Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζα συχνά την άρνηση του Xbox 360 που διαθέτω να συνδεθεί με τον υπολογιστή μου.

Δε βαριέστε, συνήθως η αποσύνδεση και επανασύνδεση της συσκευής power line και ένα restart στο Xbox έλυνε το πρόβλημα.

Τις τελευταίες μέρες, όμως, το πρόβλημα δεν λυνόταν ούτε με αυτόν τον τρόπο. Τελικά, μετά από πολλές σποραδικές δοκιμές και «σκάλισμα» όποτε είχα την ευκαιρία, χθες αποφάσισα να ασχοληθώ επιτέλους σοβαρά με το θέμα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι μετά από κάποιες ώρες το αγαπητό μου Xbox με αντάμειψε για τον κόπο μου με ένα ξεγυρισμένο τριπλό R.R.o.D. ή ελληνιστί «κόκκινο δαχτυλίδι του θανάτου». (Ωραίο είναι αυτό, ακούγεται σαν B-movie τρόμου).

Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει ή, μάλλον, το δεύτερο Xbox που «χάνω» με αυτόν τον τρόπο. Το προηγούμενο, παρόλο που ήταν από την (ακόμα πιο προβληματική) πρώτη «φουρνιά» Xbox 360 είχε ξεπεράσει την τριετία προτού εκπνεύσει.

Το οποίο, φυσικά, ήταν κακό για εμένα αφού δε με κάλυπτε πλέον ούτε η ειδική επέκταση της εγγύησης της Microsoft για τα πρώτα Xbox που κυκλοφόρησαν.

Το δεύτερο, το νέο και βελτιωμένο και λιγότερο θορυβώδες Elite, δεν έκλεισε ούτε τη διετία. Και γνωρίζω ότι δεν είμαι μοναδική περίπτωση: στον κύκλο του Authority και των φίλων μου που διαθέτουν Xbox 360 δεν υπάρχει σχεδόν κανένας που δεν έχει αλλάξει από μία κονσόλα έως και τρεις!

Αυτό σημαίνει ότι τα «κλασσικά» Xbox 360 έχουν διάρκεια ζωής χονδρικά 2 χρόνια κατά μέσο όρο, καθώς για τα slim δεν έχουμε ακόμα στοιχεία.

Ενώ αξίζει ένα «κράξιμο» στη Microsoft για την, προφανώς, κακή αντοχή του hardware στη χρήση, θα ήταν υποκρισία να αγνοήσω ότι αυτή η τάση των τεχνολογικών αγαθών να επιβιώνουν μετά βίας την εγγύηση που τα συνοδεύει αποτελεί σχεδόν καθολικό φαινόμενο.

Δεν θα μιλήσω καν για προϊόντα άγνωστης φίρμας (μάρκα Μ’έκαψες) και κινέζικης προέλευσης τα οποία ενίοτε έχουν τη συνήθεια να... σκάνε στα μούτρα του ανυποψίαστου καταναλωτή.

Η τάση, όμως, των καταναλωτικών αγαθών υψηλής τεχνολογίας, ανεξαρτήτως κόστους πώλησης και κατασκευαστή, να έχουν σύντομο χρόνο ζωής έχει φθάσει στο σημείο να τα καθιστά από καταναλωτικά σχεδόν... αναλώσιμα.

Αναπόφευκτα το μυαλό μου πηγαίνει στην εποχή των πρώτων κονσολών και οικιακών υπολογιστών, στην εποχή του Atari 2600 και του ZX Spectrum, στην εποχή των 8 bit και των γιγάντιων pixel. Τότε που το hardware δε «μασούσε» με τίποτα.

Ειδικά ο παλιός, καλός ZX Spectrum με το λαστιχένιο πληκτρολόγιο (εξ΄ου και οι γομολάστιχες) ήταν σχεδόν αθάνατος. Γνωρίζω περίπτωση τέτοιου υπολογιστή που είχε πέσει από τον πρώτο όροφο πολυκατοικίας και συνέχισε να λειτουργεί!

Υπάρχουν πολυάριθμα NES ή Commodore Amiga που λειτουργούν σήμερα παρ' όλη την εξοντωτική χρήση που υπέστησαν και τη σκόνη που ενδεχομένως μάζεψαν σε κάποιο πατάρι.

Ωστόσο, οι σημερινοί υπολογιστές και οι κονσόλες έβδομης γενιάς συχνά παρουσιάζουν προβλήματα ακόμα και από την πρώτη στιγμή ή κάπου κοντά στη λήξη της εγγύησης του κατασκευαστή.

Mε την εξέλιξη της τεχνολογίας, με τη συνεχή απαίτηση για αύξηση των επιδόσεων και παράλληλα με τη σμίκρυνση των ηλεκτρονικών εξαρτημάτων είναι φυσικό αυτά να γίνονται όλο και πιο ευπαθή.

Ωστόσο οι εταιρείες τεχνολογίας σίγουρα εκμεταλλεύονται το γεγονός αυτό για να κάνουν περικοπές στο κόστος παραγωγής. Στο κάτω-κάτω εάν ο καταναλωτής αλλάζει το κινητό του κάθε 1 – 2 χρόνια, ποιος ο λόγος να αντέχει αυτό περισσότερο;

Επιπλέον, αν το κινητό ή η κονσόλα μπορούν να κρατήσουν μια ζωή για ποιο λόγο να αγοράσει ο πελάτης το επόμενο μοντέλο με το που θα κυκλοφορήσει;

Μόνο που μια κονσόλα η οποία, όπως φαίνεται, θα κρατήσει ως το 2015 διαγράφοντας έναν κύκλο δεκαετίας, δεν επιτρέπεται να εκπνέει μέσα σε δύο χρόνια.

Μήπως να αρχίσω να ψάχνω στο eBay για κανά Spectrum;

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.