Διανύουμε σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο στο χώρο των Videogames.

Έχουμε ξεπεράσει προ πολλού την εποχή όπου η ενασχόληση μαζί τους ήταν ντροπή και κάτι περίεργο, όπως έχουμε ξεπεράσει και την εποχή όπου η βιομηχανία προσπαθούσε να κερδίσει νέο κοινό, γιγαντώνοντας το μέγεθός της.

Είμαστε πλέον γίγαντες, μπορούμε να μιλάμε πιο εύκολα για την αγαπημένη μας ασχολία (εντάξει όχι πάντα) και όλοι έχουν αρχίσει να ασχολούνται με αυτήν.

Διανύουμε όπως είπα πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο. Η βιομηχανία μπορεί να έγινε τεράστια, όμως δεν τα υπολόγισε καλά. Το νέο της μέγεθος συμπαρασύρει το κόστος παραγωγής νέων τίτλων, ενώ ο ανταγωνισμός πιέζει για το καλύτερο.

Οι αντιδράσεις είναι μάλλον σπασμωδικές. Από τη μία, οι εταιρείες προσπαθούν να πείσουν για τον... οικογενειακό χαρακτήρα των Videogames (από τα δεκάδες marketing κείμενα που έχω μεταφράσει, το 99% περιέχει τουλάχιστον 1-2 φράσεις που αναφέρονται στην οικογένεια και τους φίλους του χρήστη), προσφέροντας απλοϊκά προϊόντα που ναι μεν είναι συνήθως βαρετά, αλλά μπορούν να ασχοληθούν μαζί τους σχεδόν όλοι.

Όμως το ενδιαφέρον του πράγματος δεν βρίσκεται εδώ. Η γενιά των μηχανημάτων που τρέχει αυτήν την περίοδο γνώρισε μεγάλη άνθιση, κυρίως λόγω του παραπάνω ανοίγματος, αλλά και της επανάστασης του HD, που έφερε στα σπίτια θεόρατες τηλεοράσεις και υπερφυσικά καλώδια. Παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η γενιά αυτή έχει αρχίσει να γερνάει (ή καλύτερα γέρασε).

Η τεχνολογία που τη στηρίζει μετρά πολλά χρόνια στην πλάτη της, κάτι που δεν συνηθίζεται στο χώρο.

Οι εταιρείες όμως δεν βιάζονται να την αντικαταστήσουν. Με εξαίρεση τη Nintendo (που ήταν πίσω στον τεχνολογικό αγώνα, αν και εγώ θεωρώ ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν πλήρως το Wii από άποψη περιεχομένου), οι εταιρείες δεν θέλουν να μπουν στη διαδικασία δημιουργίας νέων μηχανημάτων.

Αν το κάνουν, θα αυξήσουν (έστω προσωρινά) τα έξοδά τους, θα πρέπει να πείσουν για τη νέα τεχνολογία και να παράγουν τίτλους που την εκμεταλλεύονται. Κανείς δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένος να το περάσει όλο αυτό και για αυτό κατά καιρούς ακούμε δηλώσεις του στυλ "το Χ μηχάνημα έχει πολλά χρόνια ζωής ακόμα" κ.ά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν πολλά χρόνια ζωής αλλά, από την άλλη, κανείς δεν φαίνεται να έχει βρει μια ικανοποιητική ιδέα που θα τροφοδοτήσει μια νέα γενιά μηχανημάτων.

Τα καλύτερα γραφικά δεν αρκούν πλέον. Θα πρέπει να δώσουν καλύτερο AI, να δώσουν καλύτερα σενάρια, να δώσουν περισσότερη ουσία.

Αλλά όλα αυτά μεταφράζονται σε πρόσθετο κόστος παραγωγής τίτλων. Κόστος που είναι ήδη πολύ υψηλό και απόδειξη για αυτό είναι το κύμα επανακυκλοφοριών, που χαρακτηρίζει την περίοδο που διανύουμε.

Αν και ποτίζονται με συναισθηματικά κριτήρια, οι κυκλοφορίες αυτές υπάρχουν για να τροφοδοτούν προϋπολογισμούς, για να καλύπτουν το κενό μέχρι την επόμενη μεγάλη κυκλοφορία.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς, μέχρι στιγμής, οι επιλογές είναι αρκετά ποιοτικές. Πολύ φοβάμαι όμως ότι σύντομα θα αρχίσουν να επανακυκλοφορούν μετριότητες (πόσα είναι τα διαμάντια άλλωστε;) και τότε θα φτάσουμε σε αδιέξοδο.

Αδιέξοδο που η βιομηχανία προσπαθεί να αποφύγει με έμμεσους τρόπους και όχι με τον παραδοσιακό της ανανέωσης του hardware. Το αν θα τα καταφέρει μένει να το δούμε, σίγουρα όμως οι παραπάνω δηλώσεις περί μακροβιότητας των μηχανημάτων έχουν δεσμεύσει έντονα τις εταιρείες και σύντομα, πιστεύω, θα αναγκαστούν να τις διαψεύσουν.

Το πείραμα αυτό έχει ενδιαφέρον. Άγνωστο όμως ως πότε.

Λεωνίδας Μαστέλλος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.