Λυπάμαι πολύ, αλλά την ώρα που τρεις συμπολίτες μου, εργαζόμενοι σε μια τράπεζα κείτονται πλέον κάτω από τη γη, δεν μπορώ να ασχοληθώ με τα Videogames.

Δεν μπορώ καν να αρθρώσω σωστή σκέψη. Προσπαθώ να κάνω το μυαλό μου να μουδιάσει, παίζω FIFA και πίνω καφέδες, αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω.

Διότι κάθε πρωί ξυπνάω στην ίδια χώρα, με τους ίδιους πολίτες. Και, να με συγχωρέσετε σήμερα δεν θα γράψω κουβέντα για τους πολιτικούς. Θα γράψω για μένα που τους στέλνω στη Βουλή και για σένα που δεν πας να ψηφίσεις από άποψη.

Θα γράψω για τον πολίτη αυτής της χώρας που πρώτα κατακλέβει το κράτος, αφού απαιτήσει πρώτα από αυτό να το διορίσει για να είναι μόνιμος και κατά προτίμηση να κάθεται.

Θα γράψω για την μαλακία που μας δέρνει και φανατιζόμαστε. Δεν γίνεται ποτέ ο ένας Έλληνας να συμφωνήσει με τον άλλο. Λες και θέλουμε να μιμηθούμε (τρομάρα μας) τους Αρχαίους Έλληνες με τις πόλεις-κράτη, πρέπει να χωριστούμε σε παρατάξεις.

Ποδόσφαιρο; Ξύλο και σκοτωμός και πραγματικό μίσος. Κόμματα; ‘Η άντε να χωθούμε να βολευτούμε ή στείρα αντίσταση που δεν οδηγεί πουθενά, γίνεται άμυαλα και οδηγεί –στην ακραία εκδήλωσή της- σε Marfin, Αλέξη και αστυνομικό τμήμα Αγίας Παρασκευής. Διότι όλα τα παραπάνω ήταν δολοφονίες.

Δεν με ενδιαφέρουν οι θύτες με ενδιαφέρουν τα θύματα. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι προβοκάτσια, με ενδιαφέρει η απώλεια ζωής. Και εξισώνω μέσα στο κεφάλι μου αυτόν που έριξε την μολότοφ με αυτόν που λέει ότι όλο αυτό έγινε για να αμαυρωθούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις. Και αυτόν που λέει στα blogs "Καλά να πάθουν απεργοσπάστες ήταν". Ξεφτίλα.

Πιάσαμε πάτο κυρίες και κύριοι. Οι μανάδες μας και οι πατεράδες μας μάς μεγάλωσαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Μας μεγάλωσαν με σεβασμό και αξίες, αλλά και με την πανταχού παρούσα προτροπή «Μπες στο Δημόσιο να βολευτείς».

Εμείς το πήγαμε ακόμα παραπέρα. Και στο Δημόσιο θελήσαμε να μπούμε και να βολευτούμε και κάναμε αντίσταση εκ του καναπέως, αρνούμενοι να ψηφίσουμε ή να συμβάλλουμε κατά οιονδήποτε τρόπο στη βελτίωση αυτού του τόπου.

Το ποίημα είναι εύκολο και να το μάθεις και να το επαναλάβεις. Οι πολιτικοί είναι κλέφτες, τίποτα δεν αλλάζει, σιγά μην σώσω εγώ τον κόσμο.  Αλλά αυτό ξέρουμε να κάνουμε, να επαναλαμβάνουμε εύκολα ποιηματάκια μιας και αδυνατούμε να δημιουργήσουμε δική μας ποίηση.

Επικαλούμαστε συνεχώς την μεγάλη μας κληρονομιά. Ναι, μόνο που από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων δεν έχουμε εξελιχθεί καν. Φαγωνόμαστε, έχουμε τον εμφύλιο στο αίμα μας, χαρά μας είναι η δυστυχία του δίπλα. Καμία εξέλιξη δεν έχουν μόνο δύο είδη στον πλανήτη, οι Έλληνες και οι καρχαρίες.

Οι Αρχαίοι τουλάχιστον είχαν τους δούλους και επειδή κάθονταν έκαναν πολιτισμό. Οι σύγχρονοι βάλαμε σε αυτή τη θέση τους μετανάστες, αλλά αντί για πολιτισμό είπαμε να φτιάξουμε πλουτισμό.  Χωρίς ρίζες και υποδομή.

Η φιλοσοφία έγινε σκι στην Αράχοβα, η γλυπτική γλέντι στα μπουζούκια, η αρχαία τραγωδία ξύλο σε γήπεδα με πουλημένους διαιτητές και στημένα ματς. Και να μην ξεχάσω και την εθνική μας ασχολία, πόσο ήρθε η Cardiff City με την Halifax, μιας και αντί να κοιτάξεις να προκόψεις είναι καλύτερο να τζογάρεις.

Κατά πάσα πιθανότητα σήμερα είμαι τελείως ασυνάρτητος. Αλλά δεν μπορώ πια, έχω φτάσει σε ένα σημείο που πνίγομαι και επειδή βαρέθηκα να κατηγορώ τους άλλους, είπα να κατηγορήσω τον εαυτό μου.

Όλα μας τα δεινά, μα όλα μας δεινά, συμπυκνώνονται σε ένα μας ελάττωμα. Από την χώρα αυτή απουσιάζει η κοινή λογική. Αλλά αδυνατούμε καν να την αντικαταστήσουμε με το να καθίσουμε πέντε λεπτά κάθε μέρα και να σκεφτούμε καθαρά.

Μέχρι τότε «Άστους να καούν, δουλεύουν σε τράπεζα». Κοιμάσαι ρε καθίκι τα βράδια;

Δημήτρης Βασιλάκης 

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.