Όταν κάτι για το οποίο έχεις μοχθήσει φτάνει στο τέλος του, συνήθως τα άσχημα γίνονται ιστορίες που απλά γελάς μαζί τους και τα όμορφα σε κάνουν και νοσταλγείς.

Το GamePro λοιπόν έκλεισε τις πόρτες του και σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο, ένα περιοδικό που ξεκίνησε να γράφει για Videogames από το 1988. Ναι, καλά διαβάσατε. Από το 1988.

Φυσικά η ελληνική έκδοση του GamePro, που ξεκίνησε ως καρμπόν του αμερικάνικου περιοδικού και κατέληξε στην πρώτη, κατά τη γνώμη μου, ελληνική προσέγγιση με ώριμο ύφος στο χώρο, έκλεισε τις πόρτες του κάποια χρόνια πριν.

Όσοι μεγάλωσαν ή ανδρώθηκαν με το ελληνικό GamePro, όσοι μας έβριζαν στα fora, όσοι μας εκθείαζαν, όσοι μας ζήλευαν ή μας ξεγύμνωναν, η αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει κι αυτοί πλέον, μαζί με μας, στην ιστορία. Μια παράλληλη ιστορία με αυτή που ζούμε κανονικά, που περιλαμβάνει πάθη, μίση και πολλές συζητήσεις για το Ocarina of Time.

Ο συμβολισμός του κλεισίματος του αμερικάνικου GamePro δεν είναι τόσο απλοϊκός όσο μπορεί να νομίζετε όμως. Ναι, είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του επιταχυνόμενου θανάτου του έντυπου ειδικού τύπου, ενός αργού θανάτου που φυσικά έχει ξεκινήσει και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Το κλείσιμο ενός τόσο παλιού περιοδικού συμβολίζει και το τέλος σε μια γενιά που μεγάλωσε με διαφορετικό τρόπο όσον αφορά στα Videogames. Σε μια εποχή που η σχέση των δημοσιογράφων με το κοινό ήταν κατά κάποιο τρόπο πιο ουσιαστική, παρότι δεν ήταν άμεση, όπως σήμερα.

Μπορεί να υπήρχαν και τότε οι φωνές περί «πουλημένων» αλλά η κατάσταση δεν είχε ξεφύγει από τον έλεγχο όπως στις μέρες μας. Υπήρχε, όσο και αν δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, αρκετή τιμιότητα στο χώρο της κριτικής.

Όχι πολύ, μα αρκετή.

Από την άλλη το κοινό δεν ήταν τόσο απαιτητικό, γιατί δεν του φούσκωναν τα μυαλά με τη διαφήμιση. Σήμερα, όλοι είναι ξερόλες, όλοι ξέρουν καλύτερα από τον άλλο και, αυτός που γράφει, ο κριτικός, ο συντάκτης, ο δημοσιογράφος, είναι άσχετος.

Μπορεί και να είναι. Αλλά πρέπει να του δώσεις την ευκαιρία να σου το αποδείξει πριν τον απορρίψεις. Κάτι που ίσχυε παλαιότερα και που σήμερα είναι απλά μια χαμένη τέχνη.

Στις εποχές που αντιπροσωπεύει το GamePro, τη δεκαετία κυρίως του 90, που τα Videogames άρχισαν και στην Ελλάδα να εξαπλώνονται, ο συντάκτης περίμενε πως και πως τα γράμματα (ναι, είχαμε γράμματα τότε, από χαρτί) για να δει μια απάντηση ενός αναγνώστη, ένα παράπονο, μια πρόταση.

Δεν είχε να κάνει τόσο με τη βαθμολογία ενός τίτλου ή με την ποιότητα του κειμένου, όσο με την ανάγκη για επικοινωνία όσον αφορά στα Videogames, την ανάγκη για μοίρασμα.

Αναπόφευκτα αυτά τα ιστορικά περιοδικά του εξωτερικού (δεν είναι μόνο το GamePro) αντιπροσωπεύουν μία και δύο γενιές παικτών και η αξία τους δεν έχει να κάνει με την ποιότητα της δημοσιογραφικής τους οντότητας, αλλά με την προσέγγιση που είχαν στα Videogames: απλή, ψυχαγωγική, ατόφια.

Οι καιροί φυσικά αλλάζουν και κανένας δεν θέλει να κοιτάει πίσω, πόσο μάλλον να οπισθοδρομεί.

Όταν όμως στη σημερινή εποχή η σχέση του αναγνώστη με τον κριτικό, του κριτικού με τον publisher και του publisher με τον αναγνώστη σχηματίζουν έναν κύκλο με τόσα κενά, τότε κάτι έχει πάει λάθος.

Δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη για επικοινωνία για ένα Videogame αλλά ένας ανταγωνισμός γνώσεων, links, τεχνολογικών αναφορών, οπαδισμού που, στην πορεία, σταματάνε να περιλαμβάνουν το ίδιο το Videogame και αφορούν μόνο ένα παιχνίδι σημασιολογικού εγωισμού.

Ναι, fanboys υπήρχαν και παλαιότερα. Στην πραγματικότητα όλοι ήμασταν τα πάντα και βράζαμε στο ίδιο καζάνι. Υπήρχε όμως μια αφέλεια στις τόσο υπερβολικές συμπεριφορές, μια ανάγκη έκφρασης. Σήμερα υπάρχει απλώς η ανάγκη αποδόμησης. Πώς θα αμφισβητήσουμε και πώς θα γκρεμίσουμε, σχεδόν τίποτα άλλο.

Σημάδια των καιρών, λένε. 

Πάντως την επόμενη φορά που θα είμαστε έτοιμοι να εξευτελίσουμε ξανά αυτό το δώρο της επικοινωνίας που μας έχει δώσει η τεχνολογία, ας θυμηθούμε τον πιο απλό καιρό του GamePro και τις αξίες της εποχής του, όπου ο Link ήταν ακόμα ένα θαύμα και όχι ένα 3D μοντέλο με χαμηλής ανάλυσης textures.

Όπου το Videogame ήταν μέσο απόδρασης, όχι λόγος απόδρασης.

Ρομαντικό και γλυκανάλατο; Ναι, είναι. Πολύ.

Ψέμα όμως δεν είναι.

Καλό διήμερο

Ηλίας Θ. Παππάς

 p Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.