Η Carrie φοβάται ότι η ίδια και ο Big θα περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια τους σαν παντρεμένο ζευγάρι στον καναπέ.
Η Samantha βλέπει την εμμηνόπαυση να απειλεί τη libido της. Η Charlotte διαπιστώνει ότι τα παιδιά δεν της αφήνουν χρόνο να αισθανθεί καλά. Η Miranda ταλαιπωρείται σε μια δουλειά όπου κανείς δεν εκτιμά την αξία της.
Αυτά κι άλλα τόσα προβλήματα αντιμετωπίζει η περιβόητη τετράδα που έχει μπει πλέον σε νέα φάση της ζωής της. Μια περιπέτεια με απρόσμενες συναντήσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα τις βοηθήσει όμως να τα δουν με άλλο μάτι.
Το “Sex and the City” υπήρξε ανέκαθεν μια σειρά με ορκισμένους οπαδούς, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Οι πρώτοι θεωρούσαν ότι θίγει ευφυώς τη μάχη των φύλων και τη ζωή της σύγχρονης ανεξάρτητης εργένισσας ή έστω χάζευαν τα ρούχα και τις πικάντικες σεξοπεριπέτειες των ηρωίδων.
Οι δεύτεροι θεωρούσαν ότι ήταν αδιάφορη και επιδερμική υποτιμώντας τη νοημοσύνη του θεατή σε βαθμό κακουργήματος. Η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη από τον Michael Patrick King μάλλον επιβεβαίωσε την τελευταία άποψη. Έχει αλλάξει λοιπόν κάτι στο sequel;
Κατ’ αρχάς, σεναριακά τα πράγματα είναι λίγο πιο σουλουπωμένα από ότι στο πρώτο, όπου ολόκληρη η πλοκή ήταν μία τούμπα για να πάμε από το σημείο Α στο σημείο Β. Μετά από μία ελαφρώς αμήχανη και επιτηδευμένη εισαγωγή με επίκεντρο τους gay γάμους, η ιστορία εστιάζει στα σύννεφα της σχέσης της Carrie με τον Big.
Συνεχίζει με ένα ταξίδι που καταλήγει σε διάφορες περιπέτειες, εκτυλισσόμενες για πρώτη φορά όχι στη μητρόπολη του κοσμοπολιτισμού, αλλά στο εξωτικό σκηνικό της μυστηριώδους Μέσης Ανατολής. Και ολοκληρώνεται φυσικά στη Νέα Υόρκη με τις πρωταγωνίστριες κάπως σοφότερες.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι το όποιο εποικοδομητικό σχόλιο πάει να γίνει περί της ρουτίνας του γάμου και των αδιεξόδων της καθημερινότητας πνίγεται σε έναν ωκεανό από vintage τουαλέτες, σφιχτοδεμένους κορσέδες και over the top γκλαμουριές.
Ακόμα και οι γυναίκες των Αράβων είναι διατεθειμένες να παρακάμψουν τις απαιτήσεις ενός πολιτισμού αιώνων και τις ισλαμικές παραδόσεις για ένα επώνυμο συνολάκι και ένα εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης. Η αποθέωση της γυναίκας ως καταναλωτικού όντος!
Το απίστευτο πάντως, μέσα σε όλα αυτά, είναι το γεγονός ότι μια ταινία τόσο στημένη και ελάχιστα αυθόρμητη κερδίζει πόντους στο θέμα του χιούμορ. Σε αρκετά σημεία θα γελάσετε με τις τέσσερις πρωταγωνίστριες και τα μποτοξαρισμένα πρόσωπά τους, καθώς και οι ίδιες αντιλαμβάνονται ότι είναι καρικατούρες.
Και αν η Sarah Jessica Parker αποτυγχάνει για ακόμα μια φορά να μαγνητίσει με την υποκριτική της, δεινοπαθώντας στις σκηνές που διαπνέονται από δραματικό τόνο, είναι η Kim Katrall που κλέβει την παράσταση με τη πηγαίο κωμικό της ταλέντο και το αστείρευτο sex appeal της. Αμφότερα τα διατηρεί στο ακέραιο παρόλο που από την εμφάνισή της στο “Porky’s” έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια!
Εντυπωσιακός ο μισογυνικός, συντηρητικός παράδεισος του Abu Dhabi. Καλή και η φωτογραφία που πετυχαίνει να φέρει βόλτα τόσο χρώμα και τόσες υφές σε υφάσματα, κτήρια και τοποθεσίες χωρίς να γίνεται (εντελώς) κιτσ. Χλιδή, πολυτέλεια, ρούχα και παπούτσια που αλλάζουν κάθε τρίλεπτο. Α, και λίγη «σοφία» για τον έγγαμο βίο...
Το αν θα αντέξετε το “Sex and the City 2” εξαρτάται εν τέλει από τις γενικότερες διαθέσεις σας απέναντι στη σειρά. Απλά αναρωτιόμαστε σε ποια άλλη ταινία θα μπορέσετε να δείτε τη Liza Minnelli να διασκευάζει Beyoncé ή να ακούσετε να εκστομίζεται η ατάκα “He’s the Lawrence of my labia”;
**
