Με αφορμή τις δηλώσεις των Chris Taylor (Gas Powered Games) και Mike Capps (Epic) σχετικά με την ανεξαρτησία των διάφορων developers, συνειδητοποιεί κανείς το τρομακτικό μέγεθος που έχει πάρει η βιομηχανία των Videogames τα τελευταία χρόνια.
Μια βιομηχανία που γεννήθηκε δειλά σε γκαράζ και δωμάτια ταλαντούχων «φυτών», εξελίχθηκε όμως στο τερατώδες μόρφωμα στο οποίο τον πρώτο ρόλο παίζουν μέτοχοι και λογιστές.
Εξέλιξη μάλλον απαραίτητη καθώς, όπως παραδέχονται και οι Taylor και Capps, η ανεξαρτησία των developers είναι πλέον πολύ δύσκολη υπόθεση. Αυτό συμβαίνει για το προφανές. Οι ομάδες ανάπτυξης είναι πάνω από όλα εταιρείες, με στόχο την επιβίωση και το κέρδος.
Η επιβίωση (δεν θίγω καν το κέρδος) είναι πλέον πολυτέλεια για τις μικρές «ανεξάρτητες» ομάδες, όταν ιστορικά στούντιο κλείνουν τις πόρτες τους ή αναγκάζονται να απορροφηθούν από άλλα, μόνο και μόνο για να μην χαθούν και ο ανταγωνισμός από τις πολυεθνικές είναι απλά καταστροφικός.
Είναι πράγματι έτσι η κατάσταση; Δυστυχώς ναι. Η γιγάντωση της βιομηχανίας δεν επιτρέπει ρομαντικές προσπάθειες, δεν ασχολείται με ελευθερίες έκφρασης, ούτε καν με το καθαρό ταλέντο.
Τα πάντα φιλτράρονται και μεταλλάσσονται από την ανάγκη για την επίτευξη του μεγαλύτερου κέρδους, σε τέτοιο βαθμό, που κανείς πλέον δεν αναγνωρίζει την αρχική προσπάθεια.
Αλλά φυσικά δεν φταίει μόνο η πορεία της βιομηχανίας, μια πορεία που μπορώ να τη χαρακτηρίσω λογική και αναμενόμενη. Φταίει και το γεγονός ότι λόγω του μεγέθους της, λόγω των τεράστιων παραγωγών που μονοπωλούν σε επίπεδο marketing εταιρείες και καταναλωτές, οι λιγοστοί τολμηροί indie developers που απομένουν, αδυνατούν να κάνουν γνωστό το όποιο προϊόν τους, προϊόν που πολλές φορές μεταμορφώνεται στην αιώνια καταδίκη τους.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο αυτό που υποστηρίζουν οι Taylor και Capps, ότι δηλαδή οι περισσότερες εταιρείες που δηλώνουν ανεξάρτητες, είναι αναγκασμένες να αναλαμβάνουν χαμαλοδουλειές, μόνο και μόνο για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Με αυτόν τον τρόπο καταντούν ανεξάρτητες μόνο στα λόγια, καθώς οι υποχρεώσεις προς τον publisher δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις αντίστοιχες «κανονικών» ομάδων ανάπτυξης.
Τραγικό; Ίσως. Αλλά θα το δεχτώ καθώς πιστεύω ότι το κυνήγι ενός ονείρου δικαιολογεί κάθε είδους θυσία. Αρκεί η θυσία αυτή να μην στρεβλώσει το ίδιο το όνειρο, να μην αποπροσανατολίσει, αλλά να ενισχύσει τις πιθανότητές του να γίνει πραγματικότητα.
Η αποδοχή όμως αυτή δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ανεξαρτησία των developers είναι ουσιαστικά ανέφικτη στις ημέρες μας, με τις όποιες ομάδες που παραμένουν ανεξάρτητες να πιέζονται από τον άγχος της (οικονομικής) επιτυχίας.
Το πού θα καταλήξει όλο αυτό το φαινόμενο φαντάζει τρομακτικό και ίσως να είναι. Τουλάχιστον, υπάρχει μια πιθανότητα η βιομηχανία να συνειδητοποιήσει τα όρια της με λογικά επιχειρήματα και να αποφύγει ρομαντικές κακοτοπιές. Από την άλλη βέβαια, οι ρομαντικές κακοτοπιές είναι που γεννούν τις σπουδαιότερες ιδέες.
Λεωνίδας Μαστέλλος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
