Πολύς λόγος γίνεται για την εικόνα, τη στατική και μη, για την ταχύτητα ενός επεξεργαστή, για το πλήθος των χρωμάτων, το πάχος μιας συσκευής και λοιπές, περίπου μετρήσιμες πτυχές της ζωής ενός μανιακού gadgeteer.

Ελάχιστες φορές όμως γίνεται λόγος για τον ήχο. Όχι μόνο επειδή, εξαιρώντας τα Watt, δεν υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που μπορεί να "ζυγίσει" με το μάτι ένας καταναλωτής, αλλά και επειδή τα mainstream αυτιά και, δη, τα ελληνικά είναι χαρακτηριστικά, παραδειγματικά απαίδευτα.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια όποιος ήθελε μια αξιοπρεπή έως εξωτική ηχητική εμπειρία στο χώρο του είχε τις εξής τρεις επιλογές: α) να αγοράσει κάποιο "πακέτο" με ενισχυτή, ηχεία, κάποια συσκευή αναπαραγωγής (ή και όχι), β) να δώσει κάτι παραπάνω, να αγοράσει ένα σετ ηχείων με ανώτερη κατασκευή και συμπεριφορά και γ) να κάνει μια σοβαρή επένδυση με κάθε κομμάτι του συστήματος να επιλέγεται ξεχωριστά, ανάλογα με τις συνθήκες, το χώρο,το οικονομικό περιθώριο του καταναλωτή κ.λπ.

Ακόμη και σε καταστήματα που εντάσσονται σε γνωστές αλυσίδες μπορούσε κανείς να βρει χώρους "HiFi" για το υποτιθέμενο σχετικό κοινό που θα προέκυπτε με την αγορά μεγάλων, καλών τηλεοράσεων και την άνοδο του πολυκάναλου ήχου.

Οι χώροι αυτοί δεν υπάρχουν πλέον διότι το κοινό αποδείχθηκε κατώτερο των προσδοκιών του κλάδου της λιανικής πώλησης.

Η σημερινή πραγματικότητα είναι πάρα πολύ απλή. Στα περισσότερα καταστήματα υπάρχουν μόνο ηχοσυστήματα σε πακέτο που περιλαμβάνουν 2 ή 5 ηχεία, ένα subwoofer και ενιαία μονάδα ενίσχυσης και αναπαραγωγής.

Πλαστικά ηχεία, λεπτά καλώδια, ανούσια Watts και χαριτωμένο σχέδιο. Άλλοτε τα ηχεία είναι κοντά, άλλοτε κολώνες και όλοι τα θέλουν όλα ασύρματα γιατί ξεχνούν ότι τότε το καθένα θα ήθελε δική του πρίζα.

Δεν έχει κανείς ιδέα για τα συστήματα ήχου (αλλά αρκετοί ξέρουν ότι το DTS αποτελεί συχνά πρόκληση για έναν media player - χωρίς βέβαια να γνωρίζουν το λόγο), είναι όμως σίγουροι ότι με ένα πακέτο των 500 ευρώ θα ακούσουν ό,τι καλύτερο και πιο εντυπωσιακό θα μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.

Υπάρχει βέβαια η κατηγορία που ποτέ δεν ασχολήθηκε με τέτοιου είδους πακέτα και θεωρεί φυσιολογικό να ξοδεύει χιλιάδες ευρώ σε εξοπλισμό, μελέτες χώρου και ειδικές εκδόσεις μουσικών έργων που είναι ικανά να αναδείξουν το σύστημα που με μεράκι σχεδίασαν ύστερα από προσεκτικές επιλογές.

Κάπου ανάμεσα στέκονται οι μεγάλοι χαμένοι. Εκείνοι που ξέρουν ότι θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα ξεχωριστό σύστημα, χωρίς πολλά περισσότερα χρήματα από εκείνα που ζητά ένα φαινομενικά "κομψό" και “πολυτελές” πακέτο.

Για αυτούς η λύση δεν είναι εύκολη αφού η μεσαία κατηγορία προϊόντων όχι μόνο υποεκπροσωπείται αλλά εντοπίζεται και πιο δύσκολα, συνήθως σε εξειδικευμένα καταστήματα που απευθύνονταν μέχρι πρότινος σε ακόμη πιο εξειδικευμένο κοινό.

Με λίγα λόγια όσοι δεν γνωρίζουν περνούν καλά, εκείνοι που γνωρίζουν και έχουν να ξοδέψουν περνούν έτσι κι αλλιώς καλά και όσοι θέλουν να αλλάξουν επιτέλους επίπεδο είναι οι πιο αδικημένοι.

Μα παντού πεθαίνει η μεσαία τάξη;

Υ.Γ.: Όχι. Δεν μπορείτε να πάρετε 8 ηχεία και να τα βάλετε το ένα δίπλα στο άλλο για να δείχνουν πιο ωραία. Δεν είναι αυτή η δουλειά τους.

Μάνος Βέζος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.