Αφορμή για τη σημερινή στήλη είναι το θέμα που έγραψε χθες ο Ηλίας για την δυσκολία των videogames.
Ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ το θέμα και αν το χάσατε διαβάστε το. Επίσης με έκανε να σκεφτώ πολύ. Αρχικά για τις δικές μου συνήθειες ως gamer και αφετέρου για το πώς εξελίχθηκε (;) στο πέρασμα των χρόνων.
Να ομολογήσω και κάτι ακόμα. Πολλές φορές, ειδικά όσο περνούν τα χρόνια, πιάνω τον εαυτό μου να προτιμά το Normal και το Medium παρά το Hard, Impossible whatever στα videogames. Λίγο η έλλειψη χρόνου, λίγο η παντοτινή άποψη μου ότι ο βασικός λόγος που παίζω videogames είναι για να διασκεδάσω, με έχουν μαλακώσει. Κατά την άποψη μου δικαιολογημένα.
Ας πιάσουμε λίγο αυτό το τελευταίο. Στις "παλιές καλές εποχές" με συγχωρείτε αλλά το κοινό μας χόμπι ήταν για μαζοχιστές. Έτσι και δεν πετύχαινες το checkpoint, δεν έπαιρνες τον κωδικό της πίστας ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, σε κλαίγανε οι ρέγκες και ξεκινούσες από την αρχή ή έσπαγες ότι έβρισκες πρόχειρο μπροστά σου.
Σε αυτές τις εποχές ή έπρεπε να είσαι απόλυτα αφοσιωμένος ή να σου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος ή απλά να είσαι για δέσιμο. Όλοι περάσαμε λιγότερο η περισσότερο από κάποια από τα εν λόγω στάδια, οπότε δεν το αναλύω περαιτέρω.
Από εκεί και πέρα όμως, τα τελευταία χρόνια η εισβολή των casuals έχει δικαίως προκαλέσει εκνευρισμό και σε εμάς τους παλαιούς αλλά και σε πολλούς νέους. Η αιτία είναι ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις ο τίτλος είναι τόσο γελοία εύκολος, που σε συνδυασμό με τον ολοένα και μικρότερο χρόνο που αφιερώνεται στο single player, να καταντάει μη συμφέρουσα η αγορά του, αφού στο ισοζύγιο χρήματα έναντι χρόνου διασκέδασης δεν βγαίνει θετικό ούτε καν ίσο πρόσημο.
Εκεί ναι οι εταιρείες τα έχουν κάνει ελαφρώς μαντάρα. Δεν βαριέμαι να αναφέρω το παράδειγμα ενός καταπληκτικού τίτλου που σημάδεψε και σημαδεύει ακόμα και σήμερα την εποχή του, του World of Warcraft. Από ένα άρτια ισορροπημένο σύνολο με ελαφρά ανεβασμένη δυσκολία ξαφνικά έγινε ένας πανεύκολος αγώνας δρόμου όπου τα καλά αντικείμενα έπεφταν σαν χαλάζι και τα dungeons τελείωναν εν ριπή οφθαλμού.
Ας μη συζητήσουμε δε και για την πτώση στη δυσκολία των απλών quests όπου ο τίτλος έδινε την επιλογή στον παίκτη να τον πιάσει από το χεράκι και να τον πάει χωρίς να καταλαβαίνει καν τι κάνει.
Δεν θα ασχοληθώ με τη δυσκολία των casual τίτλων γιατί αυτή είναι μάλλον κάτι που δεν υπάρχει, μιας και αφενός σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτώνται από το multiplayer (τοπικό) και αφετέρου πολλές φορές η όποια δυσκολία εξαρτάται από το αν λειτουργεί το χειριστήριο-περιφερειακό είτε αυτό το λένε Wiimote, Kinect ή Move.
Θα μου πείτε κάποιοι τίτλοι επιμένουν να είναι απίστευτα δύσκολοι. Τον δρόμο τον έδειξε το Dark Souls και σχεδόν πάντα στην ίδια απάνθρωπη κλίμακα κινείται και το Ninja Gaiden. Δεν το καταλαβαίνω, δεν μπορώ να ασχοληθώ με αυτούς τους παράλογα δύσκολους στα μάτια μου τίτλους, αλλά αναγνωρίζω ότι απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό.
Όμως άλλο αυτό και άλλο το φαινόμενο που παρατηρείται στη μεγάλη πλειοψηφία των τίτλων του σήμερα. Ακόμα και στα racing, που όσο να ΄ναι έχουν μια ελαφρώς αρχαϊκή δομή μιας και είναι δύσκολο να αλλάξει, πλέον το Easy και το Normal level είναι όχι για πρωτάρηδες, αλλά για άτομα με προβλήματα στην όραση.
Το αυτό συμβαίνει και με πολλούς άλλους τίτλους και θα ήταν θεμιτό αν η αμέσως επόμενη επιλογή δεν ήταν πολύ δυσκολότερη που περνάει στη σφαίρα του παράλογου. Και μάλιστα όχι βάσει σχεδιασμού αλλά μέσω φτηνών τεχνασμάτων, όπως τρελό πολλαπλασιασμό των εχθρών ή πλήρη αλλοίωση του παιχνιδιού (λέγε με FIFA με το ping-pong passing και το αλάνθαστο ΑΙ στα ψηλά επίπεδα και κουλό στα χαμηλά).
Αγνοείται λοιπόν ΠΑΡΑ πολλές φορές η μέση λύση, όπως σε πολλά πράγματα σε αυτή τη ζωή. Ναι η δυσκολία ως δομικό στοιχείο των videogames πρέπει να εξελιχθεί, αλλά κατά την άποψή μου πρέπει πρώτα να ισορροπήσει και να σταματήσει τα "κόλπα" είτε για την αύξηση είτε για τη μείωση της δυσκολίας.
Στο μεταξύ θα μου επιτρέψετε να προτιμώ τη δυσκολία των τίτλων της περιόδου 1995-2005 από οποιαδήποτε άλλη περίοδο της βιομηχανίας. Εκεί υπήρχε ισορροπία έστω και προς το δύσκολο. Πλέον έχει χαθεί η μπάλα προς άγνωστη κατεύθυνση.
Θα αλλάξει κάτι σε αυτό το επίπεδο η νέα γενιά; Αμφιβάλλω πάρα πολύ. Το μόνο που νοιάζει πλέον τη βιομηχανία είναι οι πωλήσεις και οι επιταγές του μάρκετινγκ. Ποιος τον μπιπ τώρα τον παίκτη...
Δημήτρης Βασιλάκης
