Αυτήν την εβδομάδα ζήσαμε κάτι που είχαμε καιρό να ζήσουμε. Η Naughty Dog ανακοίνωσε το The Last of Us στα VGA που μας πέρασαν και όλοι έμειναν εντυπωσιασμένοι.

Φυσικά το σοκ αυτό δεν προήλθε μόνο από την διαφαινόμενη ποιότητα του τίτλου, αλλά και από ένα άλλο στοιχείο. Το The Last of Us είναι ίσως ένα από τα πιο καλά φυλαγμένα μυστικά της βιομηχανίας των Videogames των τελευταίων ετών.

Σας φαίνεται αστείο; Και όμως. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει κανείς έναν τίτλο μυστικό; Ειδικά όταν αυτός αναπτύσσεται για δύο χρόνια, από μια εταιρεία που βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο λόγω του Uncharted.

Η ανάπτυξη του Internet και το πλήθος των ειδικών και μη εκδόσεων που ασχολούνται με το χώρο, έχουν δημιουργήσει έναν απίθανο κανόνα marketing. Αυτόν των διαρροών.

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι οι διαρροές τίτλων αποτελούν πολλές φορές έξυπνο παιχνίδι marketing, ένα παιχνίδι που αποσκοπεί στη δημιουργία θορύβου γύρω από έναν τίτλο (ή και μηχάνημα).

Πέρα από τις τυπικές ανακοινώσεις που αναφέρονται στην υποτιθέμενη διαρροή, ακολουθούν μια σειρά από άρθρα που ασχολούνται με πιθανά στοιχεία που τον απαρτίζουν, ψηφοφορίες του τύπου «τι θα θέλατε να δείτε στον τάδε τίτλο» και αναλύσεις επί αναλύσεων.

Το αποτέλεσμα είναι μια δωρεάν διαφημιστική καμπάνια που συνήθως περνά από τη φάση της «εκνευρισμένης» μαμάς εταιρείας και καταλήγει στη φάση της επιβεβαίωσης.

Εννοείται ότι δεν είναι όλες οι διαρροές ψεύτικες. Ακόμα και οι αληθινές όμως έχουν ανάλογο αποτέλεσμα.

Ας γυρίσουμε τώρα στο The Last of Us. Η ομάδα ανάπτυξης αποφάσισε να παίξει ένα διαφορετικό παιχνίδι. Προσπάθησε και, τελικά, πέτυχε να το κρατήσει κρυφό, ελπίζοντας σε μια θεαματική αποκάλυψη. Μάλιστα, διάβαζα κάπου ότι η όλη προσπάθεια κινδύνευσε να πέσει στο κενό, όταν κάποιος (ξεχνάω ποιος!) από την ομάδα ξέχασε σε ένα αεροπλάνο το iPad του που περιείχε το trailer που είδαμε πριν λίγες ημέρες.

Το μηχάνημα δεν βρέθηκε ποτέ, οπότε όλοι περίμεναν την καταστροφή μέσω της επικείμενης διαρροής. Η τελευταία δεν ήρθε -ευτυχώς- ποτέ.

Και λέω ευτυχώς, γιατί μετά από πολύ καιρό ένιωσα όπως ένιωθα μικρός, όταν άκουγα για ένα νέο τίτλο που έδειχνε του γούστου μου.

Έξαψη, ενθουσιασμό, μια περίεργη χαρά αποκάλυψης. Άσχετα αν ο τίτλος θα είναι καλός ή όχι, η Naughty Dog έδειξε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τις ηθελημένες διαρροές.

Δρόμος που έχουμε προ πολλού ξεχάσει και που τονίζει την αρνητική πλευρά της υπερ-πληροφόρησης.

Δρόμος πιο δύσκολος, μα τόσο γοητευτικός.

Δρόμος που εμένα προσωπικά μου αρέσει περισσότερο.