Μπορεί ο Sun Tzu να έγραψε ότι πρέπει να γνωρίζεις τον εχθρό σου, διότι μόνο όταν τον κατανοήσεις θα ξέρεις πώς να τον αντιμετωπίσεις, αλλά η προσπάθεια για κατανόηση δεν έχει λόγο να μένει περιορισμένη στην Τέχνη του Πολέμου.
Τι θέλει πάνω από όλα εκείνος που βρίσκεται απέναντι; Ποιο είναι το όνειρό του; Αν είχε περισσότερο θάρρος, τι θα έκανε;
Στις αρχές Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την goo Research, το πρώτο πράγμα που θα ήθελε να κάνει πρώτα ο μέσος Ιάπωνας άνδρας, αν είχε το θάρρος, θα είναι να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση. Αμέσως μετά; Να πάει μόνος του για karaoke.
Όσο για τις γυναίκες το να πάνε μόνες τους για karaoke δείχνει να είναι ο απόλυτος στόχος με όλα τα υπόλοιπα να ακολουθούν. Φυσικά το θέμα δεν είναι να σταθεί κανείς στο φαινόμενο karaoke αλλά στο πόσο δύσκολο φαίνεται να είναι το να ξεκινήσει κανείς τη δική του επιχείρηση.
Αν δεν ήταν τότε δεν θα ήταν το πρώτο πράγμα στο μυαλό των περισσοτέρων ανδρών της έρευνας. Ειδικά σε μια έρευνα που θέτει το απλό ερώτημα “τι θα θέλατε να κάνετε αν είχατε το απαραίτητο θάρρος;”.
Η σκέψη κάνει κλικ. Τα ονόματα πόσων δυτικών lead designers ακούγονται μεταξύ των gamers; Και πόσων Ιαπώνων; Και το ακόμη πιο σημαντικό. Στα μεγάλα δυτικά IPs, πόσα εξ αυτών είναι δεμένα με τους δημιουργούς τους;
Το Call Of Duty αλλάζει χέρια. Το God Of War δεν έμεινε στα ίδια. Η Blizzard είναι η Blizzard, όχι ο κύριος Blizzard. Ο κύριος Starcraft δεν είναι διασημότητα. Το ίδιο ισχύει για τον κύριο Diablo. Ποιος είναι (πλέον) το Halo; Υπάρχει φυσικά η εξαίρεση του Fable και του Peter Molyneux.
Από την άλλη ο Hideo Kojima είναι το Metal Gear. Ο Katsuhiro Harada είναι το Tekken. Ο Shinji Mikami (περιέργως) εξακολουθεί να είναι στο μυαλό των περισσότερων το Resident Evil και το Devil May Cry. Ο Keiji Inafune μπορεί να ισχυριστεί πως είναι η Capcom. Ποιος αμφιβάλλει για το ρόλο του Shigeru Miyamoto στη Nintendo αλλά και την επιρροή του στην πορεία της εταιρίας τις τελευταίες δεκαετίες;
Είναι τυχαία άραγε η στάση του Shinta Nojiri όταν μου ανέφερε πως η Rebellion χρειάστηκε να δεχθεί ότι εκείνος παίρνει τις αποφάσεις; Απίθανο.
Δεν είναι φυσικά θέμα σωστού και λάθους. Απλά διαφέρει η νοοτροπία. Οι Ιάπωνες είναι πιο συνηθισμένοι να κοιτούν την “κεφαλή”. Για αυτό ίσως φαντάζει και πιο τρομερό να ξεκινήσει κανείς κάτι μόνος του. Ίσως για αυτό να νιώθει κανείς πιο άνετα ως μέρος μιας ομάδας με σαφή κατεύθυνση και σταθερή καθοδήγηση. Κι ας γίνεται θέαμα στο karaoke.
Δεν είναι περίεργο που πάντα η μια μεριά της Γης προσπαθεί να καταλάβει την άλλη. Για αυτό η Epic άνοιξε γραφεία στην Ιαπωνία. Για αυτό η Square Enix αγόρασε την Eidos, η DeNA την ngmoco κ.ο.κ.
Αρκετοί προβληματισμοί για αυτή τη φορά όμως. Οφείλω να ευχαριστήσω το Skullbar για τη φιλοξενία του τελευταίου cosplay party που διοργανώσαμε από κοινού με τους LeCiel, όπως και τη CD Media για την παραχώρηση των δώρων. Τα parties δεν τελειώνουν. Μας περιμένουν κι άλλα και ο στόχος είναι να βρίσκω όλο και περισσότερους όταν φτάνω στο Skullbar.
Τέλος συγχαρητήρια και ευχές για τα ακόμη καλύτερα στον φίλο Παναγιώτη Βλάμη, το σχέδιο του οποίου επελέγη για εξώφυλλο του Spawn Tales από τον Todd McFarlane.
Καλή συνέχεια.
Μάνος Βέζος
