Κοιτώντας κανείς την εικόνα της βιομηχανίας των Videogames σήμερα, σίγουρα θα νιώθει ότι αυτή έχει αλλάξει σημαντικά.

Ο hardcore τρόπος ζωής δείχνει πλέον ξεπερασμένος και ένας νέος τρόπος ζωής που πασχίζει να πείσει ότι είναι το μέλλον, προσπαθεί να αποτινάξει ρετσινιές χρόνων.

Η βιομηχανία λοιπόν θέλει σώνει και καλά να μας κάνει να χοροπηδάμε ή να κουνάμε τα χέρια μας ζωηρά μπροστά στις τηλεοράσεις μας, θέλοντας να μας ξεκουνήσει από τον καναπέ μας και, παράλληλα, μας βάζει να μιλάμε σε άψυχα κουτιά για να μην χρειάζεται να σηκωθούμε για να πιάσουμε το, έτσι κι αλλιώς σήμα-κατατεθέν της τεμπελιάς,  τηλεχειριστήριο.

Μέσα σε αυτήν την αντίθεση, η βιομηχανία αποφάσισε ότι η τηλεόραση που πλέον θα χαιρετάμε με μανία, η τηλεόραση που αγοράσαμε πριν από λίγο καιρό με το όνειρο του HD, δεν είναι πλέον της μόδας.

Πρέπει η εικόνα που προβάλλει να... ξεπροβάλλει μπροστά μας, πρέπει να ζωντανεύει σαν αληθινή μπροστά σε έναν εντυπωσιασμένο χρήστη που κρύβει τα μάτια του πίσω από σκούρα γυαλιά, που και αυτά είναι το μέλλον κάθε εμπειρίας διασκέδασης.

Το πρόσωπο της βιομηχανίας αλλάζει και θέλει να συμπαρασύρει μαζί της τον ίδιο τον gamer, να τον βγάλει από το θεωρητικά σκοτεινό δωμάτιό του, όπου περνούσε μοναχικά ατελείωτες ώρες κόντρα σε ανίκητα bosses και να τον κάνει κοινωνικό ον, να τον κάνει να σηκωθεί και να χτυπιέται σαν το χταπόδι, προσπαθώντας να πείσει αυτούς που έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφέρονται, ότι το gaming δεν είναι αυτό που πιστεύουν, ότι μπορεί να είναι κοινωνική δραστηριότητα, να τους προκαλέσει να δοκιμάσουν κάμερες, Wiimotes και moves για να χορέψουν, τραγουδήσουν, παίξουν μπόουλινγκ και οτιδήποτε άλλο.

Η βιομηχανία αλλάζει. Θέλει να σπρώξει στο περιθώριο αυτούς που την έκαναν βιομηχανία, θέλει να κερδίσει άλλους που δεν πρόκειται μάλλον να τη βοηθήσουν να αναπτυχθεί άλλο, θέλει να φτιάξει ένα τσίρκο με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους θεατές.

Η βιομηχανία όμως αλλάζει όντως; Μια βόλτα στο πολύ ενδιαφέρον θέμα του 1UP, αποδεικνύει ότι η βιομηχανία προσπαθούσε και παλιότερα να απαλλαγεί από χειριστήρια (U-Force, Laserscope), προσπαθούσε να αποδείξει την κοινωνικότητα του gaming, προσπαθούσε πολλά. Προσπαθούσε με πολύ λιγότερα μέσα, αλλά προσπαθούσε.

Άρα η βιομηχανία δεν άλλαξε και πολύ. Το 'χε πάντα μέσα της αυτό το τσίρκο, απλά η περιορισμένη τεχνολογία μπορούσε να εντυπωσιάσει λίγους. Τώρα το τσίρκο είναι πιο θεαματικό, οι γενιές άλλαξαν, μεγάλωσαν, ξέχασαν.

Και μπορεί η όλη προσπάθεια να μην είναι απαραίτητα κακή, όμως θα πρέπει να προσέξουμε σε αυτό το τσίρκο να παραμείνουμε θεατές, αποφεύγοντας να αναλάβουμε το ρόλο του πρωταγωνιστή, γιατί αν δεν με απατά η μνήμη μου, οι πρωταγωνιστές στο όποιο τσίρκο είναι ζώα.

Λεωνίδας Μαστέλλος