Ομολογώ ότι το 2011 ήταν ο πιο σημαντικός και έντονος χρόνος της ζωής μου. Άφησε αυτό χώρο για gaming; Μάλλον όχι...

Εν μέσω ενός γάμου, καμπόσων προβλημάτων υγείας, μιας επαγγελματικής στροφής, μπόλικης (δόξα τω Θεώ, Αλλάχ, Βούδα) δουλειάς και μίας μετακόμισης, ο χρόνος ομολογουμένως ήταν λίγος, οπότε το 2011 ήταν ένα από τα πιο φτωχά μου χρόνια στο χώρο, ειδικά από τότε που άρχισα να ασχολούμαι πιο επαγγελματικά.

Πέρα από τα (λίγα) reviews που είχα αναλάβει για το site, τα videogames που έπαιξα για την πάρτη μου ήταν ελάχιστα. Να σημειώσω βέβαια ότι πέρα από όλα τα άλλα, η εν λόγω κίνηση ήταν και είναι συνειδητή επιλογή. Πέρα από την έλλειψη χρόνου, κάτι δεν μου έβγαινε, κάπως ο χώρος μου είχε προκαλέσει πλέον κούραση. 

Ας εξετάσουμε πρώτα τι έπαιξα ας πούμε εντατικά και το απόλαυσα. Βασικότερο όλων το Forza Motorsports 4, το οποίος παραμένει για μένα το κορυφαίο racing που έχει κάνει την εμφάνισή του την σύγχρονη εποχή. Από εκεί και πέρα απόλαυσα αρκετά το Dirt 3 και το τελευταίο Driver, τιμώντας για μία ακόμα φορά τη μακραίωνη παράδοση που έχω στον χώρο των racing. 

Εκτός του χώρου αυτού λίγα πράγματα. Ο μόνος τίτλος που ασχολήθηκα ήταν το Clash of Heroes, το οποίο κυριολεκτικά το κατάπια, ειδικά τις ημέρες που ήμουν τέζα στο κρεβάτι. Από εκεί και πέρα το χάος.

Δεν ήταν μια κακή χρονιά για τα Videogames. Απλά ήταν μια χρονιά η οποία μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι μου έβγαλε, όπως είπα, ατελείωτη κούραση. Και ας αρχίσω από μια παλιά αγάπη που χάθηκε. World of Warcraft.

Πέρα του ότι το έφαγε η έλλειψη χρόνου, γιατί κακά τα ψέματα, αν δεν φας τα νιάτα σου εκεί, δεν κάνεις και σπουδαία πράγματα, είναι η πρώτη φορά που δηλώνω απογοητευμένος από την Blizzard. Όσο καλό και αν ήταν το Cataclysm, κάτι έχει σπάσει σε αυτή τη σχέση.

Θέλετε ότι ο τίτλος είχε πλέον γίνει μια κούρσα για αντικείμενα, χωρίς τη χαρά της εξερεύνησης και με πανεύκολα dungeons; Θέλετε ότι, ε όσο να είναι τα χρόνια περάσανε και η συνταγή πια δεν συγκινεί όπως το παρελθόν; Δεν ξέρω, μπορεί να φταίω και εγώ.

Παρά το γεγονός ότι το εγκατέστησα και επανέφερα τη συνδρομή μόλις πήρα τον Mac μου, δεν μου κάνει κλικ να ασχοληθώ. Τι να πω, μπορεί να βαρεθήκαμε ο ένας τον άλλο...

Από εκεί και πέρα. Σιγουράκι για μένα ήταν κάθε χρόνο η ενασχόληση μου με το FIFA. Ε λοιπόν το 12 δεν το έχω αγγίξει πλην demo. Ο λόγος απλός: πέρα από τα σχόλια ανθρώπων που εμπιστεύομαι αλλά και το review του Ηλία στο Authority, νισάφι πια.

Παίζω FIFA κάθε χρόνο από το 1996, κάποιες χρονιές και δύο ανά έτος. Εντάξει ρε παιδιά αλλά πλέον και με τα χρόνια να περνούν, έχει πλέον και το μυαλό μου κάποια όρια. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ άλλο να πείθω τον εαυτό μου να ασχολούμαι με τον ίδιο ουσιαστικά τίτλο κάθε χρόνο. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για το FIFA. Πλέον πρέπει να κατεβούμε από τα δέντρα και να δούμε κατάματα ότι έναν τίτλο τον παίρνουμε μόνο όταν αξίζει. Και όχι από συνήθεια.

Εξάλλου η συνήθεια είναι και ο λόγος των περισσότερων διαζυγίων και χωρισμών...

Τι πρέπει να αλλάξει; Ξέρω γω; ή εγώ να γίνω πιο νέος και λιγότερο γκρινιάρης ή να μας δώσουν πίσω οι εταιρείες (χλωμό), τη χαρά του παιχνιδιού. Μια χαρά που φέτος ειδικά την είδα μόνο σε δύο τίτλους, το Clash of Heroes που λέγαμε και το LEGO Harry Potter.

Επίσης, όπως έχω γράψει πολλάκις, δεν είναι τυχαίο ότι πιο πολύ με συγκινεί η νέα μόδα των casual-facebook-mobile games παρά οι full τίτλοι. Αντιμετωπίζουν την ανάγκη μου για παιχνίδι καλύτερα από τον μέσο τίτλο της σημερινής εποχής. Ας πούμε την αλήθεια. Τι στην οργή προσφέρει άλλο ένα Call of Duty;

Προς το τέλος του καλύτερου έτους της ζωής μου, μη με παρεξηγείτε, μπορεί απλά να ψάχνω δικαιολογίες για την αποχή μου. Εξάλλου κάπου μέσα μου αισθάνομαι ένα χειριστήριο να με σκουντάει. Κάποια στιγμή θα την ξανατραβήξει την προσοχή μου.

Καλές γιορτές σε όλους. Και θα έρθει και άσπρη μέρα και για εμάς, μη φοβάστε. Κάντε αυτούς που μας έφεραν εδώ να φοβηθούν.

Δημήτρης Βασιλάκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.