Την εβδομάδα που μας πέρασε τελείωσε μία σειρά σταθμός για την τηλεόραση. Αυτή η σειρά δεν είναι άλλη από το Lost.
Εδώ και 6 χρόνια το Lost όχι μόνο δοκίμασε τα όρια της τηλεόρασης αλλά και τα όρια των τηλεθεατών, όπως καμία σειρά δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα.
Τους έθεσε ερωτήματα και τους ανάγκασε να αναλύσουν, να συζητήσουν, να καταδικάσουν και να υποθέσουν, δημιουργώντας ένα κύμα θεωριών και εξηγήσεων που συντρόφευσαν τη σειρά μέχρι το πλέον αμφιλεγόμενο φινάλε όλων των εποχών.
Αναμενόμενα το τέλος του Lost άφησε πολλούς φίλους της σειράς να αναρωτιούνται τι ακριβώς έγινε. Οι απαντήσεις που περίμεναν δεν ήρθαν (οι συγκεκριμένες δηλαδή απαντήσεις που περίμεναν) και, αντί αυτών, δημιουργήθηκε ένα κουβάρι που μόνο όποιος καταναλώσει χρόνο θα μπορέσει ουσιαστικά να ξεδιαλύνει, αλλά και πάλι όχι τελείως.
Η ουσία, βέβαια, δεν είναι εκεί.
Το Lost, ακόμα και πέρα από τις δηλώσεις των δημιουργών του πριν 5 χρόνια για τις επιστημονικές απαντήσεις που έρχονται, απέκτησε δική του ζωή, δικό του νόημα.
Ο λόγος είναι ότι ουσιαστικά η σειρά είναι μια σειρά χαρακτήρων, σε αυτό εξελίχτηκε και σκοπός της κατέληξε να είναι το πεπρωμένο τους, η ολοκλήρωση της ιστορίας τους.
Θα είχε καμία σημασία αν μας εξηγούσαν με τελείως περίεργες επιστημονικές θεωρίες τι ακριβώς ήταν το νησί; Θα άλλαζε κάτι; Ποιες είναι οι πιθανότητες να δημιουργούσαν απαντήσεις που θα μπορούσαν να σταθούν δίχως να γελοιοποιηθούν;
Θα μαθαίναμε κάτι περισσότερο αν ξέραμε πώς ακριβώς δημιουργήθηκε ο καπνός; Θα μας έκανε κάποια αίσθηση που θα άλλαζε τον τρόπο που τον βλέπουμε, αν μας έλεγαν ότι αποτελείται από νανό-ρομπότ που έχουν δημιουργηθεί από μια εξελιγμένη κβαντική θεωρία;
Υπήρχε περίπτωση να καταλαβαίναμε τι εννοούσαν; Όχι, καμία, απλά θα προσποιούμασταν και θα λέγαμε «ααα, από κβαντική φυσική είναι», δίχως να έχουμε ιδέα τι σημαίνει.
Και αυτά γράφονται από έναν άνθρωπο που ήθελε -πάνω από όλα- επιστημονικές εξηγήσεις.
Τα παραπάνω φυσικά δεν αναφέρονται για να δικαιολογήσουν τα λάθη της σειράς. Ομολογουμένως οι δημιουργοί θα μπορούσαν να μην μπλέξουν τόσο πολύ την κατάσταση ώστε να μπορέσουν, με ευστροφία και επιστήμη, να εξηγήσουν αρκετά πράγματα. Δεν τους ώθησε κανένας να δημιουργήσουν τέτοιο ανακάτεμα.
Εν τούτοις ποτέ κανένας από τους βασανισμένους χαρακτήρες του Lost δεν ήξερε περισσότερα από όσα ο τηλεθεατής. Ότι ήξερε ο Τζακ, ο Λοκ, ο Ντέσμοντ, ανά πάσα στιγμή, ήταν αυτό που ήξερε και ο τηλεθεατής.
Είχαμε όλοι μαζί άγνοια, χαμένοι σε έναν κόσμο που μας ζητούσε το αδύνατο για να μας δώσει το ελάχιστο.
