Η Ε3 και το Μουντιάλ είναι δύο παντελώς άσχετα πράγματα μεταξύ τους, τα οποία απλά έτυχε φέτος να συμπέσουν χρονικά.
Σε αυτά τα δύο μεγάλα γεγονότα, το μεν πρώτο για τον δικό μας κόσμο του gaming το δε δεύτερο για όλον τον (οκ αντρικό) πλανήτη, ανέδειξαν τις τελευταίες μέρες δύο αουτσάιντερ, τα οποία μάλιστα δέχτηκαν και απίστευτη κριτική προτού έρθουν να μας αποστομώσουν όλους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Μιλάω για τη Nintendo και την Εθνική Ελλάδος, οι οποίες, κακά τα ψέματα, αποτέλεσαν αντικείμενο λυσσασμένης κριτικής –δικαιολογημένης ή αδικαιολόγητης- από τους δημοσιογράφους και τους κριτικούς του αντίστοιχου είδους-τομέα.
Η Nintendo τα ακούει –και από μένα- εδώ και χρόνια. Η στροφή στο casual της έφερε τα λεφτά αλλά της στέρησε την αγάπη, πολλών από αυτούς που δήλωναν ερωτευμένοι μαζί της.
Τα Wii Sports, Wii Fit και λοιπά οικονομικά διαμάντια γέμισαν τα ταμεία αλλά άδειασαν πολλές καρδιές, στέλνοντας τα Wii αρκετών οπαδών σε ντουλάπες ή στην αγορά μεταχειρισμένων, την ώρα που οι νεόκοποι που αγόραζαν κατά κόρο Wii έπαιζαν λίγο και μετά το έβαζαν στην άκρη (αυτή είναι η αλήθεια κύριε Reggie, ό,τι και να λέτε).
Όμως τα νούμερα δεν κρατάνε για πάντα, σε αντίθεση με την… αγάπη. Και η Nintendo φαίνεται ότι τελικά το πήρε το μήνυμα και αποφάσισε να διορθώσει αρκετά πράγματα.
Χωρίς να ενθουσιάσει, χωρίς να παίξει τη… μπάλα της ζωής της, έκανε αυτό που πριν από κάποια χρόνια ήταν σχεδόν δεδομένο. Μας έδωσε την πιο ώριμη παρουσίαση της Ε3, γεμάτη ουσία και χωρίς περιττά φρου-φρου και αρώματα.
Παρουσίασε τίτλους, τον ένα πίσω από τον άλλο, χωρίς κενά και χωρίς την πρόκληση βαρεμάρας. Απέφυγε να προβάλλει τα αγαπημένα της νούμερα (το ποιος κατάφερε να πείσει ποιον για αυτό είναι πραγματικό μυστήριο) και τέλος παρουσίασε και το πλέον δυνατό χαρτί της φετινής έκθεσης, το πολύφερνο 3DS. Nα δηλώσω επίσης ερωτευμένος με το νέο Kirby...
Την ίδια ώρα, οι αντίπαλοί της τα έκαναν περίπου θάλασσα, μη εκμεταλλευόμενοι τα πλεονεκτήματά τους. Η Microsoft θύμισε Nintendo στα χειρότερά της, με τη μία casual παρουσίαση να διαδέχεται την άλλη, χωρίς όμως κάποια από αυτές να παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα υπάρχει πάντα το Halo για να σώζει τα προσχήματα. Από την άλλη, η Sony δεν λέει να καταλάβει ότι ουκ εν τω πολλώ το ευ (διάρκεια), ενώ τα marketing τεχνάσματα μπορεί να αποτελέσουν δίκοπο μαχαίρι. Και όλα αυτά, ενώ έχει πάντα το πλεονέκτημα να παίζει τελευταία…
Και ας περάσουμε στην άλλη αδικημένη και δικαιωμένη των ημερών. Εθνική Ελλάδος κύριοι, η ομάδα που έχει επιτύχει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ιστορίας του παγκόσμιου αθλητισμού, η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2004.
Δυστυχώς, έχει το ελάττωμα να είναι μια εθνική ομάδα που εκπροσωπεί μια χώρα αχάριστων που όλα είναι καλά μόνο όταν κερδίζεις. Όπου γάμος και χαρά πρώτος ο Έλληνας. Μόλις σκάσει η ήττα είναι όλοι προδότες και εθνικοί μειοδότες.
Επειδή είμαι και κάποιας ηλικίας, να επισημάνω ότι πριν τον κύριο Ρεχάγκελ, δεν υπήρχαμε στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Οπότε, ό,τι λάθος και να κάνει, μπορούμε να το επισημάνουμε και να το κριτικάρουμε, αλλά λίγος σεβασμός δεν βλάπτει.
Από την άλλη, τον ίδιο σεβασμό αξίζουν και οι παίκτες, τουλάχιστον οι κανονικοί. Η μόνη μου αντίρρηση εδώ και μέρες ήταν η εμμονή σε κάποιους «πρώην» ποδοσφαιριστές τύπου Σεϊταρίδη, οι οποίοι αδικούσαν τις προσπάθειες των υπολοίπων νεότερων και παλιότερων.
Τέλος πάντων, η Εθνική στο πρώτο ματς ήταν όντως για κλοτσιές, αλλά όχι να τους εκτελέσουμε κιόλας. Η κριτική που έγινε σε παίκτες και προπονητή πλησίαζε τα όρια της βλακείας. Οι 856 αθλητικές εφημερίδες της χώρας (με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις τύπου Εξέδρα) σταύρωσαν τους πάντες ζητώντας τους να γυρίσουν πίσω.
Και η Εθνική, πιστή στη χώρα που εκπροσωπεί, με την πλάτη στον τοίχο διέπρεψε και έκλεισε στόματα. Και μπάλα έπαιξε και ανατροπή έκανε και γκολ έβαλε και νίκη πήρε.
Βέβαια επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ακόμα και τώρα κριτική ακούει η ομάδα. Την ίδια κριτική που ακόμα ακούει και η Nintendo γιατί δεν δημιουργεί νέα franchise.
Όλα θα γίνουν ρε παιδιά, όλα θα γίνουνε…
Καλό Σαββατοκύριακο και με την Αργεντινή μπορούμε να ονειρευόμαστε…
Δημήτρης Βασιλάκης
