Αυτή η φράση του περίφημου συγγραφέα Mario Puzo, αποτυπώνει μια πολύ απλή αλήθεια: ότι, στην πραγματικότητα, συνήθως κάποιος πρέπει να πεθάνει προτού να αναγνωριστεί ως ήρωας. Αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει στα Videogames.

Για αυτό το λόγο τα Videogames συνήθως δεν έχουν ήρωες για πρωταγωνιστές, αλλά υπέρ-ήρωες. Φυσικά δεν είναι όλοι Batman και Spiderman με φανταχτερές στολές και υπερδυνάμεις, αλλά με το δικό τους τρόπο είναι εξίσου ισχυροί.

Είτε είναι αστυνομικοί είτε εγκληματίες είτε στρατιώτες είτε γορίλλες είτε κίτρινοι και ολοστρόγγυλοι είτε μικρά παιδιά, οι ήρωες των παιχνιδιών καταφέρνουν άθλους τους οποίους μόνο υπερ-ήρωες θα έφερναν σε πέρας. Όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούν μάλιστα να επιστρέψουν από τον άλλο κόσμο, από τρεις έως και άπειρες φορές για να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Αυτό δεν είναι μεμπτό. Η ταύτιση του παίκτη με τον ήρωα απαιτούσε ως τώρα ο ήρωας αυτός να είναι περισσότερο Ράμπο και λιγότερο στρατιώτης Ράιαν. Στο κάτω-κάτω ποιο το νόημα να παίξουμε έναν απλό στρατιώτη, κάνοντας ό,τι θα κάναμε αν μας έβαζαν πραγματικά ένα όπλο στο χέρι και μας έλεγαν να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας;

Αντίθετα, σημαντικό μέρος της διασκέδασης που αντλούμε από τα Videogames είναι η εικονική δύναμη που μας δίνουν για να κάνουμε πράγματα τα οποία είναι αδύνατα στην πραγματικότητα.

Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει για λίγο μυστικός πράκτορας, ατρόμητος ιππότης ή δυναμική αρχαιολόγος και να κάνει όλα όσα βλέπει σε ταινίες ή διαβάζει σε νουβέλες;

Η επιθυμία μας να ξεφεύγουμε από την καθημερινότητά και να γίνουμε για λίγο κάποιος άλλος  μας κάνει να ταυτιζόμαστε, έστω και επιφανειακά, με τον ήρωα ή την ηρωίδα ενός παιχνιδιού. Για να επιτευχθεί, όμως, η ταύτιση του παίκτη με τον πρωταγωνιστή σε βαθύτερο επίπεδο θα πρέπει ο δεύτερος να αναπτύσσεται ως προσωπικότητα, πέρα από την εικόνα του ως εντυπωσιακού ή χαριτωμένου ήρωα.

Αυτό, όμως, δεν είναι κάτι που θα είχε ουσία πριν από 20 χρόνια, όταν οι περιορισμοί της τεχνολογίας δέσμευαν σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργική ελευθερία. Σήμερα, τα φωτορεαλιστικά γραφικά και τα αληθοφανή τρισδιάστατα μοντέλα των χαρακτήρων δεν εξυπηρετούν μόνο το ρηχό εντυπωσιασμό.

Ορισμένοι, αρκετοί ευτυχώς, δημιουργοί έχουν αντιληφθεί ότι με τα σύγχρονα μέσα οι εκφραστικές δυνατότητες των χαρακτήρων τους έχουν αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Έτσι, οι πρωταγωνιστές μπορούν να δείξουν συναίσθημα και να αποκτήσουν μία ακόμα, αόρατη διάσταση, πέρα από τις τρεις διαστάσεις του εικονικού χώρου. Με τον τρόπο αυτό γίνονται πιο ανθρώπινοι, πιο προσιτοί και αποκτά νόημα η υπόστασή τους πέρα από το συμβολικό χαρακτήρα του "εκλεκτού".

Μοιραία, ορισμένοι από αυτούς χάνουν την υπόστασή τους ως άτρωτοι υπερ-ήρωες και γίνονται θνητοί ήρωες, θυσιάζοντας τη ζωή τους, έστω και μετά από πολλούς "σχεδόν" θανάτους.

Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα τέτοιων ηρώων τα τελευταία χρόνια, σε παιχνίδια όπου η τελική θυσία του πρωταγωνιστή αποτελεί τουλάχιστον ενδεχόμενη επιλογή του παίκτη, αν όχι αναγκαιότητα της πλοκής.

Η αίσθηση που αφήνει κάτι τέτοιο μοιάζει να αντιτίθεται σε κάθε μόριο του ενστίκτου ενός gamer, ο οποίος προσπαθεί κάθε στιγμή να επιβιώσει και να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο. Από την άλλη, όμως, προσφέρει περισσότερο νόημα σε μια ιστορία, καθώς αποδεσμεύει τον ήρωα από την εμπορική αναγκαιότητα του sequel και τον αφήνει ελεύθερο να συναντήσει το πεπρωμένο του.

Είναι πιο ωραίο καμια φορά να μην είσαι ο Drizzt DoʼUrden αλλά ο Sturm Brightblade.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.