Θα έχετε ακούσει ίσως κάποιον μεγαλύτερο να αναφέρει κάποια στιγμή τη γνωστή ρήση "το φθηνό είναι ακριβό". Αναφέρεται, φυσικά, στο γεγονός ότι αγαθά ευτελούς αξίας έχουν και ανάλογη ποιότητα, άρα και ελάχιστο χρόνο ζωής.

Συνεπώς, το κόστος αντικατάστασης τους ή ακόμα και η πιθανή ζημιά που μπορεί να προκαλέσουν ξεπερνούν κατά πολύ την εξοικονόμηση που υποτίθεται ότι προσφέρουν.

Στην ουσία σημαίνει "you get what you pay for" ή "παίρνεις ό,τι πληρώνεις". Και αν όταν πληρώνεις λίγα παίρνεις λίγα, τότε αν δεν πληρώνεις τίποτα τι παίρνεις;

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην εποχή του "free to play" των άπειρων facebook games και του οικονομικού μοντέλου των μικρο-συναλλαγών, το οποίο ακολουθούν ολοένα και περισσότεροι publishers και developers;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Ωστόσο, μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά και έχοντας κάνει εκτενή προσωπική έρευνα του θέματος (κοινώς έχοντας "κολλήσει" και "ξεκολλήσει" από διάφορα Facebook apps), ότι η σοφή φράση αληθεύει αρκετά.

Υπάρχει πολύς, μα πάρα πολύς κόσμος αυτήν τη στιγμή στο Facebook που έχει εθιστεί με ένα ή περισσότερα ανούσια "παιχνίδια" στα οποία το μόνο που απαιτείται να κάνει είναι να διαχειρίζεται κλικ, να ανταλλάζει "δώρα" με "φίλους" και να παρακολουθεί μπάρες που μετρούν ώρες και λεπτά μέχρι να ξαναγεμίσουν.

Άνθρωποι που δε θα ασχολούνταν ποτέ με ένα αληθινό, ουσιώδες, πραγματικά ψυχαγωγικό videogame, αλλάζουν το πρόγραμμα της ζωής τους για να μπορούν να εκμεταλλεύονται σωστά την αναπλήρωση μιας μπάρας ενέργειας στο Facebook.

Γνωρίζω περιπτώσεις ανθρώπων με οικογένεια και παιδιά που βάζουν ξυπνητήρι στα άγρια χαράματα για να μαζέψουν την εικονική τους σοδειά και να σπείρουν την επόμενη. Ακόμα και εγώ έχω σπαταλήσει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο θα έπρεπε περιμένοντας πότε θα έρθει η ώρα για το επόμενο κλικ.

Για πολλούς, όμως, η αναμονή μέχρι το επόμενο κλικ καταντά ανυπόφορη. Η ατελείωτη συλλογή δώρων για να αποκτήσει κανείς το επόμενο κτήριο ή ζωάκι ή όπλο ή ό,τι άλλο θέλει στο εκάστοτε "παιχνίδι", γίνεται μαρτύριο.

Τότε, εμφανίζεται ξανά το παραθυράκι που μας υπενθυμίζει ότι με λίγα μόνο Ευρώ μπορούμε να αγοράσουμε το εικονικό νόμισμα του κάθε "παιχνιδιού" και να αποκτήσουμε έτσι ό,τι καλούδια θέλουμε, με λίγα μόνο κλικ.

Και δεν θα πίστευε κανείς πόσοι είναι εκείνοι που ξοδεύουν σημαντικά ποσά κάθε μήνα στο εκάστοτε "κόλλημα" του Facebook. Οι υπόλοιποι σύντομα συνειδητοποιούν ότι δεν είναι δυνατόν να προχωρήσουν τόσο γρήγορα στο παιχνίδι όσο εκείνοι που πληρώνουν.

Οπότε είτε κάποια στιγμή παρατούν το Facebook gaming γενικά ή, πιο συχνά, απλά βρίσκουν το επόμενο παιχνιδάκι και ο κύκλος ξεκινά από την αρχή.

Το τραγικό είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι χρήστες που πληρώνουν θα μπορούσαν, τελικά, να δαπανήσουν τον ίδιο και λιγότερο χρόνο (και χρήμα) για να ασχοληθούν με ένα πραγματικό videogame το οποίο ως εμπειρία θα τους άφηνε και κάτι περισσότερο.

Ακόμα και εκείνοι που δεν πληρώνουν σίγουρα θα μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο με το χρόνο τους, εντός και εκτός gaming.

Αν μη τι άλλο υπάρχουν αυτή τη στιγμή πάμφθηνα παιχνίδια δεκαετίας και άνω τα οποία είναι απείρως πιο όμορφα και διασκεδαστικά από σχεδόν οτιδήποτε υπάρχει στο Facebook.

Ασφαλώς υπάρχουν άνθρωποι που καλύπτονται απόλυτα από αυτό το είδος παιχνιδιού και δε θα μπορούσαν πραγματικά να ασχοληθούν με κάτι πιο "σοβαρό". Οι περισσότεροι, όμως, απλά δε γνωρίζουν τι άλλο υπάρχει εκεί έξω.

Επιπλέον, υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα, όπως είναι το Dragon Age: Legends το οποίο παρουσιάστηκε πρόσφατα και από το Authority, όχι μόνο λόγω της σχέσης του με τη γνωστή σειρά RPG της EA/BioWare, αλλά κυρίως επειδή αποτελεί χαρακτηριστική εξαίρεση στον κανόνα.

Στο Dragon Age: Legends η αγορά αντικειμένων και power ups όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη, αλλά κάνει και το παιχνίδι να χάσει μεγάλο μέρος από αυτό που προσφέρει, το οποίο τόσο σπανίζει στα Facebook games: την πρόκληση.

Όταν ένα παιχνίδι απογυμνώνεται από σενάριο, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, ουσιαστική συνεργασία με άλλους παίκτες (και όχι απλά ανταλλαγή κλικ), γραφικά και ήχο, τότε το μόνο που μένει είναι η πρόκληση προς τον παίκτη.

Αν δεν υπάρχει ούτε αυτή, τότε δεν μένει τίποτα άλλο από τη μονότονη επανάληψη του κλικ ενός ποντικιού. Και πολύς χαμένος χρόνος. Μήπως, τελικά το "δωρεάν" είναι πολύ πιο ακριβό απ' όσο νομίζαμε;

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.