Editorial: Μια νέα γενιά single player;
Σήμερα λοιπόν είναι η μέρα που κυκλοφορεί το The Elder Scrolls V: Skyrim, ένας από τους σημαντικότερους τίτλους της χρονιάς.
Και όπως συμβαίνει πάντα στο Authority, όταν η ελληνική αντιπροσωπεία δεν έχει καν ασχοληθεί για να στείλει τον τίτλο να τον παρουσιάσουμε (ούτε καν review copy), νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε μαζί σας τις πρώτες μας εκτιμήσεις πριν το (αναγκαστικά καθυστερημένο) review, που προέρχονται φυσικά από δική μας αγορά.
Πρώτα από όλα: όλες οι εκδόσεις είναι για πρώτη φορά εξαιρετικές, ενώ επίσης για πρώτη φορά η έκδοση του PS3 σε ορισμένα σημεία δείχνει να έχει καλύτερα textures.
Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η έκδοση του Xbox 360 έχει ένα bug, που κάποιες φορές δημιουργεί ένα παροδικό πρόβλημα στη φόρτωση των textures.
Σε γενικότερες γραμμές το frame rate είναι ιδιαιτέρως σταθερό και τα εφέ εντυπωσιάζουν.
Ο χειρισμός είναι φτιαγμένος για χειριστήριο και οι κάτοχοι της έκδοσης του PC καλό είναι να έχουν πρόχειρο ένα gamepad. Όχι ότι δεν παίζεται με ποντίκι και πληκτρολόγιο, απλά τα μενού υπακούουν καλύτερα στους αναλογικούς.
Η έκδοση του PC έχει φυσικά τα καλύτερα γραφικά, αν και είναι ατυχές ότι ο τίτλος είναι αποκλειστικός στη Steam, αναγκάζοντας έτσι τους παίκτες να χρησιμοποιήσουν με το ζόρι την υπηρεσία της Valve.
Η κυκλοφορία βέβαια του Skyrim δεν είναι κάποιο τεχνολογικό γεγονός όσον αφορά στα γραφικά, αλλά κυρίως αισθητικό και σχεδιαστικό.
Όπως ουσιαστικά ξεκίνησε αυτή η γενιά με το Oblivion, έτσι φαίνεται να τελειώνει και με το Skyrim. O τίτλος της Bethesda είναι η επιτομή του σχεδιασμού όσον αφορά στα δυτικά RPGs, ξεπερνώντας πλέον σε μηχανισμούς (και πλησιάζοντας επικίνδυνα όσον αφορά στην ποιότητα του σεναρίου) την BioWare.
Είναι από αυτούς τους τίτλους που μπορείς να συγχωρέσεις ορισμένα οφθαλμοφανή bugs, μιας και προσφέρει τόσα πολλά και τόση ελευθερία που είναι ανθρωπίνως αδύνατο να καλυφθούν όλοι οι συνδυασμοί των προβλημάτων στο playtesting.
Εκτός και αν η Bethesda θέλει να κυκλοφορήσει τον τίτλο σε 10 χρόνια.
Το Skyrim είναι επίσης και η εκκίνηση μιας μεγάλης συζήτησης για τη νέα γενιά, που θα περιλαμβάνει πλέον και ορισμένους ιαπωνικούς developers, όπως απέδειξε το Xenoblade Chronicles.
Έχει μέλλον ο στατικός κόσμος σε ένα RPG πλέον; Ο κόσμος που οι χαρακτήρες του στέκονται ακίνητοι, που αποτελείται από μερικά δωμάτια στην πραγματικότητα; Που ο παίκτης δεν έχει ελευθερία να εκφραστεί;
Οι ανοικτοί κόσμοι αλλά και το πώς συμπεριφέρεται το Α.Ι. μέσα σε αυτούς είναι στην ουσία το μήλο της έριδος, η υψηλότερη κορυφή, κάτι που η επόμενη γενιά θα προσπαθήσει να κατακτήσει.
Μπορεί τα ΜΜΟs να δίνουν τη δυνατότητα στους παίκτες να συνεργαστούν και να έρθουν σε επαφή, αλλά δεν υπάρχει στην ουσία πραγματική επαφή του παίκτη με το Α.Ι. - είναι ένας απλός ήρωας σαν όλους τους άλλους.
Όλοι μέσα μας θέλουμε να πάρουμε μέρος σε μια μάχη σαν του Helm’s Deep, σκηνοθετημένη (σχεδόν) σαν του Helm’s Deep, που θα βασίζεται όμως στις επιλογές μας.
Και αυτό μπορεί να το προσφέρει μόνο μια νέα μορφή single player, η οποία ίσως θα περιλαμβάνει πλέον και περιορισμένο co-op (με τους μηχανισμούς να περνάνε πια άφοβα από τους action τίτλους στα RPGs).
Και αυτή η νέα μορφή single player μπορεί να ξεκινάει τώρα, με το Skyrim.
Καλό διήμερο
Ηλίας Θ. Παππάς
p
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Διότι το Skyrim προσπαθεί με την Radiant AI, έχει τις αδυναμίες της, ενώ αναφορικά με τους companions η κατάσταση είναι πρωτόγονη στην καλύτερη.
Το μόνο στο οποίο ίσως έχω μία ένσταση είναι το αν θα τελειώσει η γενιά με το Skyrim (το Ιαπωνικό game design δεν έχει πει την τελευταία του λέξη νομίζω ακόμα).