Και μέχρι το τέλος ακολουθήσαμε αυτό το ακατανόητο ταξίδι, με τις πολλές θεωρίες και τις λιγοστές απαντήσεις, για να έρθουμε αντιμέτωποι με όλα όσα πρεσβεύει κάθε νόημα που είναι καθαρό και αληθινό: τον άνθρωπο με τις αδυναμίες και τις δυνάμεις του, τον άνθρωπο με τις θυσίες και τους εγωισμούς του, τον άνθρωπο που δημιουργεί αθάνατους δεσμούς με αυτούς που αγαπάει, αλλά και που πρέπει να μάθει να αφήνει τα πράγματα να φεύγουν.
Όσο κλισέ και αν ακούγεται, όσο συνηθισμένο και να είναι, αυτό είναι ακριβώς το μήνυμα του Lost, για όλους όσους θέλουν να το δουν. Αυτή η απλότητα του νοήματος που προέρχεται από την πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και που όλα τα κλασικά παραμύθια έχουν στην καρδιά τους.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι χαρακτήρες αυτοί θα μείνουν αξέχαστοι. Κατάφεραν και επαλήθευσαν, μέσα στην άγνοιά τους, αυτό που όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους, έστω και από λίγο.
Το φως στη σπηλιά.
Καλό διήμερο
Ηλίας Θ. Παππάς
Η ιστορία:
Ηταν κάποτε ένα νησί. Ένα ιδιαίτερο νησί που έκανε θαύματα, μπορούσε ανάλογα με το τι χρειαζόταν να θεραπεύει αλλά και να χρησιμοποιεί τους ανθρώπους.... Το νησί υπήρχε απο πολύ παλιά... διέθετε λοιπόν και μια παράξενη δύναμη, ένα υπερφυσικό φως (ίσως να ταυτίζεται και με την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια απου θα εξηγήσω παρακάτω το λόγο που το συνδέω) το οποίο φως δεν είχε βγει στην επιφάνεια... Κάποια στιγμή λοιπόν, ένας απο τους αρχαίους πολιτισμούς που ευδοκίμησε εκεί πέρα και (που πιθανως πιστευε σε συγκεκριμένη θρησκεία και έχτισε το άγαλμα κτλ, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που έζησαν σε αυτό) ανακάλυψε με κάποιο τρόπο το φως και διαπίστωσε πως η ενέργειά του μπορούσε εκτός απο ευεργετική δύναμη να προκαλέσει μεγάλη καταστροφή. Έτσι με κάποιο τρόπο ο αρχαίος αυτός λαός βρήκε τη δύναμη να το περιορίσει με τον τρόπο που είδαμε( Τα σύμβολα πάνω στο φελλό αποδεικνύουν την αρχαία καταγωγή του), όπως ακριβώς όταν βρήκαν τρόπο και οι Νταρμίτες με την καταπακτή και το κουμπί να περιορίζουν την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια που καταλάθoς απελευθέρωσαν. Οι άνθρωποι όμως, όντας περίεργοι και φιλόδοξοι σίγουρα θα το αναζητούσαν, έτσι έπρεπε να βρεθεί κάποιος να το προστατεύει.
Ο φύλακας, ο Τζέικομπ και ο ΜΙΒ:
Ο φύλακας λόγω και της αρχαίας θρησκευτικής παράδοσης, εκλεγόταν με ένα ειδος μύησης όπως έκανε η μητέρα του Τζέικομπ, ο ίδιος ο Τζέικομπ και αργότερα ο Τζακ. Οι αρχαίοι αυτοί άνθρωποι λοιπόν, μη μπορώντας να εξηγήσουν τη δύναμη αυτή του φωτός αλλά και όλου του νησιού άρχιζαν να ερμηνεύουν τα γεγονότα σύμφωνα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, τα ήθη και τα έθιμά τους και διαμόρφωσαν μια μυθολογία γύρω απο το θέμα που μπορεί να ήταν αληθινή μπορεί όμως και όχι.... Το άγνωστο προκαλει φόβο θεοποιείται και δαιμονοποιείται, ενώ το εγχείρημα της φύλαξής απαιτεί σύμφωνα με τους προστάτες θυσίες και στο όνομα της τυφλής πίστης που διαμορφώθηκε θα χαθούν πολλές ζωές για το σκοπό αυτό.
Νησί και Φύλακας θα λέγαμε πως ταυτίζονται κατά κάποιο τρόπο.Ο Εκάστοτε φύλακας είχε δυνάμεις που δεν είχαν οι απλοί κάτοικοι του νησιού ίσως γιατί το νησί όντας ξεχωριστό του έδινε αυτή τη δυνατότητα προκειμένου να το προστατέψει ή καλύτερα οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν τη δύναμη αυτή όπως ήθελαν....Έτσι ίσως εξηγείται και το ότι ζούσαν για χρόνια αλλά και το ότι προσέφεραν στους άλλους δώρα όπως έκανε ο Τζεικομπ στον Ρίτσαρντ που του προσέφερε την αθανασία.Ανάμεσα στις δυνατότητες του εκάστοτε φύλακα ήταν και η θέσπιση κανόνων που κατά τη γνώμη του ήταν η καλύτεροι για το σκοπό τους.Προσοχή, πολλοί απο τους κανόνες αυτούς, προφανώς και περιορίζονταν στα λόγια και στην πλύση εγκεφάλου, κανόνες που ακολουθούσαν και οι ακόλουθοι του Τζέικομπ χωρίς να γνωρίζουν το λόγο. Η μητέρα του Τζέικομπ είπε πως τα έφτιαξε με τέτοιον τρόπο τα πράγματα ώστε να μην μπορούν να σκοτωθούν, κάτι που δεν ισχύει, αφού ο Τζέικομπ σκοτώνει τον αδερφό του και αποδεικνύεται πως πολύ απλά τους έκανε να το πιστέψουν, όπως έκανε και ο ιερέας στο ναό στο Σαγίντ( στο τελευταίο επεισόδιο γίνεται έμμεση αναφορά σχετικά με το Σαγίντ πως πίστεψε ότι ήταν κακός επειδή του το έλεγαν συνέχεια).Η διαδοχή ανάμεσα στους φύλακες βασιζόταν στο "πίστευε και μη ερεύνα" (άλλωστε πόσες θρησκείες βασίζονται σε αυτό και πόσοι πιστοί αποδέχονται τα πάντα επειδή "έτσι πρέπει" και 'έτσι είναι". Βεβαια και διάφορα παραφυσικά και μη εξηγήσιμα φαινόμενα στο νησί δεν τους έδιναν και άλλη δυνατοτητα απο το να πιστέψουν σε "αόρατες δυνάμεις"). Ωσπου πέρασε στα χέρια του Τζέικομπ... Θέσπισε τους δικούς του κανόνες, βάσει των οποίων ζούσαν και οι ακόλουθοί του. Ο αδερφός του όμως προδωμένος, και έχοντας οργή απο την στάση του Τζέικομπ και της μητέρας του, ρίχνεται απο αυτόν στην πηγή του φωτός. Η οργή του εξωτερικεύεται και με κάποιο μυστηριωδη (και φανταστικοεπιστημονικοφανη;;; ) τρόπο δημιουργείται ή απελευθερώνεται ο καπνός, μια κακή και υπερφυσικη πλευρά ενός ανθρώπου που τελικά ήταν πιο λογικός απο τον Τζέικομπ, όσο φυσικά ζούσε.... Προσπάθησε να τιθασεύσει την ενέργεια του νησιού προκειμένου να φύγει και έψαχνε κάθε τρόπο να το κάνει αυτό αφού -σύμφωνα με τους κανόνες που ίσχυαν(; ) επι Τζεικομπ και επι εποχής της μητέρας του- δεν μπορουν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο απ ευθείας.
Τόσα χρόνια λοιπόν άνθρωποι-υποψήφιοι αντικαταστάτες του Τζέικομπ- πέθαναν για χάρη του σκοπού αυτού- άδικα τις περισσότερες φορές- όντας δέσμιοι ενός αιώνιου παιχνιδιού δυο ανθρώπων... Ο αδερφός του όμως συνέχιζε να ψάχνει έναν τρόπο ώσπου τελικά τον βρίσκει....
Η βασική ιστορία και οι ήρωες (Το τελευταίο και βασικότερο κεφάλαιο μιας ολόκληρης μυθολογίας):
Και κάπου εδώ μπαίνουν στην υπόθεση οι δικοί μας ήρωες... Το όλο λοστ βασίζεται στην παρακολούθηση αυτού του κεφαλαίου....Σε αυτό δίνεται όλη η βαρύτητα, στους ανθρώπους , τις ζωές και τα όσα συνδέονται με αυτούς, και όλα τα προηγούμενα απλά πλαισιώνουν τη μυθολογία που υπάρχει απο πίσω...
Ένα αεροπλάνο πέφτει στο νησί και κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να επιβιώσουν. Κάποιοι θεραπεύονται εξαιτίας των δυνάμεων που έχει το νησί ή για να εξυπηρετήσουν έναν συγκεκριμένο σκοπό. όλοι τους είναι άνθρωποι που έχουν και το καλό και το κακό μέσα τους. Σχεδόν οι ζωές όλων είναι κατεστραμένες και σε όλους κάτι λείπει. Η προηγούμενη ζωή τους πριν πέσουν στο νησί είχε προβήματα. Η κειτ έχει σκοτώσει και είναι με χειροπέδες, ο Τζακ έχει προβλήματα με τον πατέρα του, ο Λοκ έχει εξαπατηθεί απο τον πατέρα του κτλ.. Το νησί είναι μια ευκαιρία να χτίσουν καινούριες σχέσεις αλλά και να επιβιώσουν. Κάποιοι θα γίνουν καλυτεροι, άλλοι χειρότεροι. Το παρελθόν όμως τους κυνηγά. Ο τζακ για παράδειγμα είναι ακόμα επηρεασμένος απο τη σχέση του με τον πατέρα του όπως και οι άλλοι απο τα γεγονότα της ζωής τους.. Κάποιοι το βλέπουν σαν ευκαιρία να ξαναρχίσουν, άλλοι σαν ένα ατυχές γεγονός και άλλοι σαν πεπρωμένο που εξυπηρετεί έναν σκοπό..Δυσκολίες θα προκύψουν ανάμεσα στις σχέσεις τους και ο καθένας αντιδρά διαφορετικά σε κάθε μυστηριο και δυσκολία που προκύπτει μπροστά τους..Φιλία, προδοσία, δολοφονίες, ομαδικότητα, εγωισμός όλα συνυπάρχουν όπως συνέβαινε με πολλούς άλλους που πέρασαν στο νησί πριν απο αυτούς.... Ανακαλύπτουν όμως πως έφτασαν εκεί λόγω ενός σκοπού, να γίνει ένας απο αυτούς ο αντικαταστάτης του φύλακα του νησιού. Πολλοί θα πεθάνουν δέσμιοι της αιώνιας μάχης του Τζέικομπ και του αδερφού του.... Ο ΜΙΒ θα πάρει τη μορφή του Λοκ και πείθοντας τον Μπεν χωρίς εξηγήσεις τον βάζει να σκοτώσει τον Τζεικομπ για να μπορέσει να πετύχει το σκοπό του, να φύγει απο το νησί.... Κάποια στιγμή μαθαίνουμε πως ο Φαραντει έχει τον Ντέσμοντ ως σταθερά. Είναι ο άνθρωπος που σε περίπτωση που ο Ντάνιελ ξεχάσει, θα συμβάλει στο να θυμηθεί τί πρέπει να κάνει στο νησί.Τα περισσότερα πράγματα όμως δεν τελειώνουν στο νησί σωστά και σχεδόν κανείς δεν έχει βρει τη λύτρωση και αυτό που επιθυμούσε και σχεδόν όλοι έχουν χάσει κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Ο Τζακ μένει μόνος στο νησί, ο Σωγιερ χάνει την Τζούλιετ, ο Χέρλυ τη Λίμπυ, η Κλαιρ τον Τσάρλυ και τον Ααρών, άνθρωποι σημαντικοί στις ζωές τους..Τελικά όλοι πεθαίνουν χωρίς να έχουν λυτρωθεί. Η έντονη εμπειρία του νησιού κάνει τις βασανισμένες ψυχές τους να δημιουργήσουν ένα "κοινό σύμπαν," μια "εικονική πραγματικότητα" όπου όλοι συνυπάρχουν αλλά κανείς δε θυμάται τίποτα . Όμως τελικά ο καθένας έχει τη δική του σταθερά, τη δική του "κινητήρια δύναμη" και αυτη θα είναι που θα τους θυμίσει, θα τους λυτρώσει και θα τους βοηθήσει να εξαγνιστούν και να προχωρήσουν. Εδω, σε μια "άλλη ζωή", ο Τζακ τα βρίσκει με τον πατέρα του, ο Σόγιερ ξαναβρίσκει την Τζούλιετ, ο Χέρλυ συνεχίζει με τη Λίμπυ ό,τι δεν πρόλαβε στο νησί, ο Ντεσμοντ είναι με την Πένυ ευτυχισμένος χωρίς να διατρέχουν κίνδυνο, ο Μπέν συγχωρείται απο το Λοκ, κτλ.. Και τελικά όλοι ολοκληρώνονται σαν χαρακτήρες.Έρχεται η λύτρωση. Γιατί τελικά ,"Τελειώνει μονο μια φορά...όλα τα προηγούμενα είναι απλά πρόοδος"
Υποτιθεται λοιπον, το νησι υπαρχει εδω και χιλιετιες, τα ιδια (σχεδον) συνεβησαν ξανα και ξανα, ανθρωποι ηρθαν κι εφυγαν, αλλοι το ανακαλυψαν και θελησαν να το εκμεταλλευτουν και να το εξηγησουν(π.χ Dharma... Δείτε περισσότερα), αλλοι ακομα παλαιοτερα φτανοντας εκει, δημιουργησαν ολοκληρες κοινωνιες, εφτιαξαν αγαλματα και ναους. Οι παραγωγοι μας διηγουνται ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ κομματι ολης αυτης της ιστοριας, ενα μικρο μοναχα κεφαλαιο, το τελευταιο μαλιστα. Ολα τα αλλα, ανηκουν στη μυθολογια, σε κατι που μαλλον δε θα μαθουμε ποτε, αλλα δεν παυει να υπαρχει. Σκεψου δηλαδη μια σειρα βιβλιων με πολλα κεφαλαια, κι εμεις ειδαμε μοναχα το τελευταιο, μοναχα αυτο που αφορουσε τους συγκεκριμενους χαρακτηρες, τις ζωες τους, τις σχεσεις τους. Μαθαμε οτι ηταν απαραιτητο για να μπορεσουμε να παρακολουθησουμε την ιστορια τους, επανω στο πολυ πιο πλουσιο σε ιστορια ΝΗΣΙ.Ειδαμε και μαθαμε, μοναχα για την τελευταια "εποχη" του. Αυτο αλλωστε το εχουν δηλωσει και οι παραγωγοι εδω και καιρο, οτι ετσι εβλεπαν ανεκαθεν την σειρα.
-------------
Οι αριθμοί απαντήθηκαν ΕΠΙΣΗΜΩΣ αλλα έκτο σειράς.
Είναι οι σταθερές μιας εξίσωσης που δημιουργήθηκε από τον ιταλό μαθηματικό enzo "βαλενζετι" και προβλέπει το τέλος του κόσμου είτε από φυσικές καταστροφές, υπερπληθυσμό, πυρηνικά κλπ.
Έτσι, δημιουργήθηκε η Dharma, που όταν ανακάλυψε το νησί, εγκαταστάθηκε εκεί με σκοπό να εκμεταλλευτεί τις μοναδικές ιδιότητες του προς όφελος της ανθρωπότητας. Κάνοντας πειράματα προσπαθούσαν να αλλάξουν αυτές τις σταθερές και να αποτρέψουν έτσι το τέλος του κόσμου.
Έτσι, εξηγείται το γιατί ήταν τυπωμένοι παντού, σχεδόν σε κάθε προϊόν της dharma. Ήταν το ultimate goal της οργάνωσης.
Τέλος, οι αριθμοί εκπέμπονταν συνεχώς από το radio tower του νησιού, με σκοπό όταν αλλαχτούν, να γίνει γνωστό στην εκτος νησιού dharma ότι το πείραμα πέτυχε.
Όλα αυτά φυσικά δεν τα βγάζω από το μυαλό m, είναι η επίσημη απάντηση από τους παραγωγους "μεσωτου" διαδικτυακού παιχνιδιού Lost Experience που είχε παιχτεί μεταξύ 2hs και 3ής σαιζόν. Ψάξτε στο Lostpedia για περισσότερες πληροφορίες :)
---------
Τώρα όσον αφορά ζητήματα που άλλοι θεωρούν καυτά όπως "τι είναι το νησί" και διαφορα τέτοια, αυτά ΔΕΝ γίνεται και δεν υπάρχει εξήγηση.
Είναι σαν να ρωτάς γιατί στον άρχοντα των δαχτυλιδιών το Ένα δαχτυλίδι έχει αυτή τη δύναμη, γιατί όταν το φοράς εξαφανίζεσαι, γιατί και πως ελέγχει όλα τα αλλα.
Το νησί είναι.....νησί, με τις special ιδιότητες που έχουμε δει. Είναι η βάση πάνω στην οποια στήριξαν οι συγγραφείς το σενάριο για να φτιάξουν την σειρά και το δέχεσαι όπως είναι χωρίς ερωτήσεις όπως είπα k πιο πριν. Μιλάμε για σειρά φαντασίας.
Το τέλος ήταν απίστευτο,φανταστικό, monaidko, ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ :)
Μιλώντας πάντα για εμένα, όταν λέω πως θέλω εξηγήσεις για διάφορα που συνέβησαν, φυσικά δεν εννοώ ξερές "επιστημονικές" απαντήσεις. Αναρωτιέμαι ποιος περίμενε κάτι από μία τέτοια σειρά.
Μιλώντας απλά, και πιστεύω ξεκάθαρα, ήθελα σημάδια πως όλα αυτά που γίνονταν τις περασμένες έξι σεζόν δε συνέβαιναν απλά και μόνο λόγω εντυπωσιασμού. Πράγμα που κατάφεραν απόλυτα βέβαια, αλλά εάν το φινάλε της σειράς (και δε μιλάω μόνο για το τελευταίο επεισόδιο) έκλεινε επιτυχημένα μέσα του τη πλειοψηφία των "κουλών" πραγμάτων που έχουμε δει εδώ και τόσα χρόνια, τότε θα μιλούσαμε άνετα για ό,τι πιο κορυφαίο έχει υπάρξει στη τηλεόραση.
Αυτό που λοιπόν έλειπε από το Lost είναι μία συνοχή ανάμεσα στα περίεργα σεναριακά συμβάντα. Μετά από πέντε σεζόν που ασχολείσαι με τα επίγεια σεναριογράφε, μου το πας σε θεολογικά και σε φιλοσοφικά μονοπάτια; Κάτσε...
Γιατί όταν τελειώνει η σειρά και σκέφτομαι πως τα επεισόδια που είχαν σχέση, π.χ, με το Walt και τότε που ο Walt ήταν σημαντικός σεναριακός μοχλός, ήταν κάτι το αβάσιμο. Το μετέωρο! Κάτι το οποίο γράφτηκε "έτσι", χωρίς να έχουν γνώση οι ιθύνοντες για το τι θα κάνουν με αυτό μετά.
Και αυτό, κύριοι, στο βιβλίο μου, ονομάζεται "χαμηλή ποιότητα".
Και σκέφτομαι έπειτα πως είναι αρκετά εύκολο να είμαι σεναριογράφος και να φτιάξω μία ιστορία στην οποία θα συνέβαιναν ΠΟΛΛΑ και ΓΑΜΑΤΑ πράγματα, και όλοι θα έμεναν "WTF??", και στο τέλος θα τα έγραφα όλα και θα στρεφόμουν στο θεούλη.
Στο GreekTVSubs διαφωνούσα με κάποια παιδιά και έλεγα πως το Lost άφησε ανεξήγητες πολλές σεναριακές πτυχές, και άρχισε να μου λέει ο άλλος "και στη πραγματική ζωή υπάρχουν πολλά ανεξήγητα πράγματα".
LOL.
Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο, με ένα fictional σύνολο γεγονότων και διαλόγων που υποτίθεται πως διέπονται από μία συνοχή και μία αρμονία. Όταν η συνοχή και η αρμονία παρουσιάζουν κενά, τότε αυτό ισοδυναμεί με πτώση ποιότητας.
Και πιστεύω πως κανείς δε μπορεί να αρνηθεί πως, όσο και να' ναι, το Lost είχε ρίξει τη ποιότητα εδώ και καιρό.
Όπως και να' χει όμως, όλα αυτά είναι περιττολογίες, γιατί πολύ απλά από τον Ιανουάριο, κάθε Τετάρτη ξυπνούσα πιο νωρίς..
Αλλα οπως και να το κανουμε δεν γινεται καποιος που εχει παρακολουθησει την σειρα ολα αυτα τα χρονια να μην αναρωτιεται τωρα που τελειωσε,τι στο καλο ηταν αυτη η στοιχειωμενη καλυβα που τηλεμεταφεροταν,πως στο κουρεμα αλλοι θεραπευοταν και αλλοι οχι απο το νησι,τι προβλημα ειχαν οι γυναικες και δεν μπορουσαν να γεννησουν απο μια χρονολογια και μετα,τι ειδους αρρωστια εκανε την ομαδα της Ρουσσω σατανικη,πως αναστηθηκε ο Σαιντ,γιατι ο Μπεν οταν θεραπευτηκε σαν παιδι εχασε την αθωοτητα του,γιατι ,γιατι,γιατι...
Με λίγα λόγια οι αριθμοί έχουν "δύναμη" και σημασία για το νησί χωρίς να ξέρουμε το γιατί, όλα τα άλλα μας δείχνουν πως οι αριθμοί καθόρισαν κάποια πράγματα (όπως πχ ποιοι θα είναι οι 6 τελευταίοι αντικαταστάτες).
Επίκληση στο συναίσθημα, νοσταλγία για τα πρόσωπα, τους έρωτες, τις περιπέτειές τους στους έξι κύκλους και μια δόση υπαρξιακής αγωνίας.
Οπότε το φινάλε, αν και λειτουργικό, είναι σαφέστατα πολύ λιγότερο επαναστατικό και ευφυές από την ίδια τη σειρά.
Καταλαβαίνω και αυτούς που ήθελαν περισσότερες και πιο ξεκάθαρες απαντήσεις όμως.
Το ότι τα είχαν κάνει μαντάρα και πλέον δεν μπορούσαν να δώσουν μια λογική απάντηση εγώ δε το θεωρώ δικαιολογία. Πρώτα απ' όλα δεν ήταν αναγκαίο η απάντηση για το κάθε ερώτημα να ήταν επιστημονική και ακαταλαβίστικη. Το Lost τόσα χρόνια δημιούργησε μια μυθολογία γύρω από το νησί και θα έπρεπε να την ολοκληρώσει. Όντως η σειρά έγινε σειρά χαρακτήρων, αλλά μήπως το νησί δεν ήταν εξαρχής και καθ'όλη τη διάρκεια της σειράς ο πρωταγωνιστής; Το νησί σαν χαρακτήρας δεν άξιζε να έχει background και ίσως τέλος;
Όπως και να το κάνουμε οι σεναριογράφοι δυστυχώς μας δουλέψανε ψιλό γαζί, επί 5 χρόνια μας πορώνανε με απίστευτα μυστήρια και στον 6ο χρόνο απλά τα ξεχάσανε. Για παράδειγμα σκεφτείτε σε πόσα σημεία μέσα στη σειρά παίξανε οι γνωστοί αριθμοί (ο ένας τους άκουσε και πηγε στο τρελάδικο, ο άλλος κερδισε το λόττο, ήταν ο κωδικός για το κουμπί κτλ κτλ) και στο τέλος ήταν απλά ένας σειριακός αριθμός; Σαν και αυτό υπάρχουν πάρα πολλά σημεία που ίσως δεν αξίζει τον κόπο να τα αναφέρουμε.
Όπως και να έχει το Lost ήταν ωραία σειρά και είχε κάποιες στιγμές που προσωπικά δε θα ξεχάσω, αλλά με αυτό το φινάλε εξαφανίστηκε τελείως η όρεξη να δω τη σειρά ξανά από την αρχή στο μέλλον. Με ένα φινάλε που θα οδηγούσε κάπου και θα έλυνε μέρος του μυστηρίου θα είχε αξία να δεις πάλι τη σειρά για να μαγευτείς για άλλη μια φορά από τη μαεστρία των σεναριογράφων παρατηρώντας και κατανοώντας πράγματα που πριν δεν έβγαζαν νόημα. Τώρα άμα την ξαναδείς δε θα βγάζουν πάλι νόημα, θα ξέρεις εξ' αρχής ότι στο τέλος δεν έχει τίποτα και ότι οι σεναριογράφοι δεν ήταν τελικά και τόσο τρομεροί.