Μαθήτριες και seifuku. Seifuku, σε ευθεία μετάφραση, είναι η στολή του ναύτη. Στην ιαπωνική καθημερινότητα όμως είναι γυναικεία σχολική αμφίεση, η δική μας...ποδιά.
Εμείς την αφήσαμε πίσω μας εδώ και δεκαετίες πλέον. Όχι μόνο αυτό αλλά αναρωτιόμαστε συχνά πώς είναι δυνατό να περάσαμε από ένα τέτοιο στάδιο. Είναι σύμβολο εποχών και φαινομένων που τόσοι δείχνουν βιαστικοί να ξεχάσουν και να προσποιηθούν ότι δεν συνέβησαν ποτέ.
Φυσικό είναι να μας κάνει λοιπόν εντύπωση κάθε περίπτωση Sakura, πόσο μάλλον το Sailor Moon.
Το φαινόμενο seifuku έχει το δικό του ρεύμα στην Ιαπωνία και για αυτό, όσο παράξενο και αν φαίνεται στους εκτός του χορού, εμφανίζεται παντού. Σκεφτείτε το εξής. Στα περισσότερα σχολεία υπάρχει κανονισμός που επιβάλλει τη seifuku χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ενδυμασία αυτή είναι πάντα συγκεκριμένη.
Κάποια σχολεία είναι αυστηρότερα και πολύ, πολύ συγκεκριμένα. Αν πήγατε στη σχολική παρέλαση χτες, τότε θα είδατε σίγουρα κάποια ιδιωτικά σχολεία με ομοιόμορφες ενδυμασίες (που συχνά παίρνουν τη φαινομενική σοβαρότητα του κοστουμιού και την τινάζουν στον αέρα με ατυχείς χρωματικές επιλογές). Στην Ιαπωνία η στάση αυτή είναι πιθανότητα και όχι δεδομένη.
Άλλα σχολεία είναι πιο ελαστικά. Εφόσον το ύφος της ενδυμασίας διατηρείται, τότε, ειδικά οι κοπέλες, έχουν το περιθώριο να πειραματιστούν περισσότερο. Θεωρείται δε τόσο φυσιολογικό που υπάρχει ολόκληρη αγορά ρούχων με ένα σκοπό: την τροποποίηση της seifuku.
Μια μερίδα των νεαρών κοριτσιών στην Ιαπωνία λατρεύουν τόσο πολύ αυτό το ύφος ώστε επιθυμούν να φορούν τις στολές τους, είτε παραλλαγές αυτών, και εκτός σχολείου. Αν πάλι θέλουν να κάνουν κάτι ιδιαίτερο σε αυτά τα πλαίσια, υπάρχουν καταστήματα που αναλαμβάνουν τη δημιουργία ιδιαίτερων έως και μοναδικών συνόλων, όπως οι αλυσίδες Conomi και Cecile.
Οι άτυπες αυτές παραλλαγές ονομάζονται “nanchatte seifuku” με τη λογική ότι δεν είναι οι “πραγματικές”, τυπικές ενδυμασίες.
Πόσο παράξενο είναι λοιπόν το ότι τόσοι και τόσοι χαρακτήρες σε διάφορα είδη τίτλων ακολουθούν αυτήν την αισθητική; Δεν είναι ζήτημα λογικής άλλωστε όπως δείχνουν παραδείγματα όπως αυτό της Sakura. Δύσκολα θα φορούσε κάτι τέτοιο μια μετά βίας έφηβη μαχήτρια επειδή την βολεύει.
Για τους Ιάπωνες το φαινόμενο seifuku, αλλά και η εικόνα μιας μαθήτριας του γυμνασίου και του λυκείου με seifuku, είναι τόσο φυσιολογική που συχνά αποτελεί πηγή έμπνευσης.
Ακόμη και ο Shigeru Miyamoto λύγισε με το Pikmin. Ο ίδιος λέει μάλιστα πως κατέληξε στην ιδέα του Pikmin επιθυμώντας να αναπτύξει ένας τίτλο με τον οποίο θα ήθελαν να ασχοληθούν ακόμη και έφηβες μαθήτριες. Σκεφτείτε ότι και το τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε στην τηλεοπτική προώθηση του τίτλου λεγόταν Ai No Uta (Love Song).
Και έτσι απλά, με μια δήλωση, ο Shigeru Miyamoto κάνει τον hardcore gamer να αναρωτιέται τι σημαίνει η λατρεία του για το Pikmin. Φανταστείτε όμως την έκπληξή του ίδιου του δημιουργού όταν μας σκέφτεται να παίζουμε Pikmin. Ελπίζω να μη μας φαντάζεται με seifuku.
Μάνος Βέζος
