Τα Videogames δεν είναι ώριμα και ένας από τους πιο βασικούς λόγους είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται σοβαρά από τους ίδιους τους developers και τους publishers.

Πολύ λίγοι σχεδιαστές έχουν τις κοχόνες να κάνουν ανατρεπτικές κινήσεις και να προκαλέσουν με τις επιλογές τους.

Ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που το κάνουν "πληγώνοντας" την ίδια τους τη σειρά.

Από τη μυθολογία της εφηβείας της Blizzard μέχρι τις παρανοϊκές πινελιές του Heavy Rain, οι ιστορίες που συνεχίζουμε να βιώνουμε στα Videogames είναι 8/10 φορές άθλιες, προβλέψιμες, κακογραμμένες και, πάνω από όλα, δίχως όραμα.

Ο λόγος είναι ότι η καλή ιστορία θυσιάζεται στο βωμό του χρήματος και στην ανάγκη αρμέγματος των χαρακτήρων, των σεναρίων, των τοποθεσιών…

"Δώστε τους αναμασημένη τροφή, είναι ζώα" λένε πίσω από κλειστές πόρτες οι περισσότεροι publishers. Και οι αδύναμοι developers, οι περισσότεροι developers, υπακούν.

Ποιος τολμάει να κάνει μια κίνηση που θα σοκάρει;

Θυμάμαι την καμπάνια του Halo 3, του τέλους της επικής τριλογίας, με όλα τα trailer να δείχνουν και να υπονοούν ένα τραγικό φινάλε, τη θυσία του Master Chief για την ανθρωπότητα, την αυτοθυσία του...

Μάντολα. 

Το τέλος του Halo 3 δεν είχε καμία σχέση με τα διαφημιστικά σποτ. O Master Chief όχι μόνο δεν πέθανε αλλά κατάφερε να μείνει ζωντανός μέχρι και το επερχόμενο Halo 4.

Δεν έχασε έτσι κάποιο κομμάτι της μυθικής του υπόστασης; Δεν έγινε έτσι ένας ακόμα χαρακτήρας, που παραμένει, που επιβιώνει, για να ικανοποιηθεί η μάζα και οι τσέπες της Microsoft;

Πόσα και πόσα Videogames σταματάνε ένα βήμα από το να πάρουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, από το να πιστέψουν στο δράμα που χτίζουν και να το ολοκληρώσουν;

Πάντα με κάποιο τρόπο ο ήρωας σώζεται, ακόμα και όταν δεν έχει νόημα. Αυτή η Indiana Jones προσέγγιση μπορεί να λειτουργεί στον κινηματογράφο, όπου είναι γεμάτος από ταινίες αληθινού δράματος για να εξισορροπεί την κατάσταση, αλλά στα Videogames είναι συνηθισμένη και φτηνή.

Θεωρείστε το spoiler αλλά εγώ θα σας το πω: σχεδόν σε κανένα Videogame ποτέ δεν θα πεθάνει ο κεντρικός ήρωας. Ακόμα και όταν πρέπει!

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί τις τελευταίες μέρες παίζω το Gears of War 3 σε co-op με τον καλό φίλο Λεωνίδα.

Ναι, το Gears of War, αυτήν την αμερικανιά, με τους χοντρολαίμηδες και τους κλισέ ήρωες, τις κλισέ ατάκες και το κλισέ σενάριο, που έχει δημιουργηθεί από τον απόλυτο αμερικάνο Cliffy B (πλέον Cliff Bleszinski).

To Gears of War 3 δεν φοβάται όμως να προκαλέσει τον εαυτό του, δεν κωλώνει μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις, είτε αφορούν στο σενάριο είτε στους χαρακτήρες.

Αυτή η αμερικανιά, αυτό το όντως κενό από σεναριακό βάθος Videogame, σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει: "δεν θα σε κοροϊδέψω. Θα ακολουθήσω την ιστορία μου στο σωστό της αποκορύφωμα, όσο τετριμμένο και αν είναι αυτό."

Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις, ο τίτλος αποκτά μεγαλύτερη σεναριακή αξία από άλλα, "σοβαρότερα" Videogames.

Αγαπητοί σχεδιαστές, μην κωλώνετε. Κάντε μας να δούμε ότι παίρνετε σοβαρά τους χαρακτήρες και τα σενάρια που δημιουργείτε. Συνέχεια μιλάτε για την "ωρίμανση" του είδους, για τις "δυνατότητες" του είδους κ.τ.λ. 

Μάντολα ωρίμανση και μάντολα δυνατότητες όσο δημιουργείτε εκ του ασφαλούς, και όσο προσπαθείτε να ικανοποιείτε τους νοητικά καθυστερημένους κριτικούς ή marketeers. Η δημιουργία δεν σημαίνει ασφάλεια.

Ρωτήστε και τη Rockstar ή τη Square Enix... Αυτές ξέρουν πώς να αποτυπώνουν χαρακτήρες στη μνήμη μας.

Brothers to the End. 

  Καλό διήμερο

Ηλίας Θ. Παππάς

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.