Ακόμα πιασμένος είμαι από το χορό, αλλά χαλάλι! Να επισημάνω ότι η βέρα δεν γίνεται vendor και έχει την ιδιότητα να σε κάνει αόρατο στις (άγαμες) γυναίκες. Οι έγγαμες (Ringwraiths) σε βλέπουν σαν φάρο στο σκοτάδι.

Μετά από τα παραπάνω εύθυμα, να περάσω και στο θέμα της στήλης που δεν είναι άλλο από τα DLC και, εμμέσως πλην σαφώς, τα Collector’s Editions.

Γίνεται πολύς λόγος τα τελευταία χρόνια για το εάν έχουν οι game developers και publishers δικαίωμα να κυκλοφορούν επιπλέον υλικό για τα παιχνίδια τους, χρεώνοντας το ως πρόσθετο ή εάν θα έπρεπε το υλικό αυτό να αποτελεί μέρος του εκάστοτε τίτλου εξαρχής.

Η διαμάχη αυτή έχει αναζοπυρωθεί τελευταία λόγω των DLC που συνοδεύουν ως «δώρο» προπαραγγελίες ή συλλεκτικές εκδόσεις.

Για μένα υπάρχουν δύο βασικοί παράμετροι που καθορίζουν το αν η κυκλοφορία ενός DLC είναι ηθικά ορθή ή όχι. Πρώτον, το αν ο βασικός τίτλος είναι πλήρης, από ποιοτική και ποσοτική άποψη και δεύτερον, αν είναι ξεκάθαρο το ακριβές περιεχόμενο του DLC.

Για παράδειγμα, η πρώτη μεγάλη διαμάχη για το θέμα είχε επικεντρωθεί στην διαβόητη πανοπλία του αλόγου που κυκλοφόρησε η Bethesda ως πρώτο DLC για το Oblivion.

Φυσικά, το θέμα εστιάστηκε στην (όντως) υψηλή τιμή του DLC σε σχέση με το αντίκρυσμα. Κακώς, κατά τη γνώμη μου. Αφενός μεν το Oblivion ήταν ένας υπέρ-πλήρης τίτλος από άποψη περιεχομένου και αφ’ετέρου κανένας δεν υποχρέωσε τον παίκτη να αγοράσει το DLC.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ξεκάθαρο εξαρχής και το ακριβές περιεχόμενο του DLC και το γεγονός ότι ήταν καθαρά διακοσμητικό. Άρα ο καταναλωτής-gamer είχε πλήρη επίγνωση για το τι πληρώνει.

Κανένας δεν μπορεί να αφαιρέσει από έναν developer ή publisher το δικαίωμα να κυκλοφορήσει ό,τι πρόσθετο θέλει για την πνευματική του ιδιοκτησία δεδομένου ότι δεν εξαπάτησε τον πελάτη του πουλώντας του ένα ημιτελές προϊόν ή ένα ακριβό πρόσθετο με ασαφές περιεχόμενό.

Θα ήταν σαν να υποστηρίζουμε ότι δεν έχει δικαίωμα ο τάδε κατασκευαστής αυτοκινήτων να πουλά δερμάτινα σαλόνια, ζάντες αλουμινίου ή θερμαινόμενα καθίσματα ως extra. Για ποιο λόγο;

Μη σπεύσετε να πείτε ότι «είναι άλλο αυτό», γιατί δεν ισχύει καθόλου. Και ένα videogame και ένα αυτοκίνητο σε τελική ανάλυση είναι αγαθά που επιδέχονται προαιρετικές προσθήκες τις οποίες μπορεί να κοστολογήσει ο κατασκευαστής σχεδόν κατά βούληση, με γνώμονα μόνο τον ανταγωνισμό.

Σε καθαρούς, αφηρημένους όρους εμπορίου, δεοντολογίας και μάρκετινγκ δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ των δύο. Εξάλλου, λόγω της ιδιαίτερης φύσης των videogames δεν είναι εύκολο να γίνουν άμεσες συγκρίσεις με πιο «συγγενικά» προϊόντα.

