Με την επικείμενη κυκλοφορία του Uncharted 3: Drake’s Deception μου ήρθε στο νου η κλασική κόντρα μεταξύ ρεαλισμού και μη ρεαλισμού στο σχεδιασμό και στους χαρακτήρες.

Τι εννοώ με αυτό;

Πάρτε για παράδειγμα τον Indiana Jones. Ο αγαπητός κινηματογραφικός ήρωας περνάει τα πάνδεινα. Έρχεται αντιμέτωπος με ένα σωρό κινδύνους, γλιτώνει επιθέσεις από αεροπλάνα, από όπλα, από λιοντάρια, από ολόκληρο το στρατό της Γερμανίας κ.λπ.

Η δράση πάντα όμως (ή σχεδόν πάντα) προσπαθεί να βασίζεται σε μια λογική της φαντασίας. Ο Indy δηλαδή έρχεται αντιμέτωπος με 10 και όχι με 100 Γερμανούς και τους αντιμετωπίζει με ευφάνταστο, χιουμοριστικό ή πολλές φορές τυχερό τρόπο.

Αυτό που σκέφτεται ο θεατής είναι «καλά, αποκλείεται να γλυτώσει».  Μόλις όμως ο Indy τη… γλυτώνει ο θεατής δεν αισθάνεται ότι είδε το απόλυτο… ψέμα. Κρατάει στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι «ναι, είναι σχετικά απίθανο που τη γλύτωσε αλλά όχι τελείως.»

Πρόκειται για μια λεπτή ισορροπία που κρατάει τους χαρακτήρες σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο εντός της φαντασίας, που τους διατηρεί σε μια ανθρώπινη υπόσταση.

Στα Videogames δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα. Συνήθως.

Αν εξαιρέσουμε τα στρατιωτικά FPS και τους τίτλους στρατηγικής (που συνήθως δεν έχουν χαρακτήρες) οι περισσότεροι ήρωες που ελέγχουμε είναι -στην ουσία- σούπερ ήρωες.

Και αυτό είναι καλοδεχούμενο. Videogames παίζουμε.

Τι συμβαίνει όμως όταν ένας χαρακτήρας είναι τόσο αληθοφανής συναισθηματικά που έρχεται σε κόντρα με τις σούπερ δυνάμεις του; Τι συμβαίνει όταν αυτός ο χαρακτήρας είναι ο Nathan Drake;

Ο ήρωας της Naughty Dog είναι άνθρωπος. Έχει χιούμορ, πληγώνεται, αγαπάει, νευριάζει, μισεί, συγχωρεί, ανακαλύπτει και, γενικά, δεν φοβάται να εκφραστεί και να νιώσει. Το θέμα είναι ότι το κάνει με τόσο πειστικό τρόπο που σε πείθει για την ύπαρξή του, όπως κάθε καλός ηθοποιός.

Αυτά όμως όλα συμβαίνουν στα cut-scenes. Την ώρα της δράσης μεταμορφώνεται σε έναν σούπερ ήρωα, που αντέχει όλα τα χτυπήματα, τις σφαίρες, αψηφά τους νόμους της φύσης, σε βαθμό μάλιστα που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο. Από action hero γίνεται super hero (κυρίως μιλώντας για το Drake’s Deception).

O τίτλος της Naughty Dog είναι τόσο γεμάτος από επικά set pieces (πολύ περισσότερο από το Among Thieves), που μοιάζει απίστευτο να επιβιώσει κάποιος που δεν είναι ο… Master Chief.

Πού πρέπει να σταματάει ο ρεαλισμός και πού πρέπει να χρησιμοποιείται σε ένα Videogame που έχει τόσο προσεγμένους χαρακτήρες και έναν ρεαλιστικό κόσμο;

Με τη νέα γενιά των μηχανημάτων, όπου θα υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη τεχνική δυνατότητα για ακόμα πιο πειστικούς χαρακτήρες και για ακόμα πιο επικά set pieces, πού θα σταματάει ο action hero και πού θα ξεκινάει ο super hero;

Τον Nathan Drake μου τον θέλω ανθρώπινο, μέσα και έξω από τις μάχες. Γιατί είναι κάτι που το κάνει καλύτερα από τον καθένα.

Το να σκοτώνεις εκατοντάδες εχθρούς και να πηδάς από ελικόπτερο σε αεροπλάνο – αυτό μπορεί να το κάνει ένας οποιοσδήποτε χαρακτήρας ενός οποιουδήποτε Videogame...

  Καλό διήμερο

Ηλίας Θ. Παππάς

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.