Διάβαζα τις τελευταίες ημέρες τις πληροφορίες για το LittleBigPlanet 2. Ο πρώτος τίτλος ήταν αυτός που με έκανε να σκεφτώ σοβαρά την αγορά ενός PS3 και όχι άδικα.
Ένα ιδιόμορφο platform game και ένα πανίσχυρο εργαλείο δημιουργίας επιπέδων, που πρόσφερε πρωτόγνωρη ελευθερία.
Οπότε ήταν μάλλον φυσικό και αναμενόμενο για μένα να ενδιαφερθώ πολύ για το δεύτερο μέρος. Η βάση παραμένει η ίδια, αλλά όλα διαθέτουν περισσότερο βάθος, δείγμα της σίγουρης πλέον Media Molecule.
Όμως οι τίτλοι της ΜΜ και πολλοί άλλοι άλλων εταιριών, στηρίζονται σε ένα συγκεκριμένο στοιχείο, στοιχείο που έχει πραγματικά τη δύναμη να τους αναδείξει. Μιλάω για το περιεχόμενο που δημιουργείται από εμάς τους χρήστες, περιεχόμενο που στην περίπτωση του LBP αποδείχθηκε σωτήριο.
Εκατομμύρια επίπεδα βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στους servers του τίτλου, παρά τα τεχνικά προβλήματα που υπήρχαν όλον αυτόν το καιρό.
Όμως το λεγόμενο user generated content αποτελεί συνήθως δίκοπο μαχαίρι. Και αυτό γιατί τα πάντα στηρίζονται στη θέληση και την ικανότητα του χρήστη (και ακόμα περισσότερο στον ελεύθερο χρόνο του), στοιχεία που εξασφαλίζουν τη δημιουργία μιας ουσιαστικής κοινότητας δημιουργών. Στο LBP λειτούργησε, όμως υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα τίτλων, που οι απανταχού editors έκαναν ένα αδιάφορο πέρασμα.
Και όταν το εργαλείο αποτυγχάνει, τότε αυτό που απομένει είναι συνήθως ένας τίτλος με ελάχιστο περιεχόμενο, αδικημένος από την αδιαφορία (δικαιολογημένη ή μη) των χρηστών.
Ακόμα και το LBP, αν το δει κανένας ξέχωρα από το εργαλείο δημιουργίας, είναι ένας μικρός και σχετικά εύκολος τίτλος platform, με αρκετά προβλήματα στους μηχανισμούς του. Αν η κοινότητα δεν το αγκάλιαζε με τον τρόπο που το αγκάλιασε, το LBP θα κινδύνευε να περάσει απαρατήρητο.
Επιπλέον, καλώς ή κακώς, δεν μπορούν όλοι να δημιουργήσουν επίπεδα, παιχνίδια ή ό,τι άλλο. Το εργαλείο του LBP είναι απίστευτα ευέλικτο, η προσπάθεια της ΜΜ να το κάνει προσιτό είναι αξιοθαύμαστη, αλλά, στο τέλος, όλα στηρίζονται στην ικανότητα του ίδιου του παίκτη.
Και αν δεν τα καταφέρει, τότε νιώθει ότι πλήρωσε για έναν λειψό τίτλο, έναν τίτλο με τεράστιες δυνατότητες που ποτέ όμως δεν θα μπορέσει να απολαύσει.
Υπάρχει όμως και άλλο πρόβλημα. Επειδή ακριβώς η ουσία αυτού του είδους του περιεχομένου στηρίζεται στην ελευθερία έκφρασης του εκάστοτε δημιουργού, ανακύπτουν, συνήθως άμεσα, ζητήματα προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς οι gamers δεν ενδιαφέρονται για πολύπλοκα νομικά ζητήματα, αλλά προσπαθούν να δημιουργήσουν και να αναπαραστήσουν τον τίτλο (και όχι μόνο) που τους σημάδεψε πιο έντονα.
Φυσικά η εταιρία ανάπτυξης, στην προσπάθειά της να αποφύγει νομικές προστριβές, "κόβει" τέτοιου είδους δημιουργίες, ψαλιδίζοντας την ελευθερία και ακυρώνοντας ως ένα βαθμό την ουσία ύπαρξης του user-generated content.
Στην περίπτωση που το εν λόγω ψαλίδισμα αγγίζει την υπερβολή, η δυσφορία της κοινότητας μπορεί να κάνει τον τίτλο να καταρρεύσει.
Τα ζητήματα αυτά αποδεικνύουν ότι παρόλο που η δυνατότητα δημιουργίας που προσφέρει ένας τίτλος είναι θεωρητικά ευπρόσδεκτη, στην πραγματικότητα, λίγοι είναι σχετικά αυτοί που θα καταφέρουν να την αξιοποιήσουν.
Κατά την άποψή μου, οι εταιρείες ανάπτυξης θα πρέπει να μην επαναπαύονται σε τέτοιου είδους εργαλεία, αλλά να δημιουργούν ολοκληρωμένους τίτλους και για τις δύο ομάδες gamers, ώστε το προϊόν τους να είναι πλήρες ό,τι και αν συμβεί.
Το LBP μπορεί να τα κατάφερε, μπορεί να επαναλάβει την επιτυχία του, αλλά δεν είναι όλοι οι τίτλοι τόσο τυχεροί ή καλοδουλεμένοι.
Λεωνίδας Μαστέλλος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
