Εδώ είμαστε, λοιπόν. Οι κακοί εξωγήινοι έχουν γεμίσει κάθε γωνιά της οθόνης και δεν έχουμε που να πάμε. Τα ζόμπι σφυροκοπούν την πόρτα της ντουλάπας και είναι θέμα χρόνου μέχρι να τη σπάσουν.

Οι λεγεώνες των εχθρών έχουν περικυκλώσει την τελευταία μας πόλη και το θησαυροφυλάκιο είναι άδειο. Η ομάδα μας χάνει 5-0 και παίζουμε τις καθυστερήσεις. Είμαστε τελευταίοι στον αγώνα και το αυτοκίνητο δεν έχει catch-up.

Με άλλα λόγια, game over. Φυσικά δεν θα χαθούμε από προσώπου Γης, αλλά είναι βέβαιο ότι θα γίνει κάποιου είδους reset. Το περιβόητο «κούρεμα» των ομολόγων, το οποίο φαίνεται αναπόφευκτο, ισοδυναμεί με «ελεγχόμενη» χρεοκοπία.

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό για μας; Δεν είναι ξεκάθαρο, όπως και τίποτα άλλο δεν είναι ξεκάθαρο και δεδομένο αυτή την εποχή. Θεωρητικά, δε συνεπάγεται στάση πληρωμών, οπότε αποφεύγονται τα χειρότερα.

Όμως ένα ενδεχόμενο κύμα απολύσεων στο Δημόσιο, καθώς και το «πάγωμα» των συλλογικών συμβάσεων εργασίας διαγράφουν μια ζοφερή οικονομική πραγματικότητα στο άμεσο μέλλον.

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά ειλικρινά δεν βλέπω σε τι θα ωφελήσει εμάς ως Έλληνες η καταρράκωση του βασικού μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Θα βελτιωθεί η «ανταγωνιστικότητα», λένε.

Δηλαδή θα έρθουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι για φθηνά εργατικά χέρια στην νέα Κίνα που θα διαμορφωθεί εντός της ΕΕ. Εντωμεταξύ, η εγχώρια αγορά θα πεθάνει ή θα φυτοζωεί (στην καλύτερη περίπτωση) και το μόνο όφελος θα είναι οι εξαγωγές.

Μόνο που τα κέρδη από τις εξαγωγές αυτές θα πηγαίνουν στο μεγαλύτερο μέρος στο εξωτερικό. Ή, εν πάσει περιπτώσει, έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα με τις λίγες γνώσεις που διαθέτω στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Το θέμα είναι ότι 116 χρόνια μετά την κυβέρνηση Τρικούπη, δυστυχώς πάλι πτωχεύουμε. Και εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα: που θα βρίσκεται η χώρα τον 22ο αιώνα;

Θα είναι πάλι σε παρόμοια θέση, πνιγμένη στα χρέη να εξυπηρετεί τους ξένους «προστάτες» της; Κανείς δεν μπορεί να το πει. Το μόνο σίγουρο είναι πως  «game over» σημαίνει ότι κάτι δεν έγινε σωστά.

Ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι τίποτα δεν έγινε σωστά.

Αν, όμως, δεν μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος, αν πέσουμε πάλι στις ίδιες παγίδες, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία θα δούμε ξανά την ίδια, μισητή, οθόνη.

Ίσως όχι αύριο, ίσως τη δουν τα δισέγγονά μας, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η φοβερή μας συνήθεια να καταστρέφουμε το ίδιο μας το παιχνίδι.

Insert coin.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.