Ένας νονός, που έχει πια αποσυρθεί, περνάει στιγμές οικογενειακής γαλήνης, όταν ξαφνικά οκτώ άγνωστοι του επιτίθενται σε ένα πάρκινγκ και του ρίχνουν 22 σφαίρες.
Για κακή τους τύχη όμως επιβιώνει και ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό.
Σκοπός του να ανακαλύψει ποιοι ήταν και να τους εκτελέσει έναν προς έναν. Στην υπόθεση θα εμπλακεί και η αστυνομία της πόλης, με επικεφαλής τη χήρα ενός αστυνομικού που έπεσε θύμα της μαφίας. Οι δυο τους θα γίνουν αναπάντεχοι σύμμαχοι σε έναν αιματηρό αγώνα επιβίωσης…
Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Franz-Olivier Giesbert και με το ηχηρό όνομα του Luc Besson στην παραγωγή, έρχεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες μια γαλλική ταινία με καλά διαπιστευτήρια.
Εν αρχή ην η αμφισβήτησις. Ο ήρωας γίνεται θύμα μιας άδικης επίθεσης που όμως συνάπτεται με την πετυχημένη καριέρα του στο έγκλημα. Στο ξεκίνημα δηλαδή είναι ηθικά αμφιλεγόμενος και αυτό τον κάνει ενδιαφέροντα.
Αναζητεί το δικό του κώδικα τιμής μέσα στη δολοφονική παράνοια που στοιχειώνει τη ζωή του. Προς το τέλος όμως (δυστυχώς) τα πράγματα ξεκαθαρίζουν, τα διλήμματα αίρονται και το καλό με το κακό συγκρούονται χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Ευπρόσδεκτη θα ήταν η καλύτερη ανάπτυξη κάποιων χαρακτήρων και επαρκέστερη αιτιολόγηση των μεταστροφών τους (γιατί αποφάσισε ο νεαρός μαφιόζος να ρισκάρει βοηθώντας το παιδί;). Επίσης, οι ανατροπές είναι πιο ανώδυνες από όσο θα έπρεπε (ποιος ήταν ο όγδοος συμμετέχων στην επίθεση;).
Ο Richard Berry πλάθει μια ταινία περισσότερο αμερικάνικη και λιγότερο ευρωπαϊκή. Ξενίζουν βέβαια λίγο τα σκληρά χρώματα, η σκοτεινή φωτογραφία και οι σκηνές γραφικής βίας στα πανέμορφα τοπία της Μασσαλίας.
Εντούτοις, οι κοινοτοπίες και η απόλυτη τελολογία προσιδιάζουν μάλλον σε χολιγουντιανό κινηματογράφο. Πάντως η δουλειά του αποτελεί παράδειγμα στιλιζαρισμένης μεν, λειτουργικής δε σκηνοθεσίας.
Ενδιαφέρον είναι και το παράλληλο μοντάζ, πανίσχυρο όπλο στα χέρια των τηλεοπτικών σειρών, που δημιουργεί κλίμα έντασης υποβοηθούμενο και από την καλή μουσική του Klaus Badelt.
Ο Jean Reno είναι πολύ έμπειρος ηθοποιός και ειδικά τις περιπέτειες με τέτοια θεματολογία τις παίζει στα δάχτυλα. Παραπληρωματικό του στοιχείο είναι η Marina Fois στο ρόλο της αλκοολικής αστυνομικού που πολεμάει τους δικούς της δαίμονες.
Οι δημιουργοί προδίδονται από την επιμονή τους, αλλά τελικά βάζουν το μοτίβο της οικογένειας σε κεντρική θέση. Τόσο ο φόβος του μαφιόζου για εκδίκηση εις βάρος των αγαπημένων του προσώπων, όσο και ο θρήνος της γυναίκας που έχασε τον άντρα της στο καθήκον, χρωματίζουν μια δυνατή εικόνα.
Έχοντας την καλή πρόθεση να εντρυφήσει στο όχι και τόσο πρωτότυπο θέμα του, το «22 Σφαίρες» είναι μια γρήγορη και βίαιη μαφιόζικη περιπέτεια που δεν συνεπαίρνει, αλλά διατηρεί το ενδιαφέρον και τελικά ικανοποιεί.
***
