Η βιομηχανία των Videogames, σε διεθνές επίπεδο, κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Δεν φταίει κανείς άλλος όμως, παρά εμείς οι ίδιοι οι gamers που την καλομάθαμε.

Την ώρα που κάθε άλλος τομέας του χώρου της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας έχει λάβει τα μηνύματα των καιρών είτε αυτά λέγονται οικονομική κρίση είτε ηλεκτρονική πειρατεία, τα Videogames  δεν χαμπαριάζουν τίποτα και το μόνο που τους νοιάζει είναι τα υπέρογκα κέρδη και η υπερτιμολόγηση των προϊόντων.

Η μουσική δέχθηκε πρώτη το χτύπημα και τελικά συμβιβάστηκε με τη μεγάλη νέμεσή της που άκουγε στο όνομα ψηφιακή διανομή και πειρατεία και τώρα βγάζει μια χαρά τα προς το ζην.

Ο κινηματογράφος-blu-ray-DVD πήρε και εκείνος –λίγο πιο καθυστερημένα και ακόμα σε στάδιο προσαρμογής- το μήνυμα και ρίχνει και αυτός τις τιμές του τόσο στις αίθουσες όσο και το ράφι και αυτός φαίνεται να επιβιώνει.

Τα Videogames, με τη δική μας ανοχή, συνεχίζουν να είναι πανάκριβα. Και όταν μιλάμε για την Ελλάδα του σήμερα, είδος πολυτελείας που πρέπει να στερηθείς κάτι σημαντικό για να τα αποκτήσεις.

Εξηγούμαι: το εμπόριο έχει κάποιους σαφείς τρόπους με τους οποίους λειτουργεί. Η μαμά εταιρεία έχει στην εκάστοτε χώρα, στην περίπτωσή μας την Ελλάδα, αντιπροσώπους-εταιρίες.

Αυτές οι τελευταίες είναι που πουλάνε το προϊόν στους λιανέμπορους και εμείς με τη σειρά μας το αγοράζουμε από εκεί.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι όλη αυτή η «τροφική αλυσίδα» πρέπει και να βγάλει κέρδος αλλά και να συντηρηθεί για να επιβιώσει. Όμως, σε κάποιες περιπτώσεις το κακό στην Ελλάδα παραγίνεται.

Ξέρω πολύ καλά ότι οι μητρικές εταιρίες κάποιες φορές έχουν παράλογες απαιτήσεις από τους εν Ελλάδι αντιπροσώπους του, αλλά και οι τελευταίοι έχουν την υποχρέωση αλλά και τη λογική ανάγκη να εξηγήσουν τι περνάει η χώρα μας σε οικονομικό επίπεδο.

Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του ο χ τίτλος στην Ελλάδα έχει από 59,99-69,99 ευρώ, την ώρα που σε online retailers αλλά και σε ράφια στο εξωτερικό έχει, ανάλογα και με τον τίτλο- από 43-55 ευρώ.

Επίσης ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί είμαστε η χώρα στην οποία οι τιμές πέφτουν πιο αργά από οπουδήποτε αλλού - ή δεν πέφτουν καθόλου. Την ώρα που το εξάμηνο είναι το μέγιστο διάστημα για έναν τίτλο να πέσει περίπου στα 20-30 ευρώ έξω, σε πολλές περιπτώσεις και χαμηλότερα, στην Ελλάδα ή παραμένει full-price ή πέφτει μετά βίας στα 49 ή σε κάποιες περιπτώσεις στα 35. 

Είχα πολύ καιρό να αγοράσω κάτι, λόγω πολύ βεβαρημένου προγράμματος. Με την έλευση όμως κάποιων τίτλων ψήθηκα και -ΕΙΔΙΚΑ την εποχή που ζούμε- φρίκαρα.

Να σας αναφέρω και ένα άλλο παράδειγμα, από ανθρώπους μη σχετικούς με τη βιομηχανία, που όμως επειδή τους γνωρίζω καλά και κριτήριο της αγοράς έχουν και κοινή λογική, έλαβα πολύ σοβαρά υπόψη τη γνώμη τους.

Πήγαν λοιπόν οι άνθρωποι, ο Σπύρος και η Ελένη, να μου πάρουν δώρο για τη γιορτή μου και σε συνεννόηση με τη γυναίκα μου κατέληξαν σε έναν από τους τίτλους που με ενδιέφεραν.

Μου τον πήραν, μου τον έφεραν, τον άνοιξα και αφού το ευχαριστήθηκα και τα λοιπά, μου λένε οι άνθρωποι: «Ρε Δημήτρη δεν είναι πολύ ακριβά τα Videogames;».

Είναι και παραείναι στη χώρα μας. Για αυτό το λόγο -και ας με συγχωρέσει η Ελληνική αγορά στο σύνολο της-  εγώ αγόραζα και πλέον θα αγοράζω τα πάντα, μόνο από sites του εξωτερικού.

Μέχρι να βάλει μυαλό η ελληνική αγορά, που ακόμα και μεταχειρισμένα παιχνίδια τα πουλάει 49 ευρώ.

Ρε πάτε καλά;

Δημήτρης Βασιλάκης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.