Για παράδειγμα θα μπορούσε κανείς να επιχειρήσει μια σύγκριση με επανεκδόσεις βιβλίων με σχόλια, με επανακυκλοφορίες άλμπουμ με bonus tracks ή DVD ταινιών με διαφορετικά extras.

Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν έχουμε να κάνουμε με προαιρετικές προσθήκες στο αρχικό προϊόν, αλλά με «δωράκια» που συνοδεύουν μια επανέκδοση ολόκληρου του προϊόντος.

Αυτό επιτρέπει συγκρίσεις μόνο με τις συλλεκτικές εκδόσεις και την πρόσφατη τάση αυτές να συνοδεύονται από extra in-game υλικό. Παλαιότερα, το φαινόμενο περιοριζόταν σε κάποιο skin ή αντικείμενο.

Πλέον έχει εξαπλωθεί και μπορεί να συμπεριλαμβάνει ακόμα και κάποια extra περιοχή/χάρτη/σενάριο/quest, ανάλογα με το παιχνίδι.

Και πάλι το θέμα είναι το κατά πόσο ένας τίτλος είναι πλήρης ή όχι. Για παράδειγμα, στο επερχόμενο Might and Magic: Heroes VI, η πολυσυζητημένη Digital Deluxe Edition θα περιέχει εκτός από επιπλέον ήρωες και αντικείμενα και έναν επιπλέον χάρτη/σενάριο για single-player.

Εννοείται πως πολλοί έσπευσαν να γκρινιάξουν στην Ubisoft και στην Black Hole Entertainment, επειδή τους «έκλεψαν» ένα χάρτη. Εχώ σχολιάσει επανειλλημένα το γεγονός ότι η Ubisoft άφησε το κοινό στη μισή Ευρώπη και στην Αμερική στο σκοτάδι όσον αφορά στην περιορισμένη διάθεση της Collector’s Edition.

Παρόλο που υπήρξε βροντερή ανακοίνωση για τα περιεχόμενα της Collector’s και links προπαραγγελιών παντού, ακόμα και στο unboxing video στο Youtube δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι η Collector’s θα διατίθεται μόνο στη Δυτική Ευρώπη.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι πολλοί χρήστες, μαζί τους και εγώ, αναζητούσαμε επί ώρες κάποια πληροφορία σχετικά με την... άφαντη Collector’s, αφού όπως ήταν λογικό αποδώσαμε το φαινόμενο σε κάποιο bug του Ubistore.

Για μένα εκεί έγκειται το φάουλ και όχι στον επιπλέον χάρτη ο οποίος, αν κρίνουμε με τα δεδομένα της σειράς, θα είναι μια σταγόνα δίπλα στον ωκεανό του campaign, το οποίο παραδοσιακά διαρκεί πολλές δεκάδες ώρες.

Το ζήτημα είναι πολύπλευρο και υπάρχουν έγκυρα επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, για μένα είναι άδικο να κατακρίνονται καταξιωμένοι τίτλοι με διάρκεια που ξεπερνά τις 40 ώρες και να χαρακτηρίζονται ημιτελείς επειδή κυκλοφορούν DLC για αυτούς.

Ούτε καν αυτό δεν αποτελεί κανόνα: θα μπορούσε να πει κανείς πολλά για το Dragon Age II και το DLC του, αλλά η ουσία είναι ο τίτλος δε σωζόταν απλά και μόνο με λίγες ακόμα ώρες περιεχομένου, καθώς τα προβλήματά του ήταν πιο βαθιά και σοβαρά.

Η τελική κρίση είναι προσωπική, αλλά προτού κατακρίνουμε θα πρέπει να δούμε όσο πιο αντικειμενικά γίνεται αν το κάθε παιχνίδι μας φάνηκε ολοκληρωμένο, αν μας κάλυψε και μετά να εξετάσουμε αν διαθέτει DLC και τι προσφέρουν αυτά.