Παίζοντας το Red Dead Redemption αναγκάστηκα να αναρωτηθώ διάφορα πράγματα που αφορούν τα Videogames.

Σίγουρα αυτό είναι σημάδι ενός κορυφαίου τίτλου αλλά, στην πραγματικότητα, το Red Dead Redemption απευθύνεται σε ένα κομμάτι κοινού που λατρεύει την Άγρια Δύση, το οποίο είναι μικρό και δίχως εμπορική έκταση στη βιομηχανία.

Και όχι μόνο. Ακόμα και στον κινηματογράφο το είδος των γουέστερν θεωρείται προ πολλού σχεδόν πεθαμένο, δίχως καμία σύνδεση με τον σημερινό κόσμο και άνθρωπο.

Παρατηρώντας πως χειρίζεται τον κόσμο της η Rockstar, με την εξοντωτική λεπτομέρεια και με οδηγό την ατμόσφαιρα, αναρωτιέμαι αν άλλες εταιρίες παίρνουν μαθήματα, αν όντως τέτοιοι τίτλοι προωθούν το συλλογικό σχεδιαστικό νου της βιομηχανίας.

Εντούτοις, η μεγαλύτερη δύναμη του Red Dead Redemption είναι άλλη. Η Rockstar καταφέρνει να κάνει μόδα πάλι την Άγρια Δύση, δείχνοντας ότι τα Videogames έχουν τη δύναμη που έχει και ο κινηματογράφος σε αυτό το σημείο: τη δημιουργία τάσεων και την καθοδήγηση του κοινού σε ξεχασμένα ή ανεξερεύνητα μονοπάτια ψυχαγωγίας.

Λίγες είναι οι εταιρίες που προωθούν τα Videogames με αυτόν τον τρόπο, που επιλέγουν θέματα που παραδοσιακά δεν έχουν ποτέ λειτουργήσει στη βιομηχανία των Videogames.

Ακόμα λιγότερες είναι αυτές που καταφέρνουν, μετά την επιλογή, να φτάσουν ως το τέλος και να δημιουργήσουν έναν τίτλο που σπάει το φράγμα του κατεστημένου.

Η Quantic Dream έκανε ακριβώς το ίδιο, αφήνοντας το Authority, αφού έχοντας τελειώσει τον τίτλο 3 φορές για να γράψει το review, να αναρωτηθεί γιατί κανένας developer δεν ασχολείται με την καθημερινότητα, τα συναισθήματα ενός πατέρα ή το πειστικό απωθημένο ενός serial killer.

H επιτυχία του Phoenix Wright με κάνει να αναρωτηθώ επίσης γιατί καμία εταιρία δεν κυκλοφορεί ένα δικαστικό δράμα, με σοβαρούς μηχανισμούς – ή ένα ιατρικό δράμα (ακόμα και ένα στυλ Grey’s Anatomy θα έκανε δουλειά) με πειστικό ιατρικό gameplay.

Και τόσα άλλα βέβαια.

Το πρόβλημα είναι ότι οι publishers, που πληρώνουν τους λογαριασμούς των developers, καθοδηγούνται από ηλίθια και ανούσια focus groups, «μάρκετινγκ» έρευνες για το τι θέλει το κοινό, με αποτέλεσμα η προσπάθεια για κάτι διαφορετικό να πνίγεται πριν καν αρχίσει.

Σκεφτείτε να πήγαινε η Take 2 στη Rockstar San Diego και να της έλεγε: «αγαπητά μου παιδιά, τα γουέστερν δεν πουλάνε. Είστε τρελοί και δεν πρόκειται να σας χρηματοδοτήσουμε».

Φυσικά, δεν ξέρουμε καν αν το είπε ή όχι, μπορεί και να το είπε. Υπήρχε καμία περίπτωση βέβαια η Rockstar να τους άκουγε; Όχι, μάλλον δεν υπήρχε.

Δεν είναι εύκολο να βρει κάποιος πολλούς developers σήμερα που σπάνε το κατεστημένο με αυτόν τον τρόπο. Που έχουν τα κότσια να το κάνουν, ενάντια στο ρεύμα.

Ακόμα και η παντοδύναμη Blizzard, μέσα στην τελειότητά της, επιλέγει σαφείς και ξεκάθαρες διαδρομές.

Αν μη τι άλλο, όσοι από αυτούς τους developers θέλουν να σπάνε το κατεστημένο, είναι χρέος μας να τους βοηθάμε, ακόμα και όταν οι τίτλοι τους δεν είναι αριστουργήματα. Πόσο μάλλον όταν είναι.

Περισσότερη δημιουργική δύναμη στον developer, λιγότερη στον publisher. Και ο καταναλωτής να ψηφίσει τι θέλει με τα χρήματά του.

Εν αναμονή για το review του Red Dead Redemption που δεν θα αργήσει.

Καλό διήμερο

Ηλίας Θ. Παππάς

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.