Το τρίτο μέρος του αφιερώματος περιλαμβάνει τις περισσότερες αγγλόφωνες ταινίες που είδαμε στο φετινό φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων μία ελληνική παραγωγή και η ταινία που κέρδισε τελικά το βραβείο σεναρίου. Πλήθος κινηματογραφικών στιλ και cult χρώμα λοιπόν στους αγγλόφωνους.

4Ever

4Ever

Silver Tongues

Silver Tongues

4Ever

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Γιώργου Πυρπασόπουλου είναι η ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού που σε μια εφιαλτική νύχτα τρώει τις σάρκες του, βγάζει απωθημένα ετών και φτάνει στο απόλυτο μηδέν. Θέμα πολυδουλεμένο αλλά πάντοτε ενδιαφέρον αν ξέρει κανείς να το χειριστεί. Μια ακραία εμβάθυνση στα εσώψυχα εκείνου και εκείνης που μπορεί να φαίνεται απλή στα χαρτιά, όμως δεν είναι. Ούτε να την παίξεις, ούτε να την γυρίσεις.

Το σενάριο, διασκευασμένο από το ομώνυμο θεατρικό του Γ. Ηλιόπουλου, είναι σκοτεινό και έξυπνο. Είναι ωστόσο και υπερφίαλο, ελαφρώς κατασκευασμένο, με τους πιπεράτους διαλόγους και τις φονικές ατάκες να μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά. Ο γνωστός ηθοποιός σαν δημιουργός είναι στρωτός οπότε το παιχνίδι παίζεται στις ερμηνείες. Εκεί ο ίδιος έχεις με το μέρος του την εμπειρία οπότε δίνει στη Monica McShane ένα σπουδαίο σύμμαχο: τη γλώσσα.

Πράγματι η ταινία είναι γυρισμένη στα αγγλικά, ενδεχομένως και με το βλέμμα στραμμένο στο εξωτερικό. Καθώς το ζευγάρι παίζει το επικίνδυνο παιχνίδι του, το 4Ever ξεκινάει από το War Of The Roses και αγγίζει τα όρια του Misery, τελικά όμως δεν φτάνει το σπαρακτικό ξεγύμνωμα του Eyes Wide Shut. Το σύνολο βγαίνει λίγο φτιαχτό στα σημεία. Ας μη ζητάμε όμως το τέλειο. Η ελληνική ταινία που παρακολουθήσαμε φέτος στο φεστιβάλ έχει τη φλόγα, τη σπιρτάδα και την αφοσίωση να ανατάμει τη σχέση ενός ζευγαριού στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και δεν μας αφήνει να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω της για ακριβώς 73 λεπτά.

Silver Tongues / Ασημένιες Γλώσσες

Μια πανέξυπνη κινηματογραφική σπαζοκεφαλιά για τα προσωπεία που αλλάζουν οι άνθρωποι στην κοινωνική τους ζωή μας έρχεται από τις ΗΠΑ. Ένα ζευγάρι στήνει ψεύτικες καταστάσεις και εξαπατά με σαδιστικό τρόπο ανυποψίαστους ανθρώπους προσπαθώντας να καταστρέψει τις ζωές τους. Νεόνυμφοι, ενορίτες, ηλικιωμένοι, ακόμα και αστυνομικοί δεν ξεφεύγουν από τα πανούργα θεατρικά τους. Τα όρια των «θυμάτων» τους δοκιμάζονται και δίνεται στον κακό τους εαυτό άφθονη τροφή για να θεριέψει σαν ζιζάνιο σε κήπο. Ο Simon Arthur κλείνει με το σενάριό του το μάτι στο θεατή καθώς οι πρωταγωνιστές του αντλούν ικανοποίηση από συμπεριφορές που είναι μεν κατακριτέες, αλλά δεν παραβιάζουν ευθέως το νόμο.

Η χειραγώγηση και τα παιχνίδια εξουσίας είναι για αυτούς οξυγόνο. Η δυναμική της σχέσης τους αποκαλύπτεται σταδιακά καθώς συνεχίζουν το διεστραμμένο road trip που σχεδίασαν. Όμως η εναλλαγή ρόλων δεν είναι απλά μια στρατηγική για την επιβίωση του πιο ευπροσάρμοστου, αλλά και ένας τρόπος να αποφύγουν οι ήρωες να αναμετρηθούν με τον καθρέφτη τους. Απόλυτα πειστικές είναι οι ερμηνείες των Enid Graham & Lee Tergesen. Η μόνη κατηγορία που θα μπορούσε κανείς να προσάψει στις «Ασημένιες Γλώσσες» είναι ο ρυθμός, κάπως αργός για ορισμένα γούστα.