Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου τα Videogames τείνουν να χάσουν ένα βασικό τμήμα της αγοράς.

Το Toy Story 3 είναι από τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις στα παιδικά παιχνίδια που στηρίζονται σε κινηματογραφικές ταινίες. Να ήταν και στα ελληνικά...

Το Toy Story 3 είναι από τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις στα παιδικά παιχνίδια που στηρίζονται σε κινηματογραφικές ταινίες. Να ήταν και στα ελληνικά...

Μιλάω για την αγορά των νεαρών παικτών, των παιδιών δηλαδή.

Προσπαθώντας χρόνια να αποτινάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά ότι είναι μόνο για παιδιά, τα Videogames κατέληξαν στο άλλο άκρο. Βία, πολύπλοκοι μηχανισμοί, σύνθετα νοήματα και άλλα στοιχεία, τα κάνουν απροσπέλαστα για τα μικρά παιδιά.

Φυσικά υπάρχουν προσπάθειες για την ανάπτυξη παιδικών τίτλων, όμως αυτές είναι καταδικασμένες μάλλον από την αρχή, ενώ οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν απλώς τον κανόνα.

Συνήθως, παιδικά Videogames θεωρούνται οι τίτλοι που στηρίζονται σε γνωστές παιδικές κινηματογραφικές ταινίες, καθώς, αναμενόμενα, είναι αυτά που τραβούν το ενδιαφέρον των μικρών παικτών που θαμπώνονται συνήθως από τους φανταχτερούς ήρωες και τα άπειρα συνοδευτικά που κατακλύζουν κάθε εμπορικό κατάστημα.

Η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει. Από τη μία οι εταιρείες βολεύονται στην ανάπτυξη τίτλων εύκολων και με σχετικά μικρό κόστος, από την άλλη οι γονείς ξεμπερδεύουν πετώντας στους μικρούς ό,τι νομίζουν ότι θα τους αρέσει και, τέλος, οι ίδιοι οι μικροί φαίνεται να ζητούν αυτούς τους τίτλους, γιατί πέφτουν εύκολα θύματα στο εντυπωσιακό μάρκετινγκ.

Αν πάλι η ομάδα ανάπτυξης αποφασίσει να προσφέρει κάτι πιο «ψαγμένο» (όχι απαραίτητα πρωτότυπο), ο τίτλος έχει να αντιμετωπίσει άλλα προβλήματα. Αφήνω στην άκρη το προφανές, δηλαδή την έλλειψη αναγνωρισιμότητας και εστιάζω σε κάτι άλλο.

Στη γλώσσα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους τίτλους κυκλοφορούν στη χώρα μας αμετάφραστοι, κάτι που προφανώς δυσκολεύει ένα παιδί που μόλις άρχισε να διαβάζει με το ζόρι τα ελληνικά. Οι δυνατότητες μεταγλώττισης είναι περιορισμένες στη χώρα μας, όχι λόγω έλλειψης ταλέντου, αλλά λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και πόρων.

Γνωστούς ηθοποιούς είδαμε ή μάλλον ακούσαμε πριν από λίγα χρόνια σε κινηματογραφικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, οπότε η εμφάνισή τους σε Videogames είναι μάλλον τραβηγμένη. Σίγουρα όμως δεν είναι απαραίτητη, καθώς υπάρχουν και λιγότερο γνωστοί ηθοποιοί που μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Όμως ακόμα και αν βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, οι ίδιες οι εταιρείες διανομής διστάζουν να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση, ειδικά αν ο τίτλος δεν έχει… κινηματογραφική χάρη.

Επομένως, οι κυκλοφορίες των παιδικών τίτλων πάνε στράφι στη χώρα μας (άλλες χώρες είναι πιο τυχερές), ακόμα και αν οι γονείς έχουν όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουν τους μικρούς.

Η συγκεκριμένη αγορά είναι μάλλον καταδικασμένη στη μετριότητα ή στην αφάνεια. Και, δυστυχώς, δεν βλέπω τρόπο να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση.