Μπορεί ως gamers να είμαστε υπεύθυνοι για πολλά.

Μπορεί να φταίμε γιατί το γούστο των περισσότερων από μας είναι απαράδεκτο. Μπορεί να φταίμε επειδή το κριτήριό μας είναι άθλιο. Μπορεί να φταίμε επειδή ως καταναλωτές έχουμε 0 μηδέν γνώση. Ή επειδή οι "δημοσιογράφοι" που  μας παρουσιάζουν τα παιχνίδια είναι άσχετοι ή επειδή οι εταιρείες που τα κυκλοφορούν είναι στελεχωμένες από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι εστί Videogame.

Μπορεί για όλα αυτά να φταίμε εμείς, κοινό και παράγοντες. Αλλά κι εσύ, ως ομάδα ανάπτυξης βάζεις το χεράκι σου. 

Καιρό ακούμε λοιπόν να μας κατηγορούν ότι δεν αγοράζουμε αρκετούς ανεξάρτητους τίτλους, ότι είμαστε mainstream και ότι αφήσαμε είδη να πεθάνουν, όπως τα puzzle games, τα adventure games ή τα flight simulator.

Αλήθεια; Τι θέλατε δηλαδή να κάνουμε; Να πληρώνουμε για 100η φορά τον ίδιο κλώνο Tetris ή το ίδιο adventure, με τη "σκοτεινή" υπόθεση ή το "χιουμοριστικό" σενάριο ή το flight simulator που έχει τόσα bugs και είναι τόσο broken που το κανονικό παιχνίδι έρχεται με patch, ένα χρόνο μετά;!

Παίζοντας τον τελευταίο καιρό ορισμένα από τα καλύτερα adventures των πρόσφατων χρόνων θυμήθηκα γιατί πραγματικά βαρέθηκα το είδος. Δεν υπάρχει καμία εξέλιξη! Καμία!

Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός (ή περισσοτέρων ηρώων) σε fantasy κόσμους που προσπαθούν να μιμηθούν το The Legend of Kyrandia, με εξυπνάκηδες πρωταγωνιστές α λα Simon the Sorcerer και Guybrush Threepwood ή με σενάρια σε στυλ Indiana Jones και Flight of the Amazon Queen. 

Οι γρίφοι; Το ίδιο στυλ. Βρείτε τα αντικείμενα, συνδυάστε τα αντικείμενα. 

Οι κόσμοι; Ακίνητοι. Στο βάθος ένα ρυάκι τρέχει, ένα πουλάκι πετάει για ένα δευτερόλεπτο και τέλος. Το ίδιο πράγμα! Και οι γρίφοι, όπως και η γραφή, δυσκολεύονται να φτάσουν σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Η μοναδική ουσιαστικά εξέλιξη έχει προέλθει από τα νέα Monkey Island και Sam and Max, που μπορεί να μην έχουν μεγάλες μηχανικές αλλαγές αλλά βγήκαν σε μια κονσόλα βρε αδερφέ, έδωσαν λίγο παραπάνω animation, λίγα καλύτερα voice overs.

Παρόλα αυτά η πατροπαράδοτη προσέγγιση στα adventures υπάρχει ακόμα - και μάλιστα βασιλεύει. Ζωγραφιστά backdrops που έχουν "τρομερή αισθητική προσέγγιση" παρουσιάζονται ως κάποιο επικό σχεδιαστικό επίτευγμα που πιάνουν μόνο οι "παλιοί" και οι "ψαγμένοι".

Ακόμα και adventures με εξαιρετικό σενάριο όπως το A New Beginning αποτελούνται από καρτούν χαρακτήρες, εμβόλιμα παράθυρα που "προκαλούν άγχος στον παίκτη" και animation που ξεπερνάει άνετα πρωτοετής modder του Skyrim. Ακόμα και το πανέμορφο Book of UnwrittenTales δεν ξεφεύγει από το κλασικό μοτίβο (και υποτίθεται θα "έσωζε" το είδος, όπως και το... Gray Matter). 

Φυσικά, για να κυκλοφορούν τέτοιοι τίτλοι, σημαίνει ότι πουλάνε (όπως και το ότι η ανάπτυξή τους κοστίζει λίγο). Οκ. Μια χαρά να βγαίνουν και μια χαρά να πουλάνε. Μην υπάρχουν όμως παράπονα αν δεν πουλάνε αρκετά ή αν ο κόσμος τους έχει βαρεθεί.

Για τους περισσότερους adventure τίτλους είναι σαν να μην κυκλοφόρησαν ποτέ το The Longest Journey, το Dreamfall, το Amnesia: Dark Descent ή το Heavy Rain. Επιτέλους, τα adventures μπορούν να είναι και κάτι άλλο πέρα από τα point n' click.

Και το χειρότερο απ' 'όλα; Εκεί υπάρχουν μερικοί από τους πιο ταλαντούχους συγγραφείς που έχουμε, εγκλωβισμένοι σε παλαιολιθικά σχεδιαστικά μοτίβα κάποιου κολλημένου PC Gamer σχεδιαστή που ακόμα κλαίει που η Valve υποστήριξε τις κονσόλες.

Καλό διήμερο

Ηλίας Θ. Παππάς

 p Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.