Οι έρευνες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι εταιρείες προσπαθούν να μειώσουν το κόστος παραγωγής τους, προτάσσοντας την ψηφιακή διανομή ως την υπέρτατη λύση στην ακρίβεια που μαστίζει τον χώρο των Videogames.
Η στυγνή λογική λέει ότι έχουν δίκιο. Η ψηφιακή διανομή μπορεί να μειώσει το κόστος παραγωγής (αρά και κτήσης), προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα έναντι της παραδοσιακής συσκευασίας και παρόλα αυτά, πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι καταναλωτές δεν είναι ακόμα έτοιμοι να περάσουν στην ψηφιακή αγορά.
Και μιλάμε για καταναλωτές που την τεχνολογία την κατέχουν (εντάξει όχι όλοι και συνήθως μιλάμε για βασικό επίπεδο γνώσεων) ή τέλος πάντων διαθέτουν μια εξοικείωση.
Τι φταίει λοιπόν και τα boxed games υπερτερούν σε σχέση με τους τίτλους που διανέμονται ψηφιακά;
Πρώτη ίσως απάντηση είναι ο φόβος. Ο φόβος του να μην πάει κάτι σωστά. Είτε πρόκειται για κάποια απώλεια hardware είτε απλά για την αλλαγή μηχανήματος και το πέρασμα σε κάποιο νέο, η αίσθηση ότι τον ψηφιακό τίτλο δεν τον αγοράζεις ουσιαστικά, αλλά τον νοικιάζεις μόνιμα, είναι διάχυτη.
Αρκεί να θυμίσω τη διαδικασία που χρειάζεται το Xbox για να αναγνωρίσει τα Xbox Live Arcade games που τυχόν έχει αγοράσει ένας χρήστης, στην περίπτωση αγοράς νέας κονσόλας (άλλωστε οι παλιές τείνουν να καίγονται πολύ συχνά) ή νέου σκληρού δίσκου. Διαδικασία πολύπλοκη και (μάλλον) αμφίβολη.
Γιατί λοιπόν να προτιμήσει ο παίκτης το digital, όταν το παραδοσιακό είναι πιο εύκολο; Γιατί το παραδοσιακό είναι συνήθως πιο ακριβό. Εντάξει το γνωρίζω αυτό, το ίδιο και εσείς.
Αλλά, όπως μάλλον αποδεικνύεται, ο gamer είναι πάνω από όλα συλλέκτης. Και τις κινήσεις ενός συλλέκτη δεν τις καθορίζει πάντα η λογική. Τις καθορίζει το συναίσθημα, τις καθορίζει η αίσθηση ικανοποίησης που νιώθει όταν ανοίγει την περίεργη συσκευασία που μόλις απέκτησε. Τις καθορίζει το άρωμα του καινούργιου, η προσμονή κατά τη διάρκεια της αγοράς, ακόμα και η ίδια η μετακίνηση προς το κατάστημα της επιλογής του.
Και παρά το ότι οι εταιρείες κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να περάσουμε στην ψηφιακή διανομή, παράλληλα εξακολουθούν να ανακοινώνουν συλλεκτικές εκδόσεις με άπειρα άχρηστα παρελκόμενα, που για το μέσο χρήστη αποτελούν το θησαυρό και την gaming κληρονομιά του.
Κληρονομιά που θέλει να αυξάνει διαρκώς όσο και αν η μητέρα/γυναίκα/φίλη κ.α. γκρινιάζει για το χώρο που τρώει σε ντουλάπες, βιβλιοθήκες και συρτάρια.
Εικάζω ότι η αντίδραση στη θέα ενός ξεσκονόπανου ή στο άκουσμα της φράσης "θα τακτοποιήσω τα πράγματά σου" είναι για κάθε gamer η ίδια. Τρόμος.
Πώς λοιπόν θα γίνει αυτό το πέρασμα; Όταν οι τεχνικές δυσκολίες, τα περίεργα κλειδώματα που διασφαλίζουν τις εταιρείες και η απουσία της αίσθησης της συλλογής και της ιδιοκτησίας, αποδεικνύονται ανυπέρβλητα εμπόδια;
Είμαι σίγουρος ότι τον τρόπο θα τον βρουν. Άλλωστε, αν μη τι άλλο, η ψηφιακή διανομή είναι σίγουρα πιο φιλική προς το περιβάλλον, κάτι που σίγουρα θα χτυπήσει στο φιλότιμο κάθε gamer.
Ωστόσο, ακόμα και έτσι, το digital δεν θα αντικαταστήσει ποτέ το φυσικό. Ακόμα και όταν όλα διακινούνται μέσω καλωδίων, θα υπάρχει μια θέση για εκείνη την σκονισμένη πλέον θήκη του Ocarina of Time ή όποιου άλλου αγαπημένου τίτλου. Μια θέση που μόνο εγώ και εσείς γνωρίζουμε που βρίσκεται.
Λεωνίδας Μαστέλλος
Υ.Γ. Λόγω ανωτέρας βίας, το editorial δεν θα είναι μαζί μας αυτήν την εβδομάδα.
