Θυμάμαι μια ατάκα-σύμβολο του Halo: “30 seconds of fun, repeated over and over again”. Διατυπώθηκε σε μια προσπάθεια να περιγράψει, όσο πιο απλά γίνεται, τη λογική στην οποία βασίζεται η Bungie.
Κοινώς η βάση ήταν μια διασκεδαστική διαδικασία που επαναλαμβάνεται κατά διαστήματα, επιχειρώντας φυσικά να διατηρεί την ποιότητα και την φρεσκάδα της. Είναι μια πολύ εύπεπτη και φυσιολογική θεωρία στα μέρη μας.
Πάρα πολύ μεγάλο μέρος των Videogames που αναπτύσσονται προσπαθούν να πετύχουν κάτι ανάλογο. Μερικές φορές επιβάλλεται από το σύστημα για το οποίο αναπτύσσεται ένας τίτλος. Αν πρόκειται να κυκλοφορήσει για φορητή κονσόλα, είναι σχεδόν αυτονόητη απαίτηση, αφού η πολύωρη και συνεχόμενη ενασχόληση με μια φορητή κονσόλα δεν θεωρείται ιδιαίτερα εφικτή.
Άλλοτε επιβάλλεται από την εποχή και τις ανάγκες του mainstream. Κάθε τίτλος ονειρεύεται να μετατραπεί σε blockbuster και είναι γνωστό τι σημαίνει συνήθως αυτό.
Είναι “δουλειά” μικρότερων και πιο περίεργων συνήθως παραγωγών να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, πιο εγκεφαλικό. Υπάρχουν και οι ευχάριστες εξαιρέσεις, αλλά το κοινό φροντίζει να είναι λίγες, ως συνήθως.
Φυσικά δεν υπάρχει μόνο η διασκέδαση. Υπάρχει και η αίσθηση του κόπου, της προσπάθειας και της επιβράβευσής της. Υπάρχει το Cooking Mama. Εκεί ο παίκτης είναι κατά βάση μόνος και τρέχει χωρίς σταματημό.
Υπάρχει το Monster Hunter. Εκεί πολλές φορές η προετοιμασία για μια μάχη μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από την ίδια τη μάχη. Συν τοις άλλοις, κάποια κατορθώματα είναι απλά αδύνατα χωρίς τη συνεργασία με άλλους παίκτες. Δεν είναι παρά η λογική του achievement. Προσφέρει ικανοποίηση ύστερα από κόπο.
Εδώ όμως το God Of War είναι πολύ πιο δημοφιλές από το Monster Hunter. Στην Ιαπωνία συμβαίνει το αντίθετο. Είναι σίγουρα θέμα νοοτροπίας αλλά αναρωτιέται κανείς πώς προκύπτει. Άλλωστε μια διαφορετική νοοτροπία, ή, καλύτερα, η οποιαδήποτε νοοτροπία δεν εκφράζεται μόνο στα games που επιλέγει και απολαμβάνει κάποιος.
Και μάλλον κάπου εδώ μπλέκεται η εργασία.
Φανταστείτε ότι σας κάνουν την ακόλουθη ερώτηση: “Τι είδους δεύτερη δουλειά θα θέλατε να δοκιμάσετε;”.
Κάπου εδώ απαντούμε συνήθως είτε “Γιατί να πιάσω δεύτερη δουλειά; Μια χαρά είμαι!” είτε “Έχω δύο δουλειές, δεν βγαίνω και πάω για τρίτη”. Ε στην Ιαπωνία οι απαντήσεις είναι “επιτηρητής εξετάσεων”, “mystery shopper”, “υπάλληλος σε combini, εστιατόριο, super market κ.τ.λ.”, ακόμη και “διαιτητής”.
Και αυτές οι απαντήσεις έρχονται από λαό που, στη συντριπτική του πλειοψηφία, όχι απλά δουλεύει υπερωρία αλλά θεωρεί ότι οι υπερωρίες είναι απαραίτητες για να βγει η δουλειά. Συμβαίνει μάλιστα να παραποιούν τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης...για να φαίνεται ότι δούλεψαν λιγότερες ώρες.
Η ουσία είναι ότι σε εκείνους φαίνεται λογικό κάτι που εμείς θεωρούμε αδιανόητο. Εννοείται βέβαια ότι και οι Ιάπωνες παρόμοιες εντυπώσεις και απορίες θα έχουν για εμάς.
Αυτή η νοοτροπία λοιπόν, κατά κάποιον τρόπο, δικαιολογεί το δεσμό των Ιαπώνων gamers με τίτλους που δεν προφέρουν άμεση, στιγμιαία ικανοποίηση και την αντίστοιχη σχετική τους αδιαφορία για φαινομενικά φλύαρα θεάματα.
Δεν είναι λοιπόν παράξενη η εμμονή τους με το Monster Hunter. Έτσι εξηγούνται μάλλον και οι πρώτες δεκάδες ώρες του Final Fantasy XIII. Κάπου εκεί στηρίζεται και το τεράστιο ποσοστό του φορητού gaming. Αυτό που δεν εξηγείται είναι πού βρίσκεται ο χρόνος με υπερωρίες και δεύτερη δουλειά… Υπνοgaming;
Μάνος Βέζος
