Λένε ότι τα φαινόμενα απατούν. Ισχύει. Το πρόβλημα είναι ότι, μέχρι ενός σημείου, τα φαινόμενα είναι όλα όσα έχει κανείς για να λάβει κάποια απόφαση. Για αυτό και η οικουμενική ψύχωση με το φαίνεσθαι.
Το προφανές αποτελεί πολλές φορές τη λογική πίσω από πολλά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και στα Videogames.
Για παράδειγμα επικρατεί η αντίληψη ότι τα JRPGs δεν τα πάνε και τόσο καλά στη Δύση. Και δεδομένου ότι οι σχετικές παραγωγές δεν έχουν τελειωμό στην Ιαπωνία, είναι εύκολο να πιστέψει κανείς ότι υπάρχει γενικότερη πτώση στην αποδοχή των ιαπωνικών τίτλων εκτός της γενέτειράς τους.
Έχει όμως “ξεπέσει” το JRPG; Σύμφωνα με τον Shinji Mikami, όχι. Ο δημιουργός των Resident Evil, Devil May Cry κ.α. πιστεύει ότι δεν υπάρχει πτώση. Απλά ποτέ δεν ήταν τόσο δημοφιλή όσο νομίζουμε.
Έχει άδικο; Μάλλον όχι. Με εξαίρεση το Final Fantasy, πόσα άλλα JRPGs κάνουν πάταγο ή έστω αισθητή την παρουσία τους στο ευρύ κοινό; Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι δύσκολα θα μπορέσουν να μετρήσουν περισσότερα από τα δάχτυλα του ενός χεριού.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν θυμάται το Chrono Trigger. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν τι εστί Shining Force. Όσα και αν γράφτηκαν για το Eternal Sonata, επίδραση σε πωλήσεις κονσόλας είχε επί ιαπωνικού εδάφους και όχι επί δυτικού.
Το Star Ocean καταφέρνει να ανεβάζει τις πωλήσεις του Xbox 360 σε μια χώρα που το σνομπάρει συστηματικά, αλλά περνάει από οπουδήποτε αλλού και δεν πατάει.
Το Lost Odyssey έχει μείνει στο μυαλό όσων το έπαιξαν κι αυτοί το έκαναν λόγω του Hironobu Sakaguchi και της φήμης του. Οι υπόλοιποι δεν ξέρουν καν τι είναι.
Οι ίδιοι που έχουν ακούσει πολλά περισσότερα για το Heavy Rain. Εκείνοι που επενδύουν άπειρες εργατοώρες στο World Of Warcraft μάλλον δεν άκουσαν ποτέ για το Atelier, αλλά μάλλον κάτι έχει πάρει το αυτί τους για το Kingdom Hearts. Πόσο μάλλον για τα Pokemon.
Αν όμως τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο για τα JRPGs στη Δύση, γιατί υπάρχει αυτή σιγουριά, αυτή η αίσθηση ότι η εκπροσώπηση του είδους στα μέρη μας συρρικνώνεται;
Όσοι από εσάς παίζετε χρόνια, σκεφτείτε όσα παίζατε σε μικρότερη ηλικία, ειδικά αν προτιμούσατε τις κονσόλες για οποιοδήποτε λόγο. Πόσοι από τους τίτλους που σας έρχονται στο μυαλό ΔΕΝ είναι ιαπωνικές παραγωγές; Λίγοι.
Σκεφτείτε όσους τίτλους πέρασαν από τα χέρια σας τον τελευταίο χρόνο; Πόσοι από αυτούς ΕΙΝΑΙ ιαπωνικές παραγωγές; Κατά πάσα πιθανότητα ο δεύτερος αριθμός είναι μικρότερος από τον πρώτο.
Αν πάλι σημειώσετε και ποσοστά, τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα. Οι τίτλοι όμως που μπορεί να βρει κανείς στην αγορά δεν είναι λιγότεροι. Αν κάνει και το κάτι παραπάνω (κοινώς import), η ποικιλία είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Η εκπροσώπησή τους όμως, αυτό που φαίνεται σε όλους, αφήνει τελείως διαφορετική εντύπωση.
Μπορεί να μην ενοχλείστε. Αν όμως το πάρετε πατριωτικά, αν θέλετε να κάνετε κάτι για αυτό κάντε την αρχή. Όταν φτάσετε στο τέλος της διαδρομής του, βγείτε από το airship. Αν πέσετε πάνω στο Nino Kuni της Level-5 και του Studio Ghibil, μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.
Μάνος Βέζος
Δεν επιχειρώ να μπλέξω την ποιότητα και την ποσότητα των ιαπωνικών τίτλων. Αναφέρομαι στη διαθεσιμότητα όμως. Το Demon's Souls είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα περίπτωσης που ο διανομέας θεώρησε ότι δεν είχε μέλλον εκτός Ιαπωνίας. Παρόλα αυτά έκανε λάθος και το παραδέχθηκε.
Αφού όμως έδωσε τη διανομή σε άλλη εταιρία.
Το ζητούμενο είναι να βρεθεί τρόπος από τη μία να προβάλλονται τίτλοι που αλλιώς χάνονται και από την άλλη, αφού προβληθούν, να μπορούν να φτάσουν στα χέρια των gamers. Είναι γελοίο κάθε φαινόμενο Animal Crossing όπως είναι γελοίο να κρέμεται ο gamer από τη νοοτροπία όχι της αγοράς αλλά του marketing τμήματος ενός publisher.
Νομίζω ότι το κείμενο μπλέκει 2 διαφορετικά ζητήματα: το πλήθος των τίτλων και την ποιότητα των τίτλων. Επίσης, οι τίτλοι "δεν πάνε καλά" στη Δύση για κανέναν από τους παραπάνω λόγους, αλλά γι'αυτό ευθύνεται η φύση τους, το περιεχόμενό τους. Εξ' ου η προσπάθεια "δυτικοποίησης" πολλών από αυτούς χάρην γενικότερης αποδοχής.
Δεν είμαι σίγουρος στο που θα έπρεπε να εστιάζει το κείμενο, στην αγνόηση τίτλων από τους gamers ή στην έλλειψη ποσότητας/ ποίτητας? Ή... και στα 2, κάτι που δε νομίζω ότι ισχύει.
Μπορεί τα επίπεδα δημοτικότητας των jRPGs να μην ήταν ποτέ σε mainstream επίπεδα, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω όμως την έλλειψή τους σε αυτή τη γενιά, όχι τόσο όσο με το μακρύ παρελθόν, αλλά με την αμέσως προηγούμενη κι αν θέλετε και την προ-προηγούμενη. Θεωρώ ότι επί εποχής Playstation και Playstation 2 όχι απλά είδαμε περισσότερους τίτλους αλλά και καλύτερα ποιοτικούς σε σχέση με ότι κυκλοφορεί στη τωρινή γενιά.