωνιά ελαφρώς για την πειστικότητα των δρωμένων. Όμως η ανάγκη για αληθοφάνεια ποτέ δεν τον φρέναρει, ούτε και τώρα της επιτρέπει να τον φρενάρει. Τι υπάρχει όμως κάτω από το δέρμα, κάτω από την επιφάνεια;
Οι κλασικές θεματικές του είναι παρούσες. Η επιστροφή στην οικογένεια, η αναζήτηση της ταυτότητας και οι ακραίες ερωτικές συμπεριφορές τον απασχολούν ξανά. Μανάδες χωρίς μητρικό φίλτρο, τραγελαφικοί βιασμοί και τροχαία ατυχήματα παρελαύνουν από στην οθόνη σε ένα πονηρό παραμύθι σκοτεινών ψυχοσυνθέσεων και περίεργων «θαυμάτων» της πλαστικής χειρουργικής.
Η αφήγηση είναι και πάλι περίπλοκη με αναδρομές, επιστροφές στο παρόν και ογκώδεις, φαινομενικά άσχετες, υποπλοκές που τελικά δένουν στο φινάλε. Η εικονοπλασία grande, με τα γνωστά εκτυφλωτικά κόκκινα να παλεύουν με τα αποστειρωμένα λευκά. Παραγωγική μονομανία είναι εκείνη με την πλαστικότητα των μορφών, από τα γλυπτά και τις κούκλες της βιτρίνας μέχρι τα σώματα στο χειρουργικό κρεβάτι.
Η Marisa Paredes επιστρέφει σαν φίλη από τα παλιά, αλλά είναι ο Antonio Banderas που, ώριμος και με κατασταλαγμένα τα φαντάσματα παλαιότερων ρόλων του (όπως αυτοί στο Matador και στο Ley Del Deseo), είναι αποτελεσματικός χωρίς περιττό κόπο. Η δε Elena Anaya διεκδικεί τον τίλο της νέας μούσας του ιδιοφυούς Ισπανού.
Ο χαρακτήρας της Vera ίσως δεν δίνει τις υποκριτικές ευκαιρίες που δόθηκαν στην Penélope Cruz από το Volver και έπειτα, αλλά η καταγόμενη από την Castilla-Leon ηθοποιός γοητεύει με το παραπλανητικό βλέμμα και το τέλειο κορμί της. Γίνεται η απόλυτη φετιχοποιημένη κούκλα στα χέρια του Almodóvar.
Με ένα κλασικό αλμοδοβαρικό «τέρας» στο επίκεντρο, το “The Skin I Live In” αναφέρεται πρωτίστως στην αέναη Οδύσσεια της αναζήτησης ταυτότητας, σε όλες της τις εκφάνσεις. Αυτή η αναζήτηση εκφράζεται σαν μεταφορά για τη δόμηση και την αποδόμηση ενός ανθρώπινου σώματος, μιας ευρύτερης οικογένειας και ενός έθνους, που με δυσκολίες βαδίζει σήμερα το δρόμο της οικονομικής κρίσης.
Ναι, 30 και πλέον χρόνια μετά ο Pedro Almodóvar παραμένει απολαυστικός.
****
Επαμεινώνδας Γιαννόπουλος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
