Να ξέρατε μόνο πόσες φορές γράφτηκε και σβήστηκε αυτή η στήλη όλες αυτές τις μέρες. Υποθέτω όσες φορές έγιναν τα νεύρα μου και τα νεύρα σας τσατάλια.
.jpg)
Προειδοποιώ. Το παρόν άρθρο απηχεί καθαρά προσωπικές μου απόψεις, με τις οποίες δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσετε ούτε εσείς, ούτε να εκφράζουν το Authority και τους λοιπούς συντελεστές του.
Τα νεύρα τσατάλια λοιπόν. Ένα σάπιο, καρκινικό πολιτικό σύστημα που πνέει τα λοίσθια, επιχείρησε να παρασύρει στον επιθανάτιο ρόγχο του μια χώρα ολόκληρη, μια χώρα όμως της οποίας τεράστια ευθύνη για την κατάντια της φέρουν οι ίδιοι της οι πολίτες, όπως έχω πει πολλές φορές.
Είμαι φανατικός υπέρμαχος του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας, όχι βέβαια αυτού του μόνο δημοσιονομικού και μόνο οικονομικού εκτρώματος που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά μιας Ευρώπης με κρατική υπόσταση, όπου θα εξισορροπούνται τα καλά βορρά και νότου και όπου στο επίκεντρο θα είναι ο άνθρωπος.
Ξέρω, θα πείτε ότι ονειροβατώ σε ένα σύμπαν όπου κυβερνούν οι αγορές. Όμως αυτό το σύμπαν έφερε στην Ελλάδα -όπως το έφερε- κάτι που για μένα είναι ένα από τα μεγαλύτερα βήματα που έκανε η χώρα μας προς τα εμπρός τα τελευταία 40 χρόνια. Το ευρώ.
Έτσι λοιπόν, διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως με όσους -με επιχειρήματα που σέβομαι αλλά διαφωνώ ή απλά με περισσή ελαφρομυαλιά που τρέφεται από την οργή- θέλουν επιστροφή στη δραχμή.
Δεν θέλω τα παιδιά που θέλω να κάνω να ζήσουν ότι έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια που είχαμε τη δραχμή. Δεν θέλω να βλέπουν στη φάτσα του πατέρα τους, όπως έχω δει εγώ στου δικού μου, την απελπισία που φέρνει μια υποτίμηση.
Ξέρετε τι είναι η υποτίμηση; Ξαφνικά τα 200 ευρώ που έχεις πάνω σου γίνονται 40, 50, 100 ανάλογα με το μέγεθος της υποτίμησης. Και δεν ζούμε πλέον στο '80 όπου είμαστε απομονωμένοι με τη δραχμούλα μας και την ησυχία μας.
Πλέον στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, το ευρώ που έχουμε και δεν πρέπει να χάσουμε, είναι εχέγγυο σταθερότητας και συνοδεύεται τουλάχιστον από την ελπίδα ότι αυτά τα λίγα που έχουν απομείνει πάνω μας δεν θα γίνουν ξαφνικά... χαρτιά υγείας.
Όλο αυτό το οικοδόμημα ξεκίνησε να επιχειρεί να το γκρεμίσει ο άφρων πρώην πρωθυπουργός, γνωστός και ως GAP ή ΓΑΠ. Η τραγική ειρωνεία; Πήγε να το κάνει με χρήση μιας υποθετικά βαθιά δημοκρατικής πράξης, ενός δημοψηφίσματος.
Εδώ μια παρένθεση. Διαφωνώ με τα δημοψηφίσματα, γιατί ποτέ δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ, εάν αυτός που απαντά δεν είναι ενήμερος για τη σημασία και το περιεχόμενο της ερώτησης. Και ναι, δεν εμπιστεύομαι το ελληνικό εκλογικό σώμα. Αυτό εξέλεξε αυτούς που έχουμε στο κεφάλι μας, αυτό δεν αντιδρούσε μέχρι που του έβαλαν το χέρι στην τσέπη και η πρώτη ερώτηση που άκουσα όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα είναι εάν υπάρχει λευκό ή αν επιτρέπεται η αποχή.
Η γνωστή συμπεριφορά που σιχαίνομαι, αντίσταση δια της απουσίας από την ευθύνη της απόφασης. Κλείνει η παρένθεση.
Ο άφρων GAP που λέγαμε λοιπόν αμόλησε ένα δημοψήφισμα. Χωρίς να ρωτήσει το κόμμα του, την κυβέρνησή του, τους Ευρωπαίους εταίρους.
Ναι καταλαβαίνω την οργή για τους Ευρωπαίους, αλλά ελάτε στη θέση τους. Έχουν ξεσκιστεί να καταφέρουν να πετύχουν μία συμφωνία που μειώνει -όσο το μειώνει και όπως το μειώνει- το χρέος μας και εκεί που το έκαναν ο GAP τους λέει μισό λεπτό να ρωτήσω αν συμφωνεί ο Ηλίας, ο Δημήτρης, ο Μάνος και ο Λεωνίδας.
Αυτό στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία δεν γίνεται. Και GAP Αντρέας δεν γίνεσαι με τέτοιες κινήσεις. Άλλες εποχές άλλες συνθήκες.
Μετά από αυτό το ανέκδοτο παραλίγο να μας πετάξουν κλοτσηδόν εκτός του ευρώ, εν μία νυκτί. Υπό αυτό τον κίνδυνο, τα άλλα παιδάκια του ΠΑ(ΣΟΚ) μαζέψανε τον άφρων GAP, ενώ εδώ μπαίνει στο σίριαλ το άλλο παιδάκι με το οποίο θα ασχοληθώ, ο αδίστακτος Αντώνης.
Ο αδίστακτος Αντώνης, ο οποίος αν ήταν κυβέρνηση εκείνος θα ψήφιζε όλα όσα ψήφισε το ΠΑ(ΣΟΚ) και άλλα τόσα, όντας αντιπολίτευση διαφωνούσε λεκτικώς με τα πάντα, άσχετα αν ψήφιζε το 70% των νομοσχεδίων που περνούσαν από τη (α)Βουλή. Διότι στην (α)Βουλή να φοβάσαι τα νομοσχέδια που δεν μαθαίνεις. Ρωτήστε τους εκπαιδευτικούς π.χ.
Αυτός ο αδίστακτος λοιπόν, όλα αυτά τα κάνει για να γίνει πρωθυπουργός. Μη με ρωτήσετε γιατί κάποιος θέλει να κυβερνήσει αυτή τη χώρα αυτήν τη στιγμή. Μπορεί να του αρέσουν οι καρέκλες και του αρέσουν οι καρέκλες. Τέλος πάντων όμως, βγήκε και είπε ότι το κόμμα του θα ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, αυτό που ήθελαν δηλαδή οι Ευρωπαίοι.
Κατόπιν ακολούθησε το θέατρο του παραλόγου. Τη μία ο άφρων παραιτούνταν αλλά δεν ήθελε να το πει και του έκανε διερμηνεία ο Μπένι (Βενιζέλος όχι Χιλ), ενώ ο αδίστακτος απαντούσε ότι πέσανε οι μάσκες. Η (α)Βουλή έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση για να πέσει (!!!) και ο άφρων και ο αδίστακτος δε λέγανε να συμφωνήσουν.
Ο αδίστακτος για δύο μέρες το παράκανε και με έφτασε στα όρια μου. Είδα τι κάνει ένας άνθρωπος προκειμένου να πετύχει κάτι, άσχετα αν στην πορεία καταστρέψει τα πάντα. Στο μεταξύ, ο άφρων προκαλούσε λύπηση. Ειλικρινά δεν ξέρω τι υπάρχει στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου. Αν δεν είναι εξωγήινος.
Την ώρα που ο Καρατζαφύρερ έτρεχε για να ορκιστεί υπουργός, την ώρα που η αριστερά επέμενε στη λογική του όχι σε όλα (αλήθεια θα μας πείτε κάποια στιγμή σε τι ΛΟΓΙΚΟ λέτε ναι; Όχι τίποτα άλλο αλλά αριστερός είμαι και εγώ, αλλά λέω και κάνα ναι), αυτήν την ώρα ξεκίνησε το επόμενο τρελάδικο.
Βρείτε τον πρωθυπουργό.
Αυτό ξεκίνησε Δευτέρα. Τελείωσε σήμερα, πριν από λίγο. Σε όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι, ένα συμπέρασμα έβγαλα. Μας δουλεύανε όλοι μαζί. Το μεν ΠΑ(ΣΟΚ) δεν ήθελε να διαταράξει τις εσωκομματικές του ισορροπίες (για τις οποίες χεστήκαμε κόμμα του 15%, αν πάτε να ψηφίσετε όμως), η ΝουΔου(λα) ήθελε να πει ναι, αλλά φοβόταν με αρχηγό τον αδίστακτο μην την ακουμπήσουν τα κακάκια του πολιτικού κόστους (χεστήκαμε 21% αν πάτε να ψηφίσετε), ο δε ΛΑ(Γ)ΟΣ ευκαιρία βρήκε να πει να φύγει και κάνας μετανάστης.
Τρέλα. Ηλιθιότητα, Βλακεία. Συμπυκνωμένες όλες αυτές σε ένα σύστημα που υποχρεώθηκε -και για μένα είναι θετική εξέλιξη- να δώσει την εξουσία σε έναν τραπεζίτη για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
Και ο λαός; Εγώ και εσείς και εμείς; Θα συνεχίσει να ζει σε μια πραγματικότητα που θα γίνεται χειρότερη, που όμως άμα βάλουμε μυαλό και προσέξουμε τι θα κάνουμε στις προσεχείς εκλογές, μπορεί να αλλάξει.
Δεν ξέρω πόσα χρόνια φωνάζω για συνεργασίες. Έπρεπε να πέσουμε από τον γκρεμό για να γίνει και το πιθανότερο είναι ότι θα αποτύχει κιόλας. Άλλα έγινε και άμα δε ματώσεις άκρη δεν βγαίνει.
Αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται ασυνάρτητα, μπορεί να είναι και ζητώ συγνώμη. Όποιος από εσάς όμως δεν έχει κεφάλι σαν κοτόπουλο αυτές τις μέρες, ας σηκώσει το χέρι.
Ας ελπίσουμε ότι εμείς η γενιά που δεν έκανε τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα της γενιάς των μπαμπάδων και των παππούδων μας να έχει κάτι να παραδώσει στη νέα γενιά πέρα από αποκαΐδια.
Δεν θέλω ο Δημήτρης, ο Παναγιώτης, η Αναστασία και η Αμαλία να με ρωτήσουν σε κάμποσα χρόνια "Γιατί;".
Έστω αν το κάνουν, θέλω να έχω κάτι να απαντήσω.
Habemus Papadimam (baildi). Και όχι, συνεχίζω να χαμογελάω.
Δημήτρης Βασιλάκης
