Μετά τα δυσάρεστα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου, πρέπει να είναι φανερό πλέον στον καθένα ότι η κρίση στη χώρα μας δεν είναι πια μόνο οικονομική, αλλά κοινωνική και, ασφαλώς, πολιτική.
Ας ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή: τα γεγονότα στις παρελάσεις δεν τα κρίνω δυσάρεστα επειδή «αμαύρωσαν» με κάποιον τρόπο τη Δημοκρατία ή την εθνική επέτειο. Τα κρίνω δυσάρεστα επειδή μας έφθασαν (και φθάσαμε) ως λαός στο σημείο να μη λογαριάζουμε τίποτα.
Και δικαίως. Στο κάτω-κάτω, όταν γίνεται συνεχώς λόγος για παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας σαν να είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό και ασήμαντο, πως μπορεί ο κόσμος να ανεμίζει ακόμα τα σημαιάκια στις παρελάσεις;
Τελικά και ο Μουσολίνι τι ζήτησε το 1940; Να μας κατακτήσει; Όχι, απλά να... παραχωρήσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, επιτρέποντας στο στρατό του να περάσει μέσα από τη χώρα μας για να καταλάβει κάποια «στρατηγικά σημεία».
Ο δικτάτορας Μεταξάς, αρνήθηκε το τελεσίγραφο, κατά πάσα πιθανότητα όχι επειδή το ήθελε (καθώς ήταν γνωστός φιλογερμανός), αλλά επειδή αναγκάστηκε υπό την πίεση της βούλησης λαού και στρατεύματος. Έχει μπει κανείς στον κόπο να αναλογιστεί τι θα γινόταν το ’40 αν δεν μιλούσε κανείς και απλά άφηναν την εξουσία να λάβει ερήμην την απόφαση, όπως σήμερα;
Στη συνέχεια, στα βουνά δεν πολέμησαν υπερήρωες, ούτε πολιτικοί, ούτε τραπεζίτες, ούτε μάνατζερ με πτυχία. Πολέμησαν απλοί άνθρωποι για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους. Οι άνθρωποι αυτοί, πεινασμένοι και με λιγοστά μέσα αντιμετώπισαν σχεδόν διπλάσια δύναμη σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και όχι μόνο αντιστάθηκαν, αλλά απώθησαν τον εισβολέα.
Και τι μένει από όλα αυτά σήμερα; Οι καθιερωμένες παρελάσεις όπου οι επίσημοι στήνονται στις εξέδρες σαν τα χαρτονένια ανδρείκελα που βγαίνουν φωτογραφία με τους τουρίστες. Και μπροστά τους περνά στρατός και μαθητές (για άγνωστο λόγο οι δεύτεροι) για να χαζεύει και να καμαρώνει ο κόσμος. Το πόσο έχει χαθεί το νόημα φαίνεται από τις αθώες ερωτήσεις κάποιων παιδιων. «Γιατί γιορτάζουμε τον πόλεμο κυρία;»
Τι να καταλάβει ένα παιδί από τις κούφιες παράτες και τις εθιμοτυπικές γιορτές όταν ό,τι βλέπει γύρω του δεν συμβαδίζει σε τίποτα με όσα προσπαθούν να του μάθουν στο σχολείο; Βλέπετε, δεν επιτρέπουν στους εκπαιδευτικούς να εκμεταλλευτούν το χαμένο χρόνο της παρέλασης και της γιορτής που εξυπηρετούν μόνο και μόνο για να καμαρώνουν όλοι χωρίς να μένει κάτι ουσιαστικό.
Και γιατί να το επιτρέψουν οι ισχυροί και οι κυβερνώντες; Για να καταλάβει το παιδί την αξία της ελευθερίας αντί για το θεαθήναι; Για να μάθει ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που γιορτάζουμε; Για να μη βγει «πρόβατο» μετά από λίγα χρόνια στην κοινωνία;
Η απλή αλήθεια είναι ότι το 1940, για μία ακόμα φορά οι λίγοι αντιστάθηκαν στους πολλούς, οι αδύναμοι στους ισχυρούς. Σήμερα, οι λίγοι είναι εκείνοι που κατέχουν τη δύναμη, καθώς αυτή δεν υπολογίζεται τόσο με στρατό και όπλα, όσο με spreads και επιτόκια.
Σήμερα, λοιπόν, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο την κοροϊδία και είναι αδύνατο να χωνέψει την υποκρισία των πολιτικών που στήνονται για τις παρελάσεις ενώ ταυτόχρονα ξεπουλάνε τη χώρα. Και για αυτό έγιναν όσα έγιναν. Και μπορεί εμείς να μην αντιμετωπίζουμε τη φρίκη της ένοπλης βίας, αλλά μια πιο ύπουλη μορφή πολέμου, η οποία και πάλι οδηγεί στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Θέλετε να εξηγήσετε στα παιδιά που φασκέλωναν και απέστρεφαν το κεφάλι στην παρέλαση ότι δεν είναι σωστό και πρέπον; Εξηγήστε τους επίσης πως, χωρίς προοπτικές και δουλειά, θα μπορέσουν να ξεχρεώσουν τα 25.000 Ευρώ του χρέους που τους έχουμε ήδη φορτώσει.
Μπράβο στα παιδιά αυτά που, χωρίς κουκούλες και πέτρες, επώνυμα, έδειξαν την περιφρόνησή τους σε όσους υπονομεύουν το μέλλον τους. Τελικά, φέτος, ίσως να ήταν η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που η μνήμη των αγωνιστών του ’40 τιμήθηκε πραγματικά.
Νίκος Παπακωνσταντίνου
