Πόσο περίεργο είναι για κάποιον που έχει στο τραπεζάκι της τηλεόρασης παρατημένο το God of War 3 και άλλους τίτλους άλλων format, να συγκινείται από κάτι που χρονολογείται από την αρχή της δεκαετίας του '80;

Αν αναρωτιέστε για το Pixel, τεύχος 23, Ιούνιος 1986, 220 ΔΡΧ. Λίγο μετά το ατύχημα στο Τσερνομπίλ.

Αν αναρωτιέστε για το Pixel, τεύχος 23, Ιούνιος 1986, 220 ΔΡΧ. Λίγο μετά το ατύχημα στο Τσερνομπίλ.

To listing από κάτω είναι το Shuttle Rescue του Manuel Constantinidas.

To listing από κάτω είναι το Shuttle Rescue του Manuel Constantinidas.

Για μένα καθόλου περίεργο, αφού αυτό το "κάτι" είναι ο πρώτος υπολογιστής που απέκτησα στη ζωή μου σε ηλικία μόλις 9 ετών.

Επρόκειτο για τον TI 99/4A (τον διάδοχο του TI 99/4), με τα δύο γράμματα να αναφέρονται στη γνωστή Texas Instruments, έναν υπολογιστή που διέθετε "πλήρες" πληκτρολόγιο και 16kb μνήμης.

Μάλιστα, ο TI θεωρείται από τους πρώτους υπολογιστές που διέθεταν 16-bit επεξεργαστή, αν και αυτό στην πράξη δεν πρόσφερε πολλά, λόγω περιορισμών στο σχεδιασμό του hardware.

Επίσης γνωστός έμεινε για τις δυνατότητες στη σύνθεση φωνής (που ήταν μεγάλος κράχτης την εποχή εκείνη), αλλά και την περίεργη θύρα επέκτασης, που επέτρεπε στα περιφερειακά να συνδέονται το ένα πίσω από το άλλο, δημιουργώντας μια τεράστια σειριακή αλυσίδα.

Αργότερα, το όλο σύστημα αντικαταστάθηκε από το λεγόμενο PEB (Peripheral Expansion Box) το οποίο θύμιζε κουτί υπολογιστή και δεχόταν κάρτες επέκτασης.

Τον υπολογιστή τον απέκτησα το 1983 (αν θυμάμαι καλά) ή μάλλον τον απέκτησε ο μεγαλύτερος αδελφός μου ως δώρο για την επιτυχία του στις εξετάσεις των αγγλικών. Το δώρο συνοδεύτηκε από τη μοναδική μόντουλα (καλά, module) που αγοράσαμε ποτέ (καθώς η τιμή της παραήταν υπερβολική –περίπου 7000 δρχ το 1983!), η οποία με τα χρόνια αποδείχθηκε μία από τις πιο δημοφιλείς.

Περιείχε το "πασίγνωστο" Parsec, ένα side-scrolling shoot 'em up, το οποίο χωριζόταν σε επίπεδα, που δεν διέφεραν σε τίποτα παρά στο χρώμα και την ταχύτητα των αντιπάλων. Βασικό του χαρακτηριστικό η διαδικασία αναπλήρωσης καυσίμων του σκάφους, η οποία απαιτούσε ακρίβεια pixel (κάτι που κατάφερνα με σχετική άνεση τότε, αλλά η ικανότητα αυτή χάθηκε δυστυχώς με τα χρόνια).

Παρά τον επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα του, το Parsec μου πρόσφερε άπειρες ώρες διασκέδασης και ακόμα και σήμερα που βλέπω τη σκονισμένη μόντουλα, κάτι με κάνει να θέλω να το δοκιμάσω ξανά.

Δυστυχώς, δεν έχω καταφέρει να βρω τα καλώδια του μηχανήματος, οπότε το πείραμα σύνδεσης ενός μηχανήματος του '80 σε 42αρα του σήμερα, μάλλον δεν θα εκτελεστεί ποτέ. Φυσικά υπάρχουν emulators, αλλά το αυθεντικό, όπως και να το κάνουμε, έχει τη χάρη του.

Ο υπολογιστής αυτός, εκτός του ότι με έμπασε στον κόσμο των Videogames (έστω και άχαρα), με βοήθησε να κάνω και τα πρώτα βήματα στην πληκτρολόγηση, μέσα από τα δεκάδες listings προγραμμάτων του τότε κυρίαρχου Pixel (αυτού με το χαρτονένιο ένθετο στη μέση), listings αρκετών σελίδων που συνήθως κατέληγαν σε μια τετράγωνη κουκκίδα που κουνιόταν με διάφορους τρόπους  και συνοδεύονταν από μουσική.

Επίσης, αποτέλεσε για τον αδελφό μου πρόσφορο έδαφος για τις πρώτες (και τελευταίες) προσπάθειες προγραμματισμού και δημιουργίας Videogame, προσπάθειες που είχαν ως αποτέλεσμα το θρυλικό Bibic-Man (χειροποίητο Pac-Man με ακίνητους αντιπάλους καθώς το ΑΙ ήταν μάλλον αδύνατο τότε) και την παραλλαγή του, το Tuffy-Man (με τη διαφορά του να μου διαφεύγει αυτήν τη στιγμή).

Τον TI εντέλει τον αντικαταστήσαμε με τον πιο δημοφιλή Spectrum, αλλά διατηρεί ακόμα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά και τη μνήμη μου.

Και για αυτό άλλωστε δεν είναι τελικά περίεργο που άφησα για λίγο το God of War και τις άλλες σύγχρονες παραγωγές στην άκρη και ασχολήθηκα με ένα μηχάνημα που είμαι σίγουρος ότι παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, λειτουργεί ακόμα (αν φυσικά καταφέρω και βρω τα καλώδια), σε αντίθεση με το πρώτο  μου Xbox 360 που κάθεται καμένο (για δεύτερη φορά) στην ντουλάπα μου.

 Λεωνίδας Μαστέλλος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.