Pachinko. Ο λόγος για τον οποίο η Sega έγινε Sega Sammy. Ο λόγος που χάνονται πάρα πολλά χρήματα στην Ιαπωνία και σε καθημερινή βάση. Τα arcades λιγοστεύουν αλλά τα pachinko parlors δεν πτοούνται με τίποτα.

Τι είναι το pachinko; Είναι κάτι σαν flipper, κάθετο αντί για οριζόντιο. Υπάρχουν μπίλιες όπως στο pinball και ο παίκτης ελέγχει την ταχύτητα/ορμή τους, καθώς αυτές ξεκινούν από ψηλά. Κατά τη διάρκεια αυτής της πτώσης, η μπίλια “βρίσκει” σε διάφορα σημεία κερδίζοντας βαθμούς. Αν η μπίλια πετύχει κάποια ειδικά σημεία, τότε ο παίκτης πετυχαίνει jack pot και εκτοξεύονται επιπλέον μπίλιες κ.ο.κ.

Εννοείται βέβαια πως τις περισσότερες φορές η μπίλια βρίσκει το δρόμο της προς τον πάτο, δεδομένου μάλιστα ότι ο παίκτης δεν μπορεί να επηρεάσει την πορεία της. Δεν υπάρχουν άλλωστε flippers ή κάποιος ανάλογος μηχανισμός.

Και πιο το κέρδος; “Βραβεία” που δεν χρησιμεύουν σε κάτι, ανταλλάσσονται όμως με χρήματα μέσω ξεχωριστών επιχειρήσεων που υποτίθεται πως δεν σχετίζονται με το εκάστοτε pachinko parlor. Προβλέψιμα, οι επιχειρήσεις αυτές τείνουν να σχετίζονται με την ιαπωνική μαφία. Καθαρά πράγματα.

Όπως αποδείχθηκε πρόσφατα όμως, σεβαστή μερίδα συνταξιούχων που είναι “κολλημένη” με το pachinko, δεν εμμένει σε αυτήν τη δραστηριότητα μόνο για την πιθανότητα του κέρδους. Ξοδεύει δε σημαντικά ποσοστά της σύνταξης ή και οικονομιών της στα pachinko αγοράζοντας όμως κάτι άλλο, πιο σημαντικό για αυτήν: διέξοδο από τη μοναξιά.

Για αρκετούς ηλικιωμένους τα pachinko είναι αντιπερισπασμός, κάτι που τους βοηθά να ξεφύγουν από την αίσθηση πως είναι μόνοι. Κάτι που τους δημιουργεί ξανά αγωνία, ένταση και, μερικές φορές, ενθουσιασμό.

Μπορεί κανείς να σταθεί σε αυτό το φαινόμενο ως ιδιαίτερο γεγονός, ως μια περίεργη εξαίρεση. Η μοναξιά όμως δεν περιορίζεται σε συνταξιούχους όπως πολύ καλά αναγνωρίζει ο ανεπτυγμένος κόσμος. Και αν το κλασικότερου τύπου gaming μπορεί να καλύψει μια ανάγκη για το σπάσιμο της μοναξιάς στους νεότερους, είναι τόσο παράλογη η ύπαρξη των love/dating sims;

Η κατηγορία αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι μπορεί να απαλύνει τη μοναξιά ανδρών και γυναικών που δεν έχουν το χρόνο, τη δυνατότητα ή την ικανότητα να αναζητήσουν και να επιτύχουν τον έρωτα, τη συντροφικότητα κ.ά. Πρόκειται μάλιστα για κατηγορία που, εμπορικά, στέκεται γερά στα πόδια της, παρότι κατά τη mainstream αντίληψη δεν αποτελεί καλό σημάδι. Έχει κερδίσει παρόλα αυτά το δικαίωμα και την άνεση να προωθείται ανοιχτά σε εφήβους και μεσήλικες.

Και κάπου εδώ μια ψυχή (ή και περισσότερες)  προτάσσουν την εύκολη, αβίαστη κριτική ως επιχείρημα: “το gaming γίνεται υποκατάστατο της ζωής”, “αυτοί οι άνθρωποι είναι ανώριμοι”, “δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους”, δεν  μπορούν να φροντίσουν τους εαυτούς τους” κ.ά.

Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι για τις ομάδες ανθρώπων που αναφέρουμε, το gaming αποτελεί διέξοδο. Και όπως κάθε λύση, κάθε εργαλείο, όπως και το μαχαίρι, το αποτέλεσμα στο οποίο οδηγούν εξαρτάται, πάνω από όλα από το χειριστή. Έτσι λειτουργούν αυτές οι σχέσεις και όχι ανάποδα.

Για να μην ολοκληρώσω με προβληματισμό, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω διαφημιστικό που μόνο στην Ιαπωνία θα έπαιρνε έγκριση.