Αυτό είναι ένα ερώτημα που πάντα έρχεται στα τελευταία στάδια μιας γενιάς, όταν είναι πια στην τελική της ευθεία προς την έξοδο.
Όταν οι εγκατεστημένες βάσεις έχουν σταθεροποιηθεί, όταν οι μάχες ανάμεσα στα franchises έχουν μπει σε ένα αυλάκι, όταν πια ξέρουμε τι πουλάει τι και ποια κονσόλα έχει το πάνω χέρι σε τι.
Φυσικά το ερώτημα είναι διαχρονικό: "πόσο κρατάει ένας τίτλος στο ράφι, πόσο αντέχει";
Δεν εννοώ φυσικά καταστάσεις retro, όπου ο παράγοντας της νοσταλγία πολλές φορές ξεπερνάει την ποιότητα του gameplay και μας εθίζει εκ νέου. Ούτε για το ρόλο των remakes στη σημερινή κατάσταση της βιομηχανίας, που πολύ εύστοχα ανέλυσε ο Ρετροπόντικας στο πρόσφατο πρώτο και στο πιο πρόσφατο δεύτερο μέρος του.
Μιλάω για τίτλους ενός χρόνου, δύο, τριών ή τεσσάρων, τίτλους της ίδιας γενιάς. Μιλάω για μια σειρά budget που οι πιο ρομαντικοί (και οι μεγαλύτεροι ηλικία) πιθανώς να θυμούνται. Τίτλους που δεν τους παίξαμε όταν έπρεπε και που δεν ασχοληθήκαμε ξανά.
Ποια είναι η πιθανότητα να επιστρέψουμε σε αυτούς μετά από δύο χρόνια, σε αυτήν την εποχή, όπου κάθε μήνα σχεδόν έχουμε και μια ΑΑΑ κυκλοφορία;
Περιμένοντας το patch για το The Elder Scrolls V: Skyrim αποφάσισα να κάνω ξανά εγκατάσταση το The Witcher: Enhanced Edition. Ύστερα εγκατέστησα το εξαιρετικό mod Full Combat Rebalance και ξεκίνησα από την αρχή. Τον τίτλο τον είχα φυσικά τελειώσει όταν είχε κυκλοφορήσει, τέσσερα σχεδόν χρόνια πριν, αλλά δεν είχα απολαύσει τη νέα του βελτιωμένη έκδοση όπως θα έπρεπε, με "τέρμα" τα γραφικά και "κλειδωμένο" με vsync στα 60fps (ας είναι καλά τα Ati Tray Tools).
Παρά το ότι ο τίτλος είναι εκτός εποχής είναι καλύτερο RPG, τόσο από το The Wtcher 2: Assassins of Kings όσο και από το Skyrim. Κατά τη γνώμη μου πάντα.
Αναρωτήθηκα λοιπόν πώς θα αισθάνεται κάποιος που δεν έχει παίξει το The Witcher, αν του έλεγαν να το προτιμήσει σήμερα έναντι του Skryim; Ποια θα ήταν η πιθανότητα να επιλέξει τον τίτλο της CD Projekt;
Μικρή, κατά τη γνώμη μου. Θα του φαίνονταν παλιός σε σχέση με το λαβωμένο μεγαθήριο της Bethesda.
Πόσους τίτλους που δεν έχετε παίξει, λοιπόν, έχετε αφήσει να πάρει ο χρόνος;
Στην τωρινή γενιά το κλασικό "μετά από 3 μήνες ο τίτλος είναι παλιός εμπορικά" δεν ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Οι εταιρείες κάνουν συμφωνίες για μειώσεις τιμών, bundles και προσφορές που καταφέρνουν να κρατάνε τους τίτλους στο προσκήνιο, αρκετά μετά την κυκλοφορία τους.
Παράλληλα υπάρχουν τα επίσημα fora, τα fora γενικά τα επίσημα και ανεπίσημα site, οι online διαφημίσεις και πάει λέγοντας, ένας στρατός διαθέσιμης πληροφορίες για να διατηρηθεί στην επιφάνεια η γοργά βυθιζόμενη νέα κυκλοφορία ενός Videogame.
Παρόλα αυτά γιατί έχω την αίσθηση ότι αν χάσω έναν τίτλο τον πρώτο μήνα που θα κυκλοφορήσει, μπορεί να μην ασχοληθώ ποτέ μαζί του; Μα επειδή σε έναν μήνα θα βγει άλλος και τον επόμενο άλλος και τον επόμενο αυτός που περιμένεις 5 χρόνια και ούτω καθεξής.
Πόσο εύκολα γυρίζει κάποιος σε έναν τίτλο του 2008 που δεν έπαιξε τότε, όταν έχει ακόμα τόσους τίτλους του τρέχοντος χρόνου που δεν έχει ασχοληθεί; Δεν νομίζω ότι γυρίζει πολύ εύκολα πλέον.
Αυτό κάτι πρέπει να μας πει για την ζωή ενός τίτλος στη γενιά που ζούμε, αλλά και πώς θα περάσει αυτό στην επόμενη γενιά. Παρά τους πάμπολλους πλέον τρόπους που υπάρχουν για να μην τον ξεχάσουμε, δυσκολεύεται πιο πολύ από ποτέ να μείνει στην επιφάνεια. Και αυτή η αντίφαση είναι μια αντίφαση που κάνει τις ανεξάρτητες ομάδες να υποφέρουν και τους μικρότερης εμβέλειας τίτλους -αλλά εξίσου καταπληκτικούς με τα ΑΑΑ- να μη βρίσκουν κοινό για να πουλήσουν.
Στην ουσία δεν υπάρχει πρόβλημα πλήθους καταναλωτών. Δόξα το Θεό, είμαστε μιλιούνια πλέον. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος.
Την επόμενη λοιπόν φορά που θα αναβάλετε να παίξετε κάποιον τίτλο που σκονίζεται στο ράφι σας εδώ και χρόνια για χάρη του σύγχρονου κύματος, πάρτε μια ανάσα, πείτε "όπα" και απλά φορτώστε τον στην κονσόλα ή στον υπολογιστή.
Είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα.
Καλό διήμερο
Ηλίας Θ. Παππάς
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Κοιτάζω ράφι, κι αμέσως το μάτι πέφτει στο Witcher 2 που του χρωστάω ένα ακόμα playthrough. Βλέπω Skyrim που ανάθεμα κι αν θυμάμαι σε πιο quest το έχω παρατημένο. Bλέπω Dark Souls που θα μπορούσε να ήταν η ευκολότερη λύση μιας και ο τελικός μένει μόνο.
Κοιτώντας λίγο καλύτερα βλέπω το Prey, που πάντα ήθελα να του δώσω ένα ακόμα playthrough, το Rage που μετά τα αρχικά του θέματα και τα 5 λεπτά ασχολίας μαζί του δεν το έχω ξαναπιάσει.
Και για να μην τα πολυλογώ με τίτλους, τελικά έκανα install το Kotor. Έτσι σε ειδυλιακή ατμόσφαιρα, λες και το άρχιζα πρώτη φορά. Είναι άβυσσος η ψυχή και οι ορέξεις του gamer, me shall tell you!!
Deus Ex Human Revolution/Mass Effect 1/Shadow Hearts (αλήθεια το θυμάστε;),Bully Scholarship Edition (το έχω τελειώσει σε Ps2.
edit:Billbig όταν ξεκινήσεις Lost Odyssey πες μου αν είναι να το πιάσουμε παρέα.:P
Πάω στοίχημα όταν βγει το 2! Θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις!
Αν κρίνω απο την πάρτη μου, υπάρχει κόσμος που παίζει κυρίως τίτλους ετεροχρονισμένα σε σχέση με το ποτε κυκλοφόρησαν.
Σε αυτή τη γενιά εχω παίξει γύρω στα 45 - 50 παιχνίδια, και μόνο 3 τα έπαιξα εντός των 3-4 μηνών που βγήκαν. Τα 2 απο αυτά ήταν promo οπότε δεν τα μετράω γιατί δεν "κόπιασα" να τα αποκτήσω, οπότε στην ουσία μόνο έναν τίτλο έπαιξα στην ώρα του.
(Ο οποίος ήταν το Final Fantasy 13, οπότε ούτε καν άξιζε που το πήρα στην ώρα του :P)
Αυτή τη στιγμή εχω καμιά 15αριά παιχνίδια που με περιμένουν, με το πιό πρόσφατο να είναι (μάλλον) το Peace Walker και το πιο παλιό το Lost Odyssey. Και δεν μπορώ να πω οτι με ενδιαφέρει και πολύ που δεν τα παίζω στην ώρα τους. Ισα ισα που θα τα βρώ πολύ φθηνότερα απ οτι αν τα έπαιρνα στην ωρα τους. (επιχείρημα που ίσως να παίζει πολύ στην Ελλάδα όπως είμαστε τώρα.)
Χρόνος υπάρχει, το θέμα είναι να μην βιαζόμαστε να το παίξουμε στην ώρα του. Και 1 και 2 χρόνια αργότερα δεν τρέχει τίποτα.
Yet again ωραιότατο άρθρο.