Με την επικαιρότητα των Videogames να αρχίζει ήδη να βρίσκεται σε διακοπές, ήρθε η ώρα να ασχοληθώ και εγώ με τους αγανακτισμένους.
Ήδη το Authority έχει ασχοληθεί με το κίνημα των Αγανακτισμένων που κοντεύει να κλείσει ένα μήνα από τότε που οι πρώτοι Αθηναίοι κατεβήκαμε στο Σύνταγμα στις 25 του Μάη.
Έστω και έναν μήνα μετά, να σας πω για εκείνη την ημέρα. Βασικά ξεκίνησα γιατί θεωρούσα παράλογο να λέω και να γράφω ότι πρέπει να κουνηθούμε και όταν ξεκίνησε κάτι τέτοιο να μην είμαι εκεί.
Εκείνη την πρώτη μέρα η κριτική των «πολιτικοποιημένων» (sic) για απολιτίκ κίνημα και η κριτική των κινδυνολόγων του συστήματος περί όχλου δεν με άγγιζε καθόλου.
Ας κατεβούμε πρώτα, ας μαζευτούμε πρώτα, ας καταλάβουμε ότι υπάρχουμε και βλέπουμε μετά.
Αυτό σκεφτόμουν τότε. Και ξαναπήγα στο Σύνταγμα και άλλες φορές. Τι συνέβη όμως από εκείνη την ημέρα και πού βρισκόμαστε;
Η μαζικότητα του κινήματος και η «μόδα» (ναι δεν είναι κακό να το λέμε) που προκάλεσε, δημιούργησε διάφορα θετικά και αρνητικά στοιχεία. Με μια χαρακτηριστική για τον Έλληνα λογική, δημιουργήθηκε αυτό πού αποκαλείται «πάνω πλατεία» και «κάτω πλατεία».
Ας το εξηγήσω στους μη γνωρίζοντες. Πάνω πλατεία είναι ο κόσμος που λέει γηπεδικά συνθήματα μουντζώνοντας και φτύνοντας, ο κόσμος δηλαδή που πάει να ξεσπάσει για τα όσα τραβάει κάθε μέρα στη νέα πραγματικότητα, ο κόσμος που ίσως μέχρι χτες να ψήφιζε και να διοριζόταν από το σύστημα που τώρα βρίζει (αυτό δεν είναι μεμπτό, όποτε και αν ξυπνήσει κανείς, καλό είναι).
H κάτω πλατεία όμως είναι μια άλλη υπόθεση. Κάτω είναι οι σκηνές, κάτω είναι η -θαυμαστή όπως αποδείχτηκε σε κρίσιμες περιστάσεις- οργάνωση, κάτω είναι η ας πούμε "wannabe" καθοδήγηση του όλου πράγματος.
Κάτω, από κάποια στιγμή και ύστερα, άρχισαν να γίνονται λαϊκές συνελεύσεις. Στόχος να οργανωθεί η όλη κατάσταση με πολιτικούς όρους, να διαμορφωθούν αιτήματα αλλά και να κυνηγηθεί μια ουτοπία: αυτή της άμεσης δημοκρατίας.
Έχω παρακολουθήσει κάποιες από αυτές τις συνελεύσεις. Η γνώμη μου ήταν ίδια και πριν και μετά. Η άμεση δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα πριν από χιλιάδες χρόνια και ήταν η μαμά της σύγχρονης δημοκρατίας. Όμως τελειώνει και τελείωσε εκεί.
Άμεση δημοκρατία υπήρχε όταν υπήρχαν λίγοι πολίτες. Άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει πλέον σε χώρες εκατομμυρίων ανθρώπων. Πολύ απλά σύντομα θα ξαναεκφυλλιστεί στο σύστημα που ήδη έχουμε σήμερα. Την κυριαρχία της ελίτ των πεφωτισμένων και μάλιστα με τον «άσχημο» τρόπο που έγινε στις χώρες του πάλαι πότε υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ας αφεθούν λοιπόν τα όνειρα για τέτοια πράγματα στην άκρη και όσοι θέλουν να βοηθήσουν και πάνω από όλα να αναλάβουν ευθύνες, ας ασχοληθούν με τη δημιουργία πολιτικών φορέων που θα λειτουργήσουν μέσα από το κοινοβουλευτικό σύστημα.
Προσοχή: δε λέω το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα και ούτε είμαι από αυτούς που δυσανασχετούν με τους αποκλεισμούς, τη γιούχα και το κράξιμο εναντίον της Βουλής και των βουλευτών.
Στο κάτω-κάτω δημοκρατία έχουμε. Σε εξέλεξα και τώρα δεν σου έχω πια εμπιστοσύνη, στο δείχνω με την αντίδρασή μου, αν έχεις τσίπα παραιτείσαι. Κάποιοι το έκαναν.
Ένα μήνα μετά έχω την εντύπωση ότι το κίνημα φθίνει. Λίγο τα γεγονότα της 15ης Ιουνίου, όπου το «σύστημα» επιχείρησε να αμαυρώσει τα πάντα με στημένα ή όχι επεισόδια, ο πολύς κόσμος που πήγαινε να εκτονωθεί, μπορεί πλέον και να φοβάται.
Μια τεχνητή ή όχι «πολιτική κρίση», μία ψήφος εμπιστοσύνης και άλλες υποθέσεις που σκάνε από το πουθενά (στημένα ματς κ.λπ) πάνε να τραβήξουν την προσοχή, να αρχίσουν και τα μπάνια του λαού, να αδειάσουν οι πλατείες.
Ας μην το αφήσουμε να συμβεί, αλλά ας μην περιμένουμε και ουτοπίες. Και όσοι ενοχλούνται από τις απολιτίκ άνω πλατείες, ας σκεφτούν την εποχή που έκαναν συγκεντρώσεις μόνοι τους.
Τώρα κάτω συνεδριάζουν με παρέα τουλάχιστον.
Δημήτρης Βασιλάκης
Είμαστε μέρος του συστήματος που δημιουργήσαμε, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν οι διεφθερμένοι πολιτικοί μας. Λίγοι αναρωτιούνται πώς γίνεται σε μια οικονομία με το μέγεθος της ελληνικής να είναι τόσο υψηλό το βιοτικό επίπεδο του λαού όσο ήταν μέχρι τώρα. Αυτή η εικονική ανάπτυξη που υπήρχε τις δύο τελευταίες δεκαετίες προήλθε από τους πολιτικούς με νοοτρπία τριακονταετίας και ως λαός το αποδεχτήκαμε εξαρχής. Και στη συνέχεια αναπτύξαμε νοοτροπία που δε συνάδει με το πολίτευμά μας. Εμείς θεωρούμε πως η πολιτεία εξυπηρετεί την κοινωνία και η κοινωνία τον πολίτη. Αν σκεφτόμασταν πως η πολιτεία εξυπηρετεί τον πολίτη και ο πολίτης την κονωνία, δεν θα βλέπαμε ανάλογες συμπεριφορές στην πλατεία Συντάγματος.
Θεωρώ πως το κίνημα των αγανακτισμένων δεν χρειάζεται εναλλακτικές προτάσεις για την κυβέρνηση. Το πολίτευμά μας έχει τη δύναμη να αλλάξει το σκηνικό στην πολιτική εφόσον το επιθυμεί ο λαός και αυτό είναι έκδηλο στην επιρροή και την πίεση που ασκεί ήδη το κίνημα στην κυβέρνηση. Οπότε ίσως να μην χρειαζόμαστε άμεσα νέες προτάσεις αλλά νέα νοοτροπία.
Για να είμαστε σε θέση να προσφέρουμε νέες προτάσεις πρέπει να έχουμε και γνώση του παρελθόντος. Όπως θα έλεγε κι ο Snake: "Building the future and keeping the past alive are one in the same thing"