Όλοι λίγο-πολύ αυτόν τον καιρό προσπαθούμε να αφουγκραστούμε την κατάσταση γύρω μας και να βγάλουμε κάποια άκρη για το μέλλον που μας περιμένει…
Και τίποτα απ' όσα ακούμε δεν είναι καθησυχαστικό. Η κατάσταση της χώρας είναι γνωστή σε όλους, σε γενικές γραμμές. Ακόμα και ο πλέον "κολλημένος" gamer θα έχει πια πάρει χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά τον τελευταίο καιρό.
Πόσο μάλλον όταν ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 25, οπότε το πιθανότερο είναι πως πληρώνει ο ίδιος τα έξοδά του, καλώς εχόντων των πραγμάτων εργάζεται και, άρα, χρηματοδοτεί ο ίδιος την αγαπημένη του ενασχόληση.
Στη χώρα αυτή ακόμα και οι υπολογιστές (δε θα μιλήσουμε καν για κονσόλες) θεωρούνται φορολογικά είδος πολυτελείας και επιβαρύνονται πλέον με 21% ΦΠΑ. Και αυτό από Δευτέρα εικάζεται ότι θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο.
Η ανεργία αυξάνεται, οι φόροι αυξάνονται, οι τιμές αυξάνονται, οι μισθοί μειώνονται και τα επιδόματα περικόπτονται. Και καθώς τα περιθώρια στενεύουν ο κόσμος αρχίζει να περιορίζει τα έξοδά του.
Και αυτή τη στιγμή η επένδυση 150 Ευρώ στην απόκτηση μιας συλλεκτικής έκδοσης αγαπημένης σειράς παιχνιδιών αρχίζει να φαντάζει όχι αυτονόητο γεγονός, αλλά ανόητη υπερβολή.
Το θέμα είναι ότι για πολλούς από εμάς, το gaming αντιπροσωπεύει ακριβώς την απόδραση από τη μίζερη καθημερινή πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Πλέον αυτή ακριβώς η μίζερη πραγματικότητα μας χτυπά την πόρτα για να μας πάρει ακόμα και αυτό.
Θα πει κανείς: "ναι, αλλά μήπως είναι καλύτερα να ασχοληθείτε και με τον κόσμο γύρω σας, μπας και γίνει λίγο καλύτερος;" Μακάρι να το πίστευα αυτό. Το βέβαιο είναι ότι εγώ και ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.
Και τίποτα όλα αυτά τα χρόνια που μας υπόσχονται ότι θα υπάρξει "φως στην άκρη του τούνελ" δεν με έχει πείσει ότι υπήρξε πραγματική βούληση από κανέναν να αλλάξει κάτι. Οι πολιτικοί έκλεβαν ανενόχλητοι κάνοντας το 1-2 με την εξουσία και οι Έλληνες συνέχιζαν να φανατίζονται και να τους ψηφίζουν εναλλάξ.
Ασφαλιστικά ταμεία, αιώνια έργα, άγονη εκπαίδευση, Ολυμπιακή, Τράπεζα Κρήτης, υποκλοπές, μεταναστευτικό, Χρηματιστήριο, Ίμια, Ρικομέξ, Σάμινα, Υπουργείο Πολιτισμού, Siemens, Βατοπαίδι, Αλέξανδρος. Και άλλα πολλά. Κανένα παιχνίδι δε μου στέρησε την αντίληψη.
Εάν είχε υπάρξει όντως κάποια πραγματική προσπάθεια να αλλάξει το σκηνικό, σίγουρα το χειριστήριο και η οθόνη δε θα με εμπόδιζαν να το δω. Επιπλέον, ουδέποτε απείχα ή ψήφισα κάτι το οποίο να μετάνιωσα πραγματικά.
Σε προσωπικό επίπεδο έχω, λοιπόν, τη συνείδησή μου ήσυχη. Αυτό που με εξοργίζει, αυτό από το οποίο αγωνίζομαι να ξεφύγω όλα αυτά τα χρόνια είναι η άγνοια και η απάθεια του μέσου Έλληνα. Αυτή είναι η ρίζα της μίζερης πραγματικότητάς μας.
Αυτό δεν αντιμετωπίζεται από έναν άνθρωπο. Και για χάρη της ψυχικής μου υγείας το αγνοώ. Κλείνω την τηλεόραση για να μη βλέπω άλλο τους ανόητους που ασχολούνται με τα καμώματα μιας εκκολαπτόμενης πορνοστάρ, αντί για τα ουσιαστικά μας προβλήματα.
Καλύτερα να παίξω κάτι. Όσο μπορώ ακόμα. Αλλά μη γελιέστε: ούτε κοιμάμαι, ούτε ξεχνώ. Όταν (αν) έρθει η ώρα δε θα χάσω την ευκαιρία να σας το αποδείξω.
Νίκος Παπακωνσταντίνου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
