Ο Stephen Meyers ανήκει στην ομάδα που χειρίζεται την εκστρατεία ανάληψης χρίσματος για έναν από τους υποψηφίους των Δημοκρατικών. Είναι νέος, ιδεαλιστής και φιλοδοξεί να διακριθεί για τη δουλειά του και να συντρίψει τους αντιπάλους του, με τους οποίους θεωρεί ότι τον χωρίζουν αγεφύρωτες διαφορές.

Όμως οι περιστάσεις θα τον αναγκάσουν να συρθεί στις λάσπες του βρώμικου πολιτικού παιχνιδιού, που οι γύρω του το γνωρίζουν πολύ καλά, και θα τον κάνουν να αναθεωρήσει για πολλές από τις απόψεις του.

Ο George Clooney είναι ένας επιτυχημένος ηθοποιός που εδώ και κάποια χρόνια βαδίζει την πορεία της καταξίωσης και ως δημιουργός. Τα πολιτικά θρίλερ χαρακτήρων είναι η αδυναμία του και τα έχει δοκιμάσει αρκετές φορές σαν ηθοποιός με πολύ καλά αποτελέσματα. Το Syriana είναι το πρώτο που έρχεται στο νου, μόνο που εκεί η ζαλιστική πλοκή και το χαοτικό μοντάζ συσκότιζαν κάπως την ουσία.

«Αι Ειδοί του Μαρτίου» δηλώνουν την 15η ημέρα του μήνα, ημερομηνία που δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρας και αντιπροσωπεύουν μια μέρα που συνοδεύεται από κακούς οιωνούς ή κίνδυνο, όταν ακόμη και η προδοσία είναι πιθανή. Τον βρίσκουν στην ακμή του, να αναλαμβάνει τα σκηνοθετικά ηνία επενδύοντας σε ένα θέμα οικείο σε κάθε σκεπτόμενο Αμερικανό: το σκοτεινό παρασκήνιο της ανάληψης του χρίσματος για τις προεδρικές εκλογές.

Το σοκαριστικό είναι το ότι οι ίντριγκες, οι δολοπλοκίες και τα συντροφικά μαχαιρώματα εκδηλώνονται μέσα στην ίδια παράταξη, μεταξύ ομοϊδεατών, προτού ακόμα αρχίσει η διαμάχη με τους Ρεπουμπλικανούς. Οι πολιτικοί σύμβουλοι και οι διευθύνοντες την εκστρατεία είναι τα κύτταρα ενός νοσούντος οργανισμού, ιδανικά για εξέταση.

Κάθε εμπλοκή του Τύπου, κάθε προσωπικότητα που παρέχει υποστήριξη και κάθε σκάνδαλο αλλάζουν την έκβαση του αγώνα, χαλάνε και φτιάχνουν καριέρες και ζωές.

Το στέρεο σενάριο που υπογράφει ο σκηνοθέτης με τον Grant Heslov (βασισμένο σε θεατρικό του Beau Willimon) περιλαμβάνει καλογραμμένο διάλογο και μόνο τις απαραίτητες ανατροπές, εστιάζοντας στην οιδιπόδειο τροχιά του ήρωα, ο οποίο δοκιμάζεται για να φτάσει στο τέλος της διαδρομής του. Στην τελευταία σκηνή το βλέμμα του μαρτυρεί την αυτογνωσία που με πόνο έχει κατακτήσει.

Ο Clooney αποφεύγει να αναλάβει τον κεντρικό ρόλο αφήνοντας χώρο στα νιάτα. Και τα νιάτα είναι εν προκειμένω ο Ryan Gosling που επιχειρεί ένα διαφορετικό στιλ παιξίματος, πιο βερμπαλιστικό και μαξιμαλιστικό, χωρίς να αντιστέκεται στον πειρασμό να αξιοποιήσει το «χαμένο» βλέμμα που είναι πλέον σήμα-κατατεθέν του.

Γύρω του η dream team των β’ ρόλων των Oscar, από τον Phillip Seymour Hoffman και τη Marisa Tomei ως τον Paul Giamatti, που – σε ένα κλίμα φιλικό προς τον ηθοποιό – δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες.

Εμπνευσμένο από την παράδοση των μαστόρων του είδους (από το Sweet Smell of Success ως τη φιλμογραφία του Sydney Pollack) το The Ides Of March διαθέτει άψογο noir ύφος, έστω και αν το παρακάνει με το ημίφως.

Ανεβάζει το σασπένς, μετατοπίζει τη συμπάθεια του θεατή από τον ένα χαρακτήρα στον άλλον σε χρόνο μηδέν και δεν φοβάται το δηκτικό σχόλιο για την ηθική υπόσταση των πολιτικών, την αβεβαιότητα και την ανειλικρίνεια των σχέσεών τους.

Ενώ τα γεγονότα τρέχουν ασταμάτητα, το καίριο ερώτημα είναι ένα: η προδοσία αφορά πρωτίστως τα πρόσωπα ή τις αξίες που αυτά πρεσβεύουν;

Μπορεί η ματιά να είναι υπέρ το δέον κυνική και απαισιόδοξη, μπορεί να μη μας αποκαλύπτουν κάτι που δεν ξέραμε ήδη, αλλά «Αι Ειδοί του Μαρτίου» είναι φτιαγμένες από καλά υλικά και έχουν συστηματοποιήσει προσεκτικά τα μέρη τους με αποτέλεσμα ένα χορταστικό δείγμα σκεπτόμενου κινηματογράφου.

***1/2

Επαμεινώνδας Γιαννόπουλος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.