Όσοι παρακολουθούν έστω και σποραδικά τη στήλη ίσως έχουν καταλάβει ότι δεν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια για το ευγενές σπορ του marketing. Ή, για την ακρίβεια, δεν τρέφω καμία συμπάθεια για το μέσο όρο όσων το εξασκούν.

Το marketing, όταν γίνεται σωστά δεν έχει απλά θετικό αποτέλεσμα στις πωλήσεις, αλλά θα έλεγα ότι καθιερώνει μακροπρόθεσμα τις εταιρείες στον εκάστοτε χώρο τους και δίνει μεγαλύτερο βάρος σε franchise, IP και brand names.

Στην καλή περίπτωση. Στην κακή, απλά πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Στη δεύτερη περίπτωση οι καταναλωτές αντιμετωπίζονται ως μια άβουλη μάζα που θα αρπάξει αχόρταγα ό,τι τους πετάξεις, αρκεί να κολλήσεις πάνω τη σωστή ετικέτα. Όχι πως αυτό είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα.

Η μεγάλη συζήτηση αυτό τον καιρό στη βιομηχανία περιστρέφεται γύρω από την κόντρα των νέων αιωνίων αντιπάλων: Battlefield και Call of Duty.

Κάποτε είχαμε μόνο την κόντρα FIFA – Pro Evolution. Παλιότερα ήταν Quake – Unreal Tournament. Πιο παλιά ακόμα ήταν Command & Conquer – Warcraft. Το φαινόμενο της «οπαδοποίησης» είναι πολύ παλιό στη βιομηχανία.

Σε τελική ανάλυση οι κόντρες ξεκίνησαν (και συνεχίζουν ακόμα) από το hardware, όπου οι παίκτες χωρίζονταν ανά πλατφόρμα (κονσόλα, φορητό ή υπολογιστή) ή εταιρεία (Sony, Nintendo, Sega, Microsoft).

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν, όμως, τόσο ξεκάθαρη η κόντρα στον τομέα του software όσο του Battlefield 3 και του Call of Duty: Modern Warfare 3. Τόσο πολύ, μάλιστα, ώστε να έχουν θολώσει πλέον οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ μηχανημάτων.

Το ερώτημα που θέτει κανείς σήμερα όσον αφορά στα military FPS δεν είναι τόσο PC ή κονσόλες, ούτε Xbox 360 ή PS3. Είναι Battlefield ή Call of Duty. Δυστυχώς, η όλη ιστορία δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα περίτεχνο κόλπο της EA και της Activision.

Μέσα από μια αδυσώπητη καμπάνια hype κατάφεραν να « ταΐσουν» μια υπαρκτή, παραδοσιακού τύπου κόντρα μεταξύ gamers, μέχρι να γίνει από κλασικό ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού... Il classico Real-Barca.

Όχι πως οι δύο αυτοί τίτλοι είναι κακοί. Οπωσδήποτε, όμως, δεν είναι τόσο καλοί ώστε το μεν Battlefield 3 να γίνει ο τίτλος με το ισχυρότερο launch πρώτης εβδομάδας για την ΕΑ και το δε MW3 να κάνει ρεκόρ εισπράξεων πρώτης ημέρας στην Ιστορία της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας.

Κινηματογράφος είπατε; Μουσική; Ας γελάσω. Εδώ μιλάει... η Activision. Και οι ατελείωτες ορδές πιτσιρικιών που έσπευσαν να αγοράσουν ή το ένα ή το άλλο παιχνίδι απλά και μόνο για να δείξουν την αφοσίωσή τους... στην ομάδα!

Ως τώρα τα κοντινά launch dates ανταγωνιστικών τίτλων ήταν σπάνιο φαινόμενο. Όταν έχουμε να κάνουμε με αγαθά που κοστολογούνται στα 40 και άνω Ευρώ, δεν το ρισκάρει εύκολα ένας publisher να χάσει το κοινό που θα αγόραζε και τους δύο τίτλους.

Και όμως, εν μέσω κρίσης και ενώ, όπως είναι φυσικό, οι πωλήσεις των videogames δεν είναι στα καλύτερά τους, οι δύο μονομάχοι έσπασαν απίστευτα ρεκόρ σε διάστημα μισού μήνα μεταξύ τους.

Η μόνη εξήγηση, ενώ γνωρίζουμε ότι τίποτα το επαναστατικό δεν συντελέστηκε στο είδος, είναι ότι το hype και η κόντρα έπιασαν τόπο. Και για μία ακόμα φορά, οι manager της EA και της Activision πείστηκαν ότι έχουν να κάνουν με ζώα.

Φυσικά, όπως είναι αναπόφευκτο να γίνει, σύντομα θα φάνε τα μούτρα τους. Όχι ότι θα πέσουν έξω, δηλαδή, αλλά αν και του χρόνου σερβίρουν μία από τα ίδια με λίγο καλύτερα γραφικά (γιατί και εκεί πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει πάρα πολύ), είναι σχεδόν βέβαιο ότι δε θα φθάσουν τα ίδια νούμερα.

Η EA έμαθε για λίγο το μάθημά της με την κατρακύλα του FIFA, ανασκουμπώθηκε και όταν πήρε πάλι το πάνω χέρι έπεσε στα ίδια λάθη. Τώρα... ποιος την πιάνει; H Activision θα μου πείτε. Δεν πειράζει, δεν την χάλασε την ΕΑ η δεύτερη θέση όταν συνεπάγεται 5 εκ. πωλήσεις την πρώτη εβδομάδα...

Ας πούμε λοιπόν ότι, προς το παρόν, οι επιλογές των μεγάλων κεφαλιών της Activision και της EA δικαιώθηκαν εμπορικά. Άσχετο αν τα μέσα που χρησιμοποίησαν ήταν στην καλύτερη περίπτωση πλάγια.

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τη λογική της Ubisoft; Αναφέρομαι στη δήλωση περί της ανεξήγητης σύνδεσης μιας εμπορικής επιτυχίας του νέου Rayman με την ανάπτυξη του sequel του Beyond Good & Evil από τον Ancel.

Δεν υφίσταται λογική franchise, ούτε sequel, ούτε καν συγγένειας των τίτλων. Είναι σαν να βγει η Nintendo και να δηλώσει ότι αν το επόμενο Mario επιτύχει εμπορικά, ο Miyamoto θα ασχοληθεί με νέο... Pikmin. Τηρουμένων πάντα των αναλογιών.

Δεν νομίζω ότι θα καταλάβω ποτέ ακριβώς πως σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι. Αν σκέφτονται. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο η αγορά τους δικαιώνει θα συνεχίσουν την προσπάθειά τους να οπαδοποιούν και να μαζικοποιούν το κοινό με στόχο, τι άλλο, περισσότερο χρήμα.

Αυτή είναι και η δουλειά τους, θα μου πείτε. Εδώ είναι που θα έπρεπε να αναρωτηθούμε ποια είναι η δική μας.

Νίκος Παπακωνσταντίνο

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.