Πάει και το φετινό πανηγυράκι της Eurovision, λοιπόν. Από το κακό στο χειρότερο πάει κάθε χρόνο.
Έχουμε και μεις, ως Έλληνες, μεγάλη πλάκα. Ενθουσιαζόμαστε, πωρωνόμαστε και όταν τρώμε τα μούτρα μας (κατά την αντίληψή μας, πάντα) αρχίζουμε τη γκρίνια και τα σενάρια συνωμοσίας.
Διαμαρτυρόμαστε για τις ψήφους μεταξύ γειτόνων ενώ το κάνουμε πάντα και εμείς. Αντίθετα, οι Σκανδιναβοί αυτή τη φορά έριξαν μαύρο στη Νορβηγία που ήταν εντελώς απαράδεκτη. Παρά τη γειτονία και παρόλο που ήταν διοργανώτρια χώρα.
Εμείς πότε το κάναμε αυτό; Σε ένα από τα χειρότερά μας κομμάτια (Κλόουν, 1988) η Κύπρος μας έδωσε... 8. Στον Ρακιντζή με το απόλυτα απαράδεκτο SAGAPO πάλι 12 πήραμε. Αντίστοιχα πράττουμε και εμείς με τα κυπριακά κομμάτια. Ως εκεί φθάνει η… αντικειμενικότητά μας.
Ας δούμε το πράγμα ψυχρά και αναλυτικά, έτσι για αλλαγή.
Στην Eurovision κερδίζουν όσοι έχουν πολλούς γείτονες. Βοηθάει, αλλά δεν ισχύει απόλυτα. Αν ήταν έτσι θα έβγαινε κάθε χρόνο κάποια πρώην σοβιετική δημοκρατία.
Στην Eurovision κερδίζουν οι παραδοσιακές εθνικές συμμαχίες. Και πάλι βοηθάει, αλλά οι Σκανδιναβοί, όσο και αν δεν μας αρέσει, έχουν καταρρίψει επανειλημμένα το μύθο. Αρκεί να δείτε πόσες τελευταίες θέσεις έχει μαζέψει η Νορβηγία.
Στην Eurovision κερδίζουν μόνο τα "πιασάρικα χιτάκια". Η τάση υπάρχει, ειδικά αφού ψηφίζει και το κοινό πλέον, ωστόσο έχουν κερδίσει και αουτσάιντερ εντελώς εκτός μόδας, όπως το Hard Rock Hallelujah2.
Στην Eurovision κερδίζουν μόνο εντυπωσιακά show με χορευτές, σαλτιμπάγκους και τέρατα. Παραπέμπω στο Nocturne του 1995, ένα πραγματικά εξαιρετικό και εντελώς λιτό κομμάτι.
Η Eurovision είναι στημένη για πολιτικούς λόγους. Ποτέ μη λες ποτέ, αλλά αν ρίξει κανείς μια ματιά στο επίσημο video της Γερμανίας φέτος θα διαπιστώσει ότι έχει 11 εκατομμύρια προβολές. Αυτό είναι marketing, όχι στήσιμο.
Στην Eurovision κερδίζει όποιος ρίξει χρήμα. Πράγματι, υπάρχει μεγάλη γκρίνια στις ιδρυτικές χώρες, όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία που πληρώνουν τη διοργάνωση, αλλά παραδοσιακά "πατώνουν". Οι Άγγλοι πέρσι έριξαν τρελά λεφτά, έστειλαν τον Webber με μια κλασσική μπαλάντα, πήγαν πολύ καλύτερα, αλλά πάλι δεν κέρδισαν.
Στην Eurovision κερδίζει ο αγγλικός στίχος. Αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Η μουσική μπορεί να είναι διεθνής γλώσσα, η Eurovision μπορεί να λανσάρεται ως πολυπολιτισμικό μουσικό γεγονός, αλλά πολύ σπάνια κερδίζει μη αγγλόφωνο τραγούδι.
Στην Eurovision κερδίζει το σεξαπίλ. Θέλετε να μιλήσουμε πάλι για τους Lordi; Κι αν είναι έτσι, γιατί έχασε φέτος η Αρμενία;
Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι ότι η Eurovision δεν είναι απλά μουσικός διαγωνισμός, αλλά η επιτυχία εξαρτάται από ένα συνονθύλευμα παραγόντων το οποίο σπανίως οδηγεί στην ανάδειξη της ποιότητας ή, έστω, της σωστής, επαγγελματικής παρουσίασης.
Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται για κάποια διεθνή συνομωσία με σκοπό το διασυρμό της χώρας μας και την ανάδειξη των απανταχού λαμόγιων που μας μισούν, όπως θα πίστευε κανείς παρακολουθώντας ορισμένα κανάλια ή "πηγαδάκια".
Προσωπικά, το θεωρώ κρίμα που δεν πήρε καλύτερη θέση η Ελλάδα, γιατί το άξιζε και που δεν κέρδισε η Ουκρανία, το τραγούδι της οποίας ήταν πραγματικά ξεχωριστό.
1: Γερμανικές με fake ιρλανδική προφορά.
2: Αμήν, κέρδισε και ένα αξιοπρεπές hard rock κομμάτι επιτέλους.
Νίκος Παπακωνσταντίνου